Ο Θεός προΐσταται της μοίρας όλης της ανθρωπότητας
Ως μέλη του ανθρώπινου γένους και πιστοί Χριστιανοί, αποτελεί ευθύνη και υποχρέωση όλων μας να προσφέρουμε ως θυσία τον νου και το σώμα μας για την εκπλήρωση της αποστολής του Θεού, διότι ολόκληρη η ύπαρξή μας προήλθε από τον Θεό, και υπάρχει χάρη στην κυριαρχία του Θεού. Αν ο νους και το σώμα μας δεν θυσιάζονται για την αποστολή του Θεού και για τον δίκαιο σκοπό της ανθρωπότητας, τότε οι ψυχές μας θα είναι ανάξιες αυτών που μαρτύρησαν για την αποστολή του Θεού, πολύ πιο ανάξιες του Θεού, που μας τα παρείχε όλα.
Ο Θεός δημιούργησε αυτόν τον κόσμο, δημιούργησε αυτήν την ανθρωπότητα, και επιπροσθέτως ήταν ο αρχιτέκτονας της αρχαίας ελληνικής κουλτούρας και του ανθρώπινου πολιτισμού. Μόνο ο Θεός παρηγορεί αυτήν την ανθρωπότητα, και μόνο ο Θεός ενδιαφέρεται γι’ αυτήν την ανθρωπότητα μέρα και νύχτα. Η ανθρώπινη ανάπτυξη και πρόοδος είναι αδιαχώριστη από την κυριαρχία του Θεού, ενώ η ιστορία και το μέλλον της ανθρωπότητας είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένα με τα σχέδια του Θεού. Αν είσαι πραγματικός χριστιανός, τότε σίγουρα θα πιστεύεις ότι η άνοδος κι η πτώση οποιασδήποτε χώρας ή έθνους πραγματοποιείται σύμφωνα με τα σχέδια του Θεού. Μόνο ο Θεός ξέρει την μοίρα μίας χώρας ή έθνους, και μόνο ο Θεός ελέγχει την πορεία αυτής της ανθρωπότητας. Αν η ανθρωπότητα επιθυμεί να έχει μια καλή μοίρα, αν μια χώρα επιθυμεί να έχει μια καλή μοίρα, τότε ο άνθρωπος πρέπει να υποκλιθεί στον Θεό με λατρεία, να μετανοήσει και να εξομολογηθεί μπροστά στον Θεό, διαφορετικά η μοίρα κι ο προορισμός του ανθρώπου θα καταλήξουν αναπόφευκτα σε καταστροφή.
Ανατρέξτε στην εποχή της κιβωτού του Νώε: Η ανθρωπότητα είχε διαφθαρεί βαθιά, είχε ξεστρατίσει από την ευλογία του Θεού, δεν αποτελούσε αντικείμενο ενδιαφέροντος για τον Θεό, κι είχε χάσει τις υποσχέσεις του Θεού. Ζούσε στο σκότος, χωρίς το φώς του Θεού. Συνεπώς, έγινε έκφυλη από την φύση της, εγκατέλειψε τον εαυτό της σε ειδεχθή ανηθικότητα. Τέτοιοι άνθρωποι δεν μπορούσαν πια να λάβουν την υπόσχεση του Θεού. Δεν ήταν σε θέση να δουν το πρόσωπο του Θεού και να ακούσουν την φωνή του Θεού, γιατί είχαν εγκαταλείψει τον Θεό, είχαν απορρίψει όλα όσα είχε παραχωρήσει σ’ αυτούς, και είχαν ξεχάσει τις διδασκαλίες του Θεού. Η καρδιά τους ξεστράτιζε όλο και πιο μακριά από τον Θεό, και καθώς ξεστράτιζε, εξαχρειώνονταν πέρα από κάθε λογική και ανθρωπιά, γίνονταν όλο και πιο μοχθηροί. Συνεπώς, ήρθαν πιο κοντά στον θάνατο από ποτέ, και υπέπεσαν στην οργή και στην τιμωρία του Θεού. Μόνο ο Νώε λάτρευε τον Θεό και απέφευγε το κακό, κι έτσι ήταν σε θέση ν’ ακούσει την φωνή του Θεού, και ν’ ακούσει τις οδηγίες του Θεού. Έχτισε την κιβωτό σύμφωνα με τις οδηγίες του λόγου του Θεού, και συγκέντρωσε κάθε είδος ζωντανών πλασμάτων. Και με αυτόν τον τρόπο, όταν όλα είχαν προετοιμαστεί, ο Θεός εξαπέλυσε την καταστροφή Του πάνω στον κόσμο. Μόνο ο Νώε και τα επτά μέλη της οικογενείας του επέζησαν της καταστροφής, γιατί ο Νώε λάτρευε τον Ιεχωβά και απέφευγε το κακό.
Έπειτα, κοίταξε την παρούσα εποχή: Τέτοιου είδους δίκαιοι άνθρωποι όπως ο Νώε, που μπορούσαν να λατρεύουν τον Θεό και να αποφεύγουν το κακό, έχουν πάψει να υπάρχουν. Κι όμως, ο Θεός εξακολουθεί να είναι ελεήμων προς αυτήν την ανθρωπότητα, και συγχωρεί την ανθρωπότητα κατά την διάρκεια αυτής της ύστατης ιστορικής εποχής. Ο Θεός αναζητά εκείνους που λαχταρούν να εμφανιστεί. Αναζητά αυτούς που μπορούν ν’ ακούσουν τον λόγο Του, αυτούς που δεν έχουν λησμονήσει την αποστολή Του και προσφέρουν ως θυσία την καρδιά και το σώμα τους σε Αυτόν. Αναζητά αυτούς που είναι υπάκουοι σαν μωρά μπροστά Του, και δεν Του αντιστέκονται. Αν είσαι ανεμπόδιστος από οποιαδήποτε τυχόν δύναμη στην αφοσίωσή σου στον Θεό , τότε ο Θεός θα σε κοιτάξει με εύνοια και θα δώσει τις ευλογίες Του σ’ εσένα. Αν είσαι διαπρεπής, ευυπόληπτος, πολυμαθής, κάτοχος πληθώρας περιουσιακών στοιχείων, και υποστηρίζεσαι από πολλούς ανθρώπους, κι όμως όλα τα παραπάνω δεν σε εμποδίζουν να έρθεις μπροστά στον Θεό για να αποδεχτείς το κάλεσμά Του και την αποστολή Του, προκειμένου να εκτελέσεις ό,τι σου ζητά, τότε όλα όσα κάνεις θα είναι τα πιο σημαντικά στην γη και τα πιο δίκαια για την ανθρωπότητα. Αν απορρίπτεις το κάλεσμα του Θεού για χάρη της κοινωνικής θέσης και για τους δικούς σου σκοπούς, τότε όλα όσα κάνεις θα είναι καταραμένα, ακόμα και απεχθή από τον Θεό. Ίσως είσαι πρόεδρος, ή επιστήμονας, ή πάστορας, ή προεστός, αλλά όσο ψηλά και αν βρίσκεται η θέση σου, αν βασίζεσαι στην δική σου γνώση και ικανότητα στα έργα σου, πάντα θα είσαι μια αποτυχία, και πάντοτε θα στερείσαι τις ευλογίες του Θεού, γιατί ο Θεός δεν δέχεται οτιδήποτε κι αν κάνεις, δεν αναγνωρίζει ότι η καριέρα σου είναι μια δίκαιη καριέρα, ή δεν αποδέχεται ότι δουλεύεις προς όφελος της ανθρωπότητας. Θα πει πως οτιδήποτε κι αν κάνεις, οδηγεί στην χρήση της γνώσης και της δύναμης της ανθρωπότητας για ν’ απεκδυθεί ο άνθρωπος την προστασία του Θεού και ν’ αρνηθεί τις ευλογίες του Θεού. Θα πει ότι οδηγείς την ανθρωπότητα προς το σκοτάδι, προς τον θάνατο και προς την έναρξη μιας ύπαρξης χωρίς όρια, στην οποία ο άνθρωπος έχει χάσει τον Θεό και την ευλογία Του.
Από τότε που ο άνθρωπος είχε τις κοινωνικές επιστήμες, ο νους του ήταν κατειλημμένος από την επιστήμη και την γνώση. Η επιστήμη κι η γνώση έγιναν εργαλεία για την διακυβέρνηση της ανθρωπότητας, και δεν υπήρχε επαρκής χώρος στον άνθρωπο να λατρέψει τον Θεό, αλλά ούτε κι ευνοϊκές συνθήκες για την λατρεία του Θεού. Η θέση του Θεού βυθίστηκε ακόμα πιο κάτω στην καρδιά του ανθρώπου. Ένας κόσμος στην καρδιά του ανθρώπου χωρίς καμιά θέση για τον Θεό είναι σκοτεινός, κενός, χωρίς ελπίδα. Κι έτσι προέκυψαν τόσοι πολλοί κοινωνικοί επιστήμονες, ιστορικοί και πολιτικοί που εκφράζουν θεωρίες κοινωνικής επιστήμης, την θεωρία της ανθρώπινης εξέλιξης, κι άλλες θεωρίες που έρχονται σε σύγκρουση με την αλήθεια ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, για να γεμίζουν την καρδιά και τον νου του ανθρώπου. Με αυτόν τον τρόπο, αυτοί που πιστεύουν ότι όλα τα δημιούργησε ο Θεός, όλο και λιγοστεύουν, κι αυτοί που πιστεύουν στην θεωρία της εξέλιξης, όλο και αυξάνονται. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις καταγραφές του έργου του Θεού και των λόγων Του κατά την διάρκεια της ιστορικής εποχής της Παλαιάς Διαθήκης ως μύθους και θρύλους. Στην καρδιά τους, οι άνθρωποι γίνονται αδιάφοροι ως προς την αξιοπρέπεια και το μεγαλείο του Θεού, στην αρχή ότι ο Θεός υπάρχει και κυριαρχεί έναντι όλων. Η επιβίωση της ανθρωπότητας κι η μοίρα των χωρών και των εθνών δεν είναι πια σημαντική γι’ αυτούς. Ο άνθρωπος ζει σε έναν κενό κόσμο, στον οποίο απασχολείται μόνο με την βρώση, την πόση και το κυνήγι της ευχαρίστησης… Λίγοι άνθρωποι αναλαμβάνουν να αναζητήσουν πού κάνει ο Θεός το έργο Του σήμερα, ή να αναζητήσουν το πώς προΐσταται και διευθετεί τον προορισμό του ανθρώπου. Και με αυτόν τον τρόπο, ο ανθρώπινος πολιτισμός, χωρίς να το καταλαβαίνει, γίνεται ακόμη περισσότερο ανίκανος να εκπληρώσει τις επιθυμίες του ανθρώπου, και υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι, ζώντας σ’ ένα τέτοιο κόσμο, νιώθουν λιγότερο χαρούμενοι από ανθρώπους που έχουν φύγει. Ακόμη και άτομα σε χώρες που κάποτε ήταν πολύ πολιτισμένες, εκφράζουν τέτοιου είδους παράπονα. Διότι χωρίς την καθοδήγηση του Θεού, ανεξάρτητα από το πόσο οι κυβερνώντες και οι κοινωνιολόγοι σκοτίζουν το μυαλό τους για να διατηρήσουν τον ανθρώπινο πολιτισμό, δεν έχει κανένα νόημα. Κανένας δεν μπορεί να γεμίσει το κενό στην καρδιά του ανθρώπου, γιατί κανένας δεν μπορεί να είναι η ζωή του ανθρώπου, και καμία κοινωνική θεωρία δεν μπορεί να απελευθερώσει τον άνθρωπο από το κενό από το οποίο πλήττεται. Η επιστήμη, η γνώση, η ελευθερία, η δημοκρατία, η διασκέδαση, η άνεση, όλα αυτά δεν είναι παρά μόνο προσωρινή ανακούφιση. Ακόμη και με αυτά τα πράγματα, ο άνθρωπος αναπόφευκτα θα αμαρτήσει και θα παραπονιέται για τις αδικίες της κοινωνίας. Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να κατευνάσουν την πείνα και την επιθυμία του ανθρώπου για εξερεύνηση. Γιατί ο άνθρωπος φτιάχτηκε από τον Θεό, και οι ανούσιες θυσίες και εξερευνήσεις του ανθρώπου δεν μπορούν παρά να οδηγήσουν σε μεγαλύτερη δυστυχία. Ο άνθρωπος θα ζει σε μια συνεχή κατάσταση φόβου, δεν θα ξέρει πώς να αντιμετωπίζει το μέλλον της ανθρωπότητας ή πώς να αντιμετωπίζει το μονοπάτι μπροστά του. Ο άνθρωπος θα καταλήξει ακόμα να φοβάται την επιστήμη και τη γνώση, και να φοβάται ακόμη περισσότερο το αίσθημα κενού μέσα του. Σε αυτόν τον κόσμο, ανεξάρτητα από το αν ζεις σε μια ελεύθερη χώρα ή σε μία χώρα χωρίς ατομικά δικαιώματα, είσαι εντελώς ανίκανος να ξεφύγεις από την μοίρα της ανθρωπότητας. Είτε είσαι ο κυβερνών ή ο κυβερνώμενος, είσαι απολύτως ανίκανος να ξεφύγεις από την επιθυμία να εξερευνήσεις την μοίρα, τα μυστήρια, και τον προορισμό της ανθρωπότητας. Είσαι ακόμη λιγότερο ικανός να ξεφύγεις από την χαοτική αίσθηση του κενού. Τέτοιου είδους φαινόμενα, που είναι κοινά σε όλη την ανθρωπότητα, ονομάζονται κοινωνικά φαινόμενα από τους κοινωνιολόγους, αλλά ακόμη δεν εμφανίστηκε κανένας σπουδαίος άνθρωπος να λύσει τέτοιου είδους προβλήματα. Ο άνθρωπος, εξάλλου, δεν είναι παρά άνθρωπος. Η θέση κι η ζωή του Θεού δεν μπορούν να αντικατασταθούν από οποιονδήποτε άνθρωπο. Η ανθρωπότητα δεν απαιτεί απλώς μια δίκαιη κοινωνία, στην οποία όλοι είναι καλοταϊσμένοι, ίσοι και ελεύθεροι, αλλά τη σωτηρία του Θεού και την δική Του παροχή ζωής σε αυτούς. Μόνο όταν ο άνθρωπος λάβει την σωτηρία του Θεού και την δική Του παροχή ζωής σε αυτούς, μπορούν οι ανάγκες, ο πόθος για εξερεύνηση και το πνευματικό κενό του ανθρώπου να λυθούν. Αν ο λαός μιας χώρας ή ενός έθνους είναι ανίκανος να λάβει τη σωτηρία και την φροντίδα του Θεού, τότε μια χώρα ή ένα έθνος τέτοιου είδους θα περπατάει στον δρόμο προς την καταστροφή, προς το σκότος και θα εξολοθρευτεί από τον Θεό.
Ίσως η χώρα σου να ευημερεί τώρα, αλλά αν επιτρέψεις στον λαό σου να ξεστρατίσει από τον Θεό, τότε η χώρα σου θα βρεθεί όλο και πιο απεκδυόμενη από τις ευλογίες του Θεού. Ο πολιτισμός της χώρας σου θα είναι όλο και πιο ποδοπατημένος, και πριν περάσει πολύς καιρός, οι άνθρωποι θα επαναστατήσουν ενάντια στον Θεό και θα καταριούνται τον Ουρανό. Συνεπώς, η μοίρα της χώρας θα οδηγηθεί ακούσια στην καταστροφή. Ο Θεός θα υψώσει δυνατές χώρες για να αντιμετωπίσουν αυτές τις χώρες που αποτελούν αντικείμενο κατάρας του Θεού, και μπορεί ακόμη και να τις εξαφανίσει από προσώπου γης. Η άνοδος κι η πτώση μιας χώρας ή ενός έθνους προδιαγράφεται από το αν οι κυβερνώντες της λατρεύουν τον Θεό, κι από το αν οδηγούν τον λαό τους πιο κοντά στον Θεό και στη λατρεία Του. Κι όμως, σε αυτήν την ύστατη ιστορική εποχή, επειδή αυτοί που πραγματικά αναζητούν και λατρεύουν τον Θεό όλο και σπανίζουν, ο Θεός παραχωρεί ειδική χάρη σε αυτές τις χώρες, στις οποίες η Χριστιανοσύνη είναι η επίσημη θρησκεία. Τους συγκεντρώνει για να σχηματίζουν το σχετικώς δίκαιο στρατόπεδο του κόσμου, ενώ οι χώρες αθεϊσμού ή αυτές που δεν λατρεύουν τον αληθινό Θεό, γίνονται οι αντίπαλοι του δίκαιου στρατοπέδου. Με αυτόν τον τρόπο, ο Θεός όχι μόνο έχει ένα μέρος ανάμεσα στην ανθρωπότητα, στο οποίο να εκτελέσει το έργο Του, αλλά επίσης κερδίζει χώρες που μπορούν να ασκήσουν δίκαιη εξουσία, προκειμένου να επιβάλει κυρώσεις και περιορισμούς σε αυτές τις χώρες που αντιστέκονται στον Θεό. Όμως, μολαταύτα, ακόμη δεν υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι που εμφανίζονται να λατρεύουν τον Θεό, γιατί ο άνθρωπος έχει ξεστρατίσει πολύ μακριά από Αυτόν, κι ο Θεός απουσιάζει από τις σκέψεις των ανθρώπων για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Απομένουν στη γη μόνο χώρες που εφαρμόζουν τη δικαιοσύνη και αντιστέκονται στην αδικία. Αλλά αυτό απέχει από τις επιθυμίες του Θεού, γιατί καμιάς χώρας οι κυβερνώντες δεν θα επιτρέπουν στον Θεό να προΐσταται πάνω στον λαό τους, και κανένα πολιτικό κόμμα δεν θα συγκεντρώσει τους ανθρώπους του για την λατρεία του Θεού. Ο Θεός έχει χάσει την δικαιωματική θέση Του στην καρδιά κάθε χώρας, έθνους, κυβερνώντος κόμματος, κι ακόμα στην καρδιά κάθε ατόμου. Παρόλο που δίκαιες δυνάμεις όντως υπάρχουν σε αυτόν τον κόσμο, η κυβέρνηση στην οποία ο Θεός δεν έχει καμία θέση στην καρδιά του ανθρώπου, είναι εύθραυστη. Χωρίς τις ευλογίες του Θεού, η πολιτική αρένα θα αποδιοργανωθεί και θα γίνει ευάλωτη σε επιθέσεις. Για την ανθρωπότητα, η ύπαρξη χωρίς τις ευλογίες του Θεού, είναι σαν να μην έχει λιακάδα. Ανεξάρτητα από τις φιλότιμες συνεισφορές των κυβερνώντων στον λαό τους, ανεξάρτητα από πόσες δίκαιες συνδιασκέψεις η ανθρωπότητα πραγματοποιεί, κανένα από τα παραπάνω δεν θα αντιστρέψει την φορά των πραγμάτων ή θα αλλάξει τη μοίρα της ανθρωπότητας. Ο άνθρωπος πιστεύει ότι μια χώρα, στην οποία οι άνθρωποι τρώνε κι έχουν ρούχα, στην οποία ζούνε μαζί ειρηνικά, είναι μια καλή χώρα, και μια με καλή ηγεσία. Αλλά ο Θεός δεν πιστεύει κάτι τέτοιο. Πιστεύει ότι μια χώρα, στην οποία κανείς δεν Τον λατρεύει, είναι μια χώρα που πρέπει να αφανιστεί. Ο τρόπος σκέψης του ανθρώπου βρίσκεται σε πλήρη διάσταση με αυτόν του Θεού. Αν ο επικεφαλής μιας χώρας δεν λατρεύει τον Θεό, τότε η μοίρα αυτής της χώρας θα είναι τραγική, κι η χώρα δεν θα έχει κανένα προορισμό.
