Γιατί η Αστραπή της Ανατολής εκτοξεύεται με ασταμάτητη πρόοδο

Ο Κύριος Ιησούς είπε: «διότι καθώς η αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δυσμών, ούτω θέλει είσθαι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου» (Κατά Ματθαίον 24:27). Από τότε που η Αστραπή της Ανατολής – ο Παντοδύναμος Θεός, ο Χριστός των εσχάτων ημερών – εμφανίστηκε στην Κίνα ώστε να τελέσει το έργο Του, το ευαγγέλιο της βασιλείας Του έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρη την ηπειρωτική χώρα της Κίνας σε λίγο περισσότερο από δέκα χρόνια. Σήμερα, έχει εξαπλωθεί σε πολλές δυτικές χώρες και περιοχές κι έχει συνταράξει σε τεράστιο βαθμό τα διάφορα θρησκευτικά δόγματα και θρησκεύματα και ο αντίκτυπός της έχει γίνει αισθητός σε ολόκληρο τον κόσμο. Ωστόσο, το ερώτημα που προκαλεί τη μεγαλύτερη σύγχυση στους ηγέτες του θρησκευτικού κόσμου είναι: Γιατί, παρόλο που οι πάστορες και οι πρεσβύτεροι του θρησκευτικού κόσμου έχουν καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να αντισταθούν, να δυσφημίσουν και να καταδικάσουν την Αστραπή της Ανατολής, καταστέλλουν τις εκκλησίες και φτάνουν ακόμη και σε σημείο να συνεργαστούν με την κυβέρνηση του ΚΚΚ (Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας) ώστε να συλλάβουν και να καταδιώξουν τους Χριστιανούς στην Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, οι πιστοί από τα διάφορα δόγματα και θρησκεύματα που έχουν καλή ανθρώπινη φύση και που πιστεύουν πραγματικά στον Κύριο, αποδέχονται και ακολουθούν τον Παντοδύναμο Θεό ο ένας μετά τον άλλο; Γιατί, παρόλο που αντιμετωπίζει τη φρενήρη αντίσταση και δίωξη των δύο βραχιόνων των δυνάμεων του Σατανά – της κυβέρνησης του ΚΚΚ και του θρησκευτικού κόσμου – η Αστραπή της Ανατολής όχι μόνο δεν έχει λυγίσει, ούτε εξουθενωθεί, μα αντιθέτως έχει συνεχίσει να ευδοκιμεί και να αποκτά όλο και περισσότερη δύναμη, σαν τους βλαστούς που μεγαλώνουν μετά τη βροχή, και εκτοξεύεται χωρίς σταματημό και ακατανίκητα με ανοδική πορεία;

Πιστεύεις αληθινά στον Θεό;

Ίσως το ταξίδι της πίστης σου στον Θεό έχει διαρκέσει περισσότερο από ένα ή δύο χρόνια, κι ίσως στη ζωή σου σε αυτά τα χρόνια έχεις υποστεί πολλές κακουχίες, ή ίσως δεν έχεις υποστεί κακουχίες αλλά, αντιθέτως, έχεις λάβει πολλή χάρη. Μπορεί επίσης να μην έχεις βιώσει ούτε κακουχίες ούτε χάρη, αλλά, αντ’ αυτού, να έχεις ζήσει μια ζωή πιο συνηθισμένη. Ανεξάρτητα από αυτό, είσαι ακόμη κάποιος που ακολουθεί τον Θεό, επίτρεψέ μας, λοιπόν, να συναναστραφούμε σχετικά με το θέμα της ακολούθησής Του. Ωστόσο, οφείλω να υπενθυμίσω σε όσους διαβάζουν αυτά τα λόγια ότι ο λόγος του Θεού απευθύνεται σε όλους εκείνους που αναγνωρίζουν τον Θεό και σε όλους εκείνους που ακολουθούν τον Θεό, όχι προς όλους τους ανθρώπους γενικά, συμπεριλαμβανομένων κι εκείνων που δεν αναγνωρίζουν τον Θεό. Εάν πιστεύεις ότι ο Θεός μιλάει στο πλήθος, σε όλους τους ανθρώπους στον κόσμο, τότε ο λόγος του Θεού δεν θα έχει επίδραση σ’ εσένα. Έτσι, θα πρέπει να κρατήσεις όλα τα λόγια κοντά στην καρδιά σου και μην τοποθετείσαι εκτός του πεδίουτους. Όπως και να ‘χει, ας μιλήσουμε για το τι συμβαίνει στο σπίτι μας.

Έργο και είσοδος (6)

Το έργο και η είσοδος είναι εγγενώς πρακτικά και αναφέρονται στο έργο του Θεού και στην είσοδο του ανθρώπου. Η πλήρης έλλειψη κατανόησης του ανθρώπου για το πραγματικό πρόσωπο του Θεού και το έργο Του έχει δημιουργήσει τεράστιες δυσκολίες στην είσοδό του. Μέχρι σήμερα, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να μη γνωρίζουν τι έργο επιτελεί ο Θεός κατά τις έσχατες ημέρες ή γιατί ο Θεός υπομένει ακραίο εξευτελισμό, προκειμένου να ενσαρκωθεί και να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο στα καλά και στα άσχημα. Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τίποτα για τον στόχο του έργου του Θεού, ούτε για τον σκοπό του σχεδίου του Θεού για τις έσχατες ημέρες. Για διάφορους λόγους, οι άνθρωποι είναι πάντοτε αδιάφοροι και αμφίσημοι[1] απέναντι στην είσοδο που απαιτεί ο Θεός, κάτι που έχει επιφέρει τεράστιες δυσκολίες στο έργο του ενσαρκωμένου Θεού. Φαίνεται πως όλοι οι άνθρωποι έχουν γίνει εμπόδιο και, μέχρι σήμερα, εξακολουθούν να μην έχουν καθόλου σαφή κατανόηση. Εντούτοις, θα μιλήσω για το έργο που κάνει ο Θεός στον άνθρωπο και για την επείγουσα πρόθεση του Θεού, ώστε όλοι σας να γίνετε αφοσιωμένοι υπηρέτες του Θεού, οι οποίοι, σαν τον Ιώβ, θα προτιμούσατε να πεθάνετε, παρά να απορρίψετε το έργο του Θεού, και θα υπομένετε κάθε εξευτελισμό και, σαν τον Πέτρο, θα προσφέρετε ολόκληρη την ύπαρξή σας στον Θεό και θα γίνετε οι οικείοι του Θεού που θα σας έχει κερδίσει κατά τις έσχατες ημέρες. Όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές που κάνουν ό,τι μπορούν για να προσφέρουν ολόκληρη την ύπαρξή τους στο θείο θέλημα του Θεού, θα γίνουν άγιοι υπηρέτες στον οίκο του Θεού και θα απολαμβάνουν τις απεριόριστες υποσχέσεις που έχει δώσει ο Θεός, ώστε η καρδιά του Θεού Πατέρα να μπορέσει σύντομα να απολαύσει ειρηνική ανάπαυση. Η «επίτευξη του θελήματος του Θεού Πατέρα» θα πρέπει να είναι το σύνθημα όλων εκείνων που αγαπούν τον Θεό. Αυτά τα λόγια πρέπει να λειτουργούν ως ένας οδηγός του ανθρώπου για την είσοδό του και ως μια πυξίδα που να υποδεικνύει την κατεύθυνση των ενεργειών του. Αυτή είναι η αποφασιστικότητα που θα έπρεπε να έχει ο άνθρωπος. Να ολοκληρώσει ενδελεχώς το έργο του Θεού επί της γης και να συνεργαστεί στο έργο του ενσαρκωμένου Θεού· αυτό είναι το καθήκον του ανθρώπου. Μια μέρα, όταν θα έχει ολοκληρωθεί το έργο του Θεού, ο άνθρωπος θα Τον αποχαιρετήσει για μια πρώιμη επιστροφή στον επουράνιο Πατήρ. Αυτή δεν είναι η ευθύνη στην οποία πρέπει να αντεπεξέλθει ο άνθρωπος;

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στα λόγια που εξέφρασε ο Κύριος Ιησούς κατά την Εποχή της Χάριτος και στα λόγια που εξέφρασε ο Παντοδύναμος Θεός κατά την Εποχή της Βασιλείας;

Στίχοι της Βίβλου για παραπομπή:

«Μετανοείτε διότι επλησίασεν η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 4:17).

«Τότε διήνοιξεν αυτών τον νούν, διά να καταλάβωσι τας γραφάς· και είπε προς αυτούς ότι ούτως είναι γεγραμμένον και ούτως έπρεπε να πάθη ο Χριστός και να αναστηθή εκ νεκρών τη τρίτη ημέρα, και να κηρυχθή εν τω ονόματι αυτού μετάνοια και άφεσις αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, γινομένης αρχής από Ιερουσαλήμ» (Λουκ. 24:45-47).

«Έτι πολλά έχω να είπω προς εσάς, δεν δύνασθε όμως τώρα να βαστάζητε αυτά. Όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, θέλει σας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν· διότι δεν θέλει λαλήσει αφ' εαυτού, αλλ' όσα αν ακούση θέλει λαλήσει, και θέλει σας αναγγείλει τα μέλλοντα» (Ιωάν. 16:12-13).

«Και εάν τις ακούση τους λόγους μου και δεν πιστεύση, εγώ δεν κρίνω αυτόν· διότι δεν ήλθον διά να κρίνω τον κόσμον, αλλά διά να σώσω τον κόσμον. Ο αθετών εμέ και μη δεχόμενος τους λόγους μου, έχει τον κρίνοντα αυτόν· ο λόγος, τον οποίον ελάλησα, εκείνος θέλει κρίνει αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα» (Ιωάν. 12:47-48).

Σχετικά λόγια του Θεού:

Το έργο του Ιησού επιτελέστηκε μόνο χάριν της λύτρωσης του ανθρώπου και της σταύρωσης. Έτσι, δεν χρειαζόταν να λέει περισσότερα για να κατακτήσει κανέναν. Πολλά από όσα δίδαξε τον άνθρωπο τα άντλησε από τα λεγόμενα των Γραφών και, ακόμα κι αν το έργο Του δεν ξεπερνούσε τις Γραφές, Αυτός ήταν σε θέση να ολοκληρώσει το έργο της σταύρωσης. Δεν ήταν το έργο του λόγου ούτε το έργο χάριν της κατάκτησης της ανθρωπότητας, αλλά το έργο για τη λύτρωση της ανθρωπότητας. Έπαιξε τον ρόλο της θυσίας υπέρ αμαρτιών για την ανθρωπότητα και δεν ενήργησε ως πηγή του λόγου για την ανθρωπότητα. Δεν επιτέλεσε το έργο των Εθνών, το οποίο ήταν το έργο της κατάκτησης του ανθρώπου, αλλά επιτέλεσε το έργο της σταύρωσης, έργο που έγινε μεταξύ όσων πίστευαν ότι υπήρχε Θεός. Παρόλο που το έργο Του διεξήχθη επί τη βάση των Γραφών, και χρησιμοποίησε ό,τι προανήγγειλαν οι παλαιοί προφήτες για να καταδικάσει τους Φαρισαίους, αυτό αρκούσε για να ολοκληρωθεί το έργο της σταύρωσης. Εάν το σημερινό έργο εξακολουθούσε να διεξάγεται επί τη βάση των προβλέψεων των παλαιών προφητών στις Γραφές, τότε θα ήταν αδύνατη η κατάκτησή σας, γιατί η Παλαιά Διαθήκη δεν περιέχει καμία καταγραφή για την ανυπακοή και τις αμαρτίες του κινεζικού λαού, δεν υπάρχει ιστορικό των αμαρτιών σας. Επομένως, εάν το σημερινό έργο παρέμενε προσκολλημένο ακόμα στη Βίβλο, δεν θα λυγίζατε. Η Αγία Γραφή αποτελεί μόνο μια περιορισμένη καταγραφή της ιστορίας των Ισραηλιτών, σύμφωνα με την οποία είναι αδύνατο να διαπιστωθεί εάν είστε κακοί ή καλοί, ή να κριθείτε. Φανταστείτε να σας έκρινα σύμφωνα με την ιστορία των Ισραηλιτών — θα εξακολουθούσατε να Με ακολουθείτε όπως κάνετε σήμερα; Ξέρετε πόσο δύσκολοι είστε; Εάν δεν εκφραζόταν λόγος κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου, τότε θα ήταν αδύνατο να ολοκληρωθεί το έργο της κατάκτησης. Επειδή δεν έχω έρθει να καρφωθώ στον σταυρό, πρέπει να εκφράσω λόγο που δεν σχετίζεται με τη Βίβλο, προκειμένου να μπορέσετε να κατακτηθείτε.

από «Το όραμα του έργου του Θεού (1)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Τι γνωρίζεις περί πίστης;

Στον άνθρωπο υπάρχει μόνο η αβέβαιη λέξη της πίστης, ωστόσο ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τι συνιστά πίστη, πόσο μάλλον γιατί έχει πίστη. Ο ίδιος ο άνθρωπος κατανοεί ελάχιστα και είναι αρκετά ανεπαρκής. Πιστεύει σ’ Εμένα ασυλλόγιστα και ανεπίγνωστα μονάχα. Ενώ δεν γνωρίζει τι είναι πίστη ούτε γιατί έχει πίστη σ’ Εμένα, συνεχίζει να πιστεύει με εμμονή. Εκείνο που ζητάω απ’ τον άνθρωπο δεν είναι μόνο να Με ζητά έτσι, με εμμονή ή να πιστεύει σ’ Εμένα επιπόλαια. Διότι το έργο που κάνω είναι για να Με δει ο άνθρωπος και να Με γνωρίσει,όχι για να εντυπωσιαστεί και να Με κοιτάξει υπό νέο πρίσμα λόγω του έργου Μου. Παλαιότερα έκανα πολλά σημεία και τέρατα. Τότε, οι Ισραηλίτες θαύμαζαν και φοβούνταν σε μεγάλο βαθμό την εξαιρετική ικανότητά Μου να θεραπεύω τους αρρώστους και να εξορκίζω δαίμονες. Τότε, οι Ιουδαίοι πίστευαν ότι οι θεραπευτικές δυνάμεις Μου ήταν περίτεχνες και εξαιρετικές. Για όλες αυτές τις πράξεις Μου, όλοι Με σέβονταν. Με θαύμαζαν ιδιαίτερα για όλες τις δυνάμεις Μου. Γι’ αυτό, καθένας που μ’ έβλεπε να κάνω θαύματα, με ακολουθούσε πιστά, σε τέτοιο σημείο που χιλιάδες Με περιτριγύριζαν για να Με δουν να θεραπεύω τους αρρώστους. Έκανα τόσα πολλά σημεία και τέρατα, ωστόσο οι άνθρωποι με αντιμετώπιζαν ως έναν επιδέξιο γιατρό. Κήρυξα επίσης πολλούς διδακτικούς λόγους στους ανθρώπους εκείνη την εποχή, ωστόσο Με αντιμετώπιζαν απλώς ως ένα δάσκαλο ανώτερο από τους μαθητές του! Ακόμη και σήμερα, που οι άνθρωποι έχουν δει την ιστορική καταγραφή του έργου Μου, η ερμηνεία τους συνεχίζει να είναι ότι Εγώ είμαι ένας καλός γιατρός που θεραπεύει τους αρρώστους και ένας δάσκαλος για τους αδαείς. Και αποφάσισαν ότι είμαι ο ελεήμων Κύριος Ιησούς Χριστός. Όσοι ερμηνεύουν τις Γραφές, ίσως έχουν ξεπεράσει τις θεραπευτικές Μου ικανότητες ή μπορεί ακόμη να είναι μαθητές που τώρα έχουν ξεπεράσει το δάσκαλό τους. Ωστόσο, αυτοί οι τόσο διάσημοι άνθρωποι, τα ονόματα των οποίων είναι γνωστά παγκοσμίως, έχουν τόσο χαμηλή εκτίμηση για Εμένα, που με θεωρούν έναν απλό γιατρό! Τα έργα Μου είναι περισσότερα σε αριθμό από τους κόκκους της άμμου στις παραλίες, και η σοφία Μου μεγαλύτερη από αυτήν όλων των γιων του Σολομώντα. Ωστόσο, οι άνθρωποι Με θεωρούν απλώς έναν ασήμαντο γιατρό και έναν άγνωστο δάσκαλο των ανθρώπων! Πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο και μόνο για να τους θεραπεύσω; Πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο και μόνο για να χρησιμοποιήσω τις δυνάμεις Μου και να βγάλω τα ακάθαρτα πνεύματα από το σώμα τους; Και πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα απλώς και μόνο για να λάβουν ειρήνη και χαρά από Εμένα; Πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο για να απαιτήσουν από Εμένα περισσότερο υλικό πλούτο. Και πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο και μόνο για να περάσουν τη ζωή αυτή με ασφάλεια και να είναι σώοι και αβλαβείς στον κόσμο που έρχεται; Πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο για να αποφύγουν τα δεινά της κόλασης και να λάβουν τις ευλογίες του ουρανού. Πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο για προσωρινή άνεση, αλλά δεν αποζητούν να κερδίσουν τίποτα από τον κόσμο που έρχεται; Όταν έστρεψα το μένος Μου στον άνθρωπο και πήρα όλη τη χαρά και την ειρήνη που είχε αρχικά, ο άνθρωπος άρχισε να αμφιβάλει. Όταν έδωσα στον άνθρωπο τα δεινά της κόλασης και πήρα πίσω τις ευλογίες του ουρανού, η ντροπή του ανθρώπου μετατράπηκε σε θυμό. Όταν ο άνθρωπος μού ζήτησε να τον θεραπεύσω, αλλά Εγώ δεν του έδωσα σημασία και, επιπλέον, τον αποστράφηκα, ο άνθρωπος αναχώρησε από Εμένα για να αναζητήσει, αντ' αυτού, την οδό της κακής ιατρικής και της μαγείας.Όταν πήρα όλα όσα ο άνθρωπος είχε απαιτήσει από Εμένα, τότε ο άνθρωπος εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος. Γι’ αυτό λέω ότι ο άνθρωπος πιστεύει σ’ Εμένα, γιατί δίνω μεγάλη χάρη και γιατί έχει πάρα πολλά να κερδίσει. Οι Ιουδαίοι πίστευαν σ’ Εμένα για τη χάρη Μου, και Με ακολουθούσαν όπου κι αν πήγαινα. Οι αδαείς αυτοί άνθρωποι με την περιορισμένη γνώση και εμπειρία ήθελαν μόνο να δουν τα σημεία και τα τέρατα που έκανα. Με θεωρούσαν τον αρχηγό του οίκου των Ιουδαίων που μπορούσε να πραγματοποιήσει τα πιο αξιοσημείωτα θαύματα. Γι’ αυτό, όταν εξόρκιζα δαίμονες απ’ τους ανθρώπους, μιλούσαν μεταξύ τους με μεγάλη σύγχυση, λέγοντας ότι είμαι ο Ηλίας, ότι είμαι ο Μωυσής, ότι είμαι ο αρχαιότερος όλων των προφητών, ότι είμαι ο καλύτερος απ’ όλους τους γιατρούς. Πέρα από Εμένα που δήλωνα ότι είμαι η ζωή, η οδός και η αλήθεια, κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει το είναι Μου ή την ταυτότητά Μου. Εκτός από Εμένα που έλεγα ότι ο ουρανός είναι το μέρος όπου ζει ο Πατέρας Μου, κανείς δεν γνώριζε ότι είμαι ο Υιός του Θεού, και ο Θεός Αυτοπροσώπως. Εκτός από Εμένα που έλεγα ότι θα φέρω τη λύτρωση σε όλη την ανθρωπότητα και θα προσφέρω λύτρα γι’ Αυτήν, κανείς δεν ήξερε ότι είμαι ο Λυτρωτής της ανθρωπότητας. Οι άνθρωποι Με γνώριζαν μόνο ως έναν φιλεύσπλαχνο και συμπονετικό άνθρωπο. Και εκτός από Εμένα που μπορούσα να εξηγήσω τα πάντα για Εμένα, κανείς δεν Με γνώριζε, και κανείς δεν πίστευε ότι είμαι ο Υιός του ζώντος Θεού. Ο άνθρωπος έχει μόνο τέτοια πίστη σ’ Εμένα και Με κοροϊδεύει με τον τρόπο αυτό. Πώς μπορεί ο άνθρωπος να καταθέσει μαρτυρία για Εμένα όταν έχει τέτοια άποψη για Εμένα;

Την ομορφιά του Θεού μπορείς να τη γνωρίσεις μόνο βιώνοντας επίπονες δοκιμασίες

Πόσο ακριβώς αγαπάς τον Θεό σήμερα; Και πόσα ακριβώς ξέρεις για όλα όσα έχει κάνει μέσα σου ο Θεός; Αυτά είναι τα πράγματα που θα πρέπει να μάθεις. Όταν έρθει ο Θεός στη γη, όλα όσα έχει κάνει στον άνθρωπο και όσα έχει επιτρέψει στον άνθρωπο να δει είναι ώστε ο άνθρωπος να Τον αγαπήσει και να Τον γνωρίσει πραγματικά. Το ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να υποφέρει για τον Θεό και ότι κατάφερε να φθάσει μέχρι εδώ είναι, από μια άποψη, χάρη στην αγάπη του Θεού, και από την άλλη, είναι χάρη στη σωτηρία του Θεού· επίσης, είναι χάρη στο έργο της κρίσεως και του παιδέματος που έχει επιτελέσει ο Θεός στον άνθρωπο. Εάν εσείς δεν έχετε κριθεί, παιδευτεί και δοκιμαστεί από τον Θεό, και αν ο Θεός δεν σας έχει κάνει να υποφέρετε, τότε, ειλικρινά, δεν αγαπάτε στ’ αλήθεια τον Θεό. Όσο μεγαλύτερο είναι το έργο του Θεού μέσα στον άνθρωπο και όσο περισσότερο υποφέρει ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο μπορεί να δείξει πόσο σημαντικό είναι το έργο του Θεού, τόσο περισσότερο μπορεί η καρδιά του ανθρώπου να αγαπήσει αληθινά τον Θεό. Πώς μαθαίνεις πώς να αγαπήσεις τον Θεό; Χωρίς βασανιστήρια και ραφινάρισμα, χωρίς επίπονες δοκιμασίες – και αν, επιπλέον, όλα όσα έδινε ο Θεός στον άνθρωπο ήταν χάρη, αγάπη και έλεος – θα ήσουν ικανός να επιτύχεις αληθινή αγάπη για τον Θεό; Από τη μία, κατά τις δοκιμασίες του Θεού, ο άνθρωπος μαθαίνει τις αδυναμίες του και βλέπει ότι είναι ασήμαντος, ποταπός τιποτένιος, ότι δεν έχει τίποτα, δεν είναι τίποτα. Από την άλλη, κατά τις δοκιμασίες Του, ο Θεός δημιουργεί για τον άνθρωπο διαφορετικά περιβάλλοντα, τα οποία τον καθιστούν ικανότερο να βιώσει την ομορφιά του Θεού. Παρόλο που ο πόνος είναι μεγάλος, και πολλές φορές ανυπόφορος – φθάνοντας, μάλιστα, μέχρι το σημείο της συντριπτικής θλίψης – όταν τον βιώσει, ο άνθρωπος βλέπει πόσο όμορφο είναι το έργο του Θεού σ’ αυτόν, και μόνο πάνω σ’ αυτό το θεμέλιο γεννιέται στον άνθρωπο η αληθινή αγάπη για τον Θεό. Σήμερα, ο άνθρωπος βλέπει ότι μονάχα με τη χάρη, την αγάπη και το έλεος του Θεού, δεν είναι ικανός να γνωρίσει αληθινά τον εαυτό του, πόσο μάλλον να γνωρίσει την ουσία του ανθρώπου. Μόνο μέσα από το ραφινάρισμα και την κρίση του Θεού, μόνο κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου ραφιναρίσματος μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίσει τις αδυναμίες του και να μάθει ότι δεν έχει τίποτα. Επομένως, η αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό χτίζεται πάνω στα θεμέλια του ραφιναρίσματος και της κρίσης του Θεού. Εάν απολαμβάνεις μόνο τη χάρη του Θεού, με μια ήσυχη οικογενειακή ζωή ή με υλικές ευλογίες, τότε δεν έχεις κερδίσει τον Θεό και η πίστη σου στον Θεό έχει αποτύχει. Ο Θεός έχει ήδη φέρει εις πέρας ένα στάδιο από το έργο της χάρης στη σάρκα και έχει ήδη δώσει υλικές ευλογίες στον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος δεν μπορεί να οδηγηθεί στην τελείωση μόνο με τη χάρη, την αγάπη και το έλεος. Στις εμπειρίες του, ο άνθρωπος συναντά μερική από την αγάπη του Θεού, βλέπει την αγάπη και το έλεος του Θεού, αλλά μετά από κάποιο διάστημα εμπειριών, βλέπει ότι η χάρη του Θεού και η αγάπη και το έλεός Του είναι ανίκανα να οδηγήσουν τον άνθρωπο στην τελείωση, είναι ανίκανα να αποκαλύψουν τι είναι διεφθαρμένο μέσα στον άνθρωπο, ούτε είναι ικανά να τον απαλλάξουν από τη διεφθαρμένη του διάθεση ή να οδηγήσουν στην τελείωση την αγάπη και την πίστη του. Το έργο της χάρης του Θεού ήταν το έργο μιας περιόδου, και ο άνθρωπος δεν μπορεί να βασίζεται στο να απολαμβάνει τη χάρη του Θεού για να γνωρίσει τον Θεό.

Κεφάλαιο 12

Όταν όλοι οι άνθρωποι δίνουν προσοχή, όταν τα πάντα ανανεώνονται και αναζωογονούνται, όταν κάθε άτομο υποτάσσεται στον Θεό χωρίς ενδοιασμούς και είναι πρόθυμο να αναλάβει τη βαριά ευθύνη του φορτίου του Θεού — τότε εξέρχεται η ανατολική αστραπή, φωτίζοντας τα πάντα από την Ανατολή ως τη Δύση, τρομοκρατώντας όλη τη γη με την έλευση αυτού του φωτός. Και εκείνη τη στιγμή, ο Θεός ξεκινά και πάλι τη νέα Του ζωή. Τουτέστιν, εκείνη τη στιγμή ο Θεός ξεκινά το νέο έργο στη γη, αναγγέλλοντας στους ανθρώπους ολόκληρου του σύμπαντος ότι «Όταν η αστραπή εξέρχεται από την Ανατολή — ακριβώς τη στιγμή που αρχίζω να μιλάω — τη στιγμή που η αστραπή εξέρχεται, ολόκληρα τα ουράνια φωτίζονται και όλα τα άστρα αρχίζουν να μεταμορφώνονται». Επομένως, πότε θα έρθει η ώρα που η αστραπή εξέρχεται από την Ανατολή; Όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει και πέφτει το σκοτάδι στη γη, τότε και ο Θεός κρύβει το πρόσωπό Του από τον κόσμο, και την ίδια ακριβώς στιγμή τα πάντα κάτω από τον ουρανό ετοιμάζονται να πληγούν από μια δυνατή καταιγίδα. Εκείνη τη στιγμή, όλοι οι άνθρωποι παθαίνουν πανικό, φοβούνται τον κεραυνό, φοβούνται τη λάμψη της αστραπής και ακόμα πιο πολύ τρομοκρατούνται από την επέλαση του κατακλυσμού, οπότε οι περισσότεροι κλείνουν τα μάτια τους και περιμένουν ο Θεός να εξαπολύσει την οργή Του και να τους σκοτώσει. Και καθώς συμβαίνουν διάφορες καταστάσεις, η ανατολική αστραπή εξέρχεται αμέσως. Τουτέστιν, στην Ανατολή του κόσμου, από την στιγμή που αρχίζει η μαρτυρία στον ίδιο τον Θεό μέχρις ότου Αυτός αρχίζει να εργάζεται, μέχρις ότου η θεϊκή φύση αρχίζει να ασκεί κυριαρχική δύναμη σε όλη τη γη — αυτή είναι η λαμπερή στήλη της ανατολικής αστραπής, η οποία φωτίζει ολόκληρο το σύμπαν. Όταν οι χώρες στη γη γίνουν η βασιλεία του Χριστού τότε θα φωτιστεί ολόκληρο το σύμπαν. Τώρα είναι η εποχή που η ανατολική αστραπή εξέρχεται: ο ενσαρκωμένος Θεός αρχίζει να εργάζεται και, επιπλέον, να μιλά άμεσα στη θεϊκή φύση. Μπορεί να πει κανείς ότι ο Θεός αρχίζει να μιλάει επί γης όταν εξέλθει η ανατολική αστραπή. Πιο συγκεκριμένα, όταν αναβλύσει ζωντανό νερό από τον θρόνο — όταν αρχίσουν οι ομιλίες από τον θρόνο — τότε ακριβώς θα αρχίσουν επισήμως οι ομιλίες των επτά Πνευμάτων. Εκείνη τη στιγμή, η ανατολική αστραπή αρχίζει να εξέρχεται, και λόγω της χρονικής διαφοράς, ο βαθμός φώτισης επίσης διαφέρει και υπάρχει επίσης ένα όριο στο πεδίο της ακτινοβολίας. Αλλά καθώς το έργο του Θεού εκτυλίσσεται, καθώς αλλάζει το σχέδιό Του — καθώς ποικίλλει το έργο πάνω στα παιδιά και τον λαό του Θεού — η αστραπή επιτελεί όλο και περισσότερο την έμφυτη λειτουργία της, έτσι ώστε να φωτιστεί όλο το σύμπαν και να μην παραμείνουν υπολείμματα ή σκουπίδια. Αυτή είναι η αποκρυστάλλωση του σχεδίου διαχείρισης του Θεού διάρκειας έξι χιλιάδων ετών και του ίδιου του καρπού που απολαμβάνει ο Θεός. «Τα άστρα» δεν αναφέρονται στα αστέρια στον ουρανό, αλλά σε όλους τους γιους και τον λαό του Θεού που εργάζονται για τον Θεό. Επειδή γίνονται μάρτυρες του Θεού στη βασιλεία του Θεού και εκπροσωπούν τον Θεό στη βασίλεια του Θεού και επειδή είναι πλάσματα, ονομάζονται «άστρα». Η 'μεταμόρφωση' αναφέρεται σε αλλαγές στην ταυτότητα και την θέση: από άνθρωποι στη γη μετατρέπονται σε ανθρώπους της βασιλείας και, επιπλέον, ο Θεός είναι μαζί τους και η δόξα του Θεού είναι μέσα τους. Ως εκ τούτου, ασκούν κυριαρχική εξουσία αντί του Θεού και το δηλητήριο και οι ακαθαρσίες τους καθαίρονται εξαιτίας του έργου του Θεού, τελικά καθιστώντας τους κατάλληλους για χρήση από τον Θεό και σύμφωνα με το θέλημα του Θεού — αυτή είναι μία πτυχή της σημασίας αυτών των φράσεων. Όταν η στήλη φωτός που προέρχεται από τον Θεό φωτίσει όλη τη γη, τα πάντα στον ουρανό και στη γη θα αλλάξουν σε διαφορετικό βαθμό και τα άστρα στον ουρανό θα αλλάξουν επίσης, ο ήλιος και το φεγγάρι θα ανανεωθούν και στη συνέχεια θα ανανεωθούν οι άνθρωποι στη γη — αυτό είναι όλο το έργο που επιτελεί ο Θεός ανάμεσα σε ουρανό και γη, και δεν προκαλεί έκπληξη.

Το μονοπάτι… (6)

Λόγω του έργου του Θεού έχουμε φτάσει ως εδώ σήμερα. Έτσι λοιπόν, είμαστε όλοι επιζώντες στο σχέδιο διαχείρισης του Θεού, και είναι μια μεγάλη εξύψωση από τον Θεό ότι παραμείναμε έτσι έως σήμερα. Σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού, η χώρα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα πρέπει να καταστραφεί, αλλά νομίζω ότι ίσως Εκείνος να έχει καταρτίσει ένα άλλο σχέδιο ή να θέλει να πραγματοποιήσει ένα άλλο τμήμα του έργου Του. Έτσι μέχρι σήμερα δεν έχω μπορέσει να το εξηγήσω με σαφήνεια. Είναι σαν αδιάλυτος γρίφος. Αλλά γενικά, η ομάδα μας έχει προκαθοριστεί από τον Θεό κι εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο Θεός έχει άλλο έργο μέσα μας. Ας ικετεύσουμε όλοι τον επουράνιο Θεό, ως εξής: «Γεννηθήτω το θέλημά Σου και είθε να εμφανιστείς για άλλη μια φορά και να μην αποκρύψεις τον εαυτό Σου για να δούμε πιο καθαρά τη δόξα και την όψη Σου». Πάντα νιώθω ότι το μονοπάτι όπου μας οδηγεί ο Θεός δεν πηγαίνει σε μια ευθεία, αλλά είναι ένας στριφογυριστός δρόμος γεμάτος λακκούβες κι ο Θεός λέει ότι όσο πιο κακοτράχαλο είναι το μονοπάτι τόσο περισσότερα πράγματα μπορεί να αποκαλύψει την καρδιά αγάπης μας, αλλά κανένας από μας δεν μπορεί να ανοίξει μια τέτοια διαδρομή. Στην εμπειρία Μου έχω βαδίσει σε πολλά κακοτράχαλα κι ύπουλα μονοπάτια και έχω υπομείνει μεγάλο πόνο. Κατά καιρούς μάλιστα Με έχει πιάσει τόσο μεγάλη θλίψη σε σημείο που να θέλω να φωνάξω, αλλά βαδίζω ακόμα στο ίδιο μονοπάτι, έως σήμερα. Πιστεύω ότι αυτό είναι το μονοπάτι όπου οδηγεί ο Θεός, έτσι υπομένω το μαρτύριο όλων των δεινών και συνεχίζω. Γιατί αυτό έχει καθορίσει ο Θεός, οπότε ποιος μπορεί να διαφύγει; Δεν ζητώ να λάβω καμία ευλογία. Το μόνο που ζητώ είναι να είμαι σε θέση να βαδίσω στο μονοπάτι που πρέπει να βαδίσω, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Δεν επιδιώκω να μιμηθώ άλλους ή να βαδίσω στο μονοπάτι όπου βαδίζουν εκείνοι. Το μόνο που επιδιώκω είναι να μπορέσω να εκπληρώσω την αφοσίωσή Μου να βαδίσω την καθορισμένη διαδρομή Μου μέχρι το τέλος. Δεν ζητώ τη βοήθεια άλλων. Για να είμαι ειλικρινής, ούτε μπορώ να βοηθήσω κάποιον άλλο. Φαίνεται ότι είμαι τρομερά ευαίσθητος σ’ αυτό το θέμα. Δεν ξέρω τι σκέφτονται οι άλλοι. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ανέκαθεν πίστευα ότι το πόσο πρέπει να υποφέρει κάποιος και πόσο μακριά πρέπει να πορευτεί στη διαδρομή του το έχει καθορίσει ο Θεός, κι ότι, πραγματικά, κανένας δεν μπορεί να βοηθήσει κάποιον άλλο. Ίσως κάποια ενθουσιώδη αδέλφια μας να πουν ότι υστερώ σε αγάπη. Αλλά αυτό πιστεύω εγώ. Οι άνθρωποι βαδίζουν στην πορεία τους, με βάση τις οδηγίες του Θεού, και πιστεύω ότι τα περισσότερα αδέλφια Μου θα καταλάβουν την καρδιά Μου. Ελπίζω επίσης ο Θεός να μας δώσει πολύ περισσότερη διαφώτιση σ’ αυτή την πτυχή ώστε η αγάπη μας να γίνει πιο αγνή κι η φιλία μας να γίνει πιο πολύτιμη. Είθε να μην οδηγηθούμε σε σύγχυση πάνω στο θέμα αυτό, αλλά να είμαστε πιο διαυγείς, ώστε οι διαπροσωπικές μας σχέσεις να μπορέσουν να εδραιωθούν με βάση την ηγεσία του Θεού.

Αφού ο Θεός λύτρωσε την ανθρωπότητα κατά την Εποχή της Χάριτος, γιατί, και πάλι, πρέπει να επιτελέσει το έργο της κρίσης Του κατά τις έσχατες ημέρες;

2019-03-085

Στίχοι της Βίβλου για παραπομπή:

«Θέλετε λοιπόν είσθαι άγιοι, διότι άγιος είμαι εγώ» (Λευ. 11:45).

«Και τον αγιασμόν, χωρίς του οποίου ουδείς θέλει ιδεί τον Κύριον» (Εβρ. 12:14).

«Και εάν τις ακούση τους λόγους μου και δεν πιστεύση, εγώ δεν κρίνω αυτόν· διότι δεν ήλθον διά να κρίνω τον κόσμον, αλλά διά να σώσω τον κόσμον. Ο αθετών εμέ και μη δεχόμενος τους λόγους μου, έχει τον κρίνοντα αυτόν· ο λόγος, τον οποίον ελάλησα, εκείνος θέλει κρίνει αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα» (Ιωάν. 12:47-48).

2. Τι είναι ενσάρκωση; Ποια είναι η ουσία της ενσάρκωσης;

Στίχοι της Βίβλου για παραπομπή:

«Εν αρχή ήτο ο Λόγος, και ο Λόγος ήτο παρά τω Θεώ, και Θεός ήτο ο Λόγος»(Ιωάν. 1:1).

«Και ο Λόγος έγεινε σαρξ και κατώκησε μεταξύ ημών, και είδομεν την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά του Πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας» (Ιωάν. 1:14).

«Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Τόσον καιρόν είμαι μεθ' υμών, και δεν με εγνώρισας, Φίλιππε; όστις είδεν εμέ είδε τον Πατέρα· και πως συ λέγεις, Δείξον εις ημάς τον Πατέρα; Δεν πιστεύεις ότι εγώ είμαι εν τω Πατρί και ο Πατήρ είναι εν εμοί; τους λόγους, τους οποίους εγώ λαλώ προς υμάς, απ' εμαυτού δεν λαλώ· αλλ' ο Πατήρ ο μένων εν εμοί αυτός εκτελεί τα έργα. Πιστεύετέ μοι ότι εγώ είμαι εν τω Πατρί και ο Πατήρ είναι εν εμοί· ει δε μη, διά τα έργα αυτά πιστεύετέ μοι» (Ιωάν. 14:9-11).

«Εγώ και ο Πατήρ εν είμεθα» (Ιωάν. 10:30).

Σχετικά λόγια του Θεού:

Η έννοια της ενσάρκωσης είναι πως ο Θεός εμφανίζεται με σάρκα και έρχεται να εργαστεί με μορφή σάρκας μεταξύ των ανθρώπων που δημιούργησε. Έτσι, για να ενσαρκωθεί ο Θεός, πρέπει πρώτα να αποκτήσει σάρκα, σάρκα με κανονική ανθρώπινη φύση· αυτό, τουλάχιστον, πρέπει να ισχύει. Στην πραγματικότητα, η σημασία της ενσάρκωσης του Θεού είναι πως ο Θεός ζει και εργάζεται στη σάρκα, στην ουσία Του ενσαρκώνεται, γίνεται άνθρωπος.

από «Η ουσία της σάρκας που κατοικείται από τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Ο Χριστός, με κανονική ανθρώπινη φύση, είναι μια σάρκα στην οποία εισέρχεται το Πνεύμα, κατέχοντας κανονική ανθρώπινη φύση, κανονική λογική και ανθρώπινη σκέψη. «Εισέρχεται» σημαίνει πως ο Θεός γίνεται άνθρωπος, πως το Πνεύμα ενσαρκώνεται. Για να το θέσω απλά, είναι όταν ο ίδιος ο Θεός κατοικεί σε σάρκα με κανονική ανθρώπινη φύση και μέσω αυτής εκφράζει το θείο έργο Του — αυτό σημαίνει το να εισέρχεται ή να ενσαρκώνεται.

από «Η ουσία της σάρκας που κατοικείται από τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Η σημασία της ενσάρκωσης είναι ότι ένας συνηθισμένος, κανονικός άνθρωπος εκτελεί το έργο του ίδιου του Θεού· ότι δηλαδή ο Θεός εκτελεί το θεϊκό Του έργο στην ανθρώπινη φύση και, συνεπώς, συντρίβει τον Σατανά. Ενσάρκωση σημαίνει πως το Πνεύμα του Θεού ενσαρκώνεται, δηλαδή ο Θεός ενσαρκώνεται. Το έργο που επιτελεί στη σάρκα είναι το έργο του Πνεύματος, το οποίο εισέρχεται στη σάρκα και εκφράζεται μέσα από τη σάρκα. Κανείς εκτός από τη σάρκα του Θεού δεν μπορεί να εκπληρώσει τη διακονία του ενσαρκωμένου Θεού· δηλαδή, μόνο η σάρκα του ενσαρκωμένου Θεού, αυτή η κανονική ανθρώπινη φύση— και κανένας άλλος— δεν μπορεί να εκφράσει το θείο έργο. Εάν, κατά την πρώτη Του έλευση, ο Θεός δεν είχε την κανονική ανθρώπινη φύση πριν από την ηλικία των είκοσι εννέα— εάν αμέσως αφού γεννήθηκε μπορούσε να πραγματοποιεί θαύματα, εάν αμέσως αφού μίλησε μπορούσε να μιλήσει την ουράνια γλώσσα, εάν τη στιγμή που πρωτοπερπάτησε στη γη μπορούσε να αντιληφθεί όλα τα εγκόσμια ζητήματα, να ξεχωρίζει τις σκέψεις και τις προθέσεις κάθε ανθρώπου—ένα τέτοιο άτομο δεν θα μπορούσε να λέγεται κανονικός άνθρωπος, ούτε θα μπορούσε μια τέτοια σάρκα να λέγεται ανθρώπινη. Εάν αυτό είχε συμβεί με τον Χριστό, τότε η έννοια και η ουσία της ενσάρκωσης του Θεού θα είχαν χαθεί. Το ότι Εκείνος κατείχε κανονική ανθρώπινη φύση αποδεικνύει πως ήταν Θεός ενσαρκωμένος. Το γεγονός ότι υποβλήθηκε σε μια κανονική διαδικασία ανθρώπινης ανάπτυξης δείχνει περαιτέρω πως Εκείνος ήταν μια κανονική σάρκα. Κι επιπλέον, το έργο Του είναι επαρκής απόδειξη πως Εκείνος ήταν ο Λόγος του Θεού, το Πνεύμα Του Θεού που ενσαρκώθηκε. Ο Θεός ενσαρκώνεται εξαιτίας των αναγκών του έργου. Με άλλα λόγια, αυτό το στάδιο του έργου πρέπει να γίνει στη σάρκα, να γίνει με κανονική ανθρώπινη φύση. Αυτή είναι η προϋπόθεση προκειμένου «ο Λόγος να ενσαρκωθεί», προκειμένου «ο Λόγος να εμφανιστεί στη σάρκα», και είναι η αληθινή ιστορία πίσω από τις δύο ενσαρκώσεις του Θεού.

από «Η ουσία της σάρκας που κατοικείται από τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Η ενσαρκωμένη ζωή και το έργο Του μπορούν να διαιρεθούν σε δύο στάδια. Πρώτη είναι η ζωή που ζει πριν από την εκτέλεση της διακονίας Του. Ζει σε μία συνηθισμένη ανθρώπινη οικογένεια, με μια εντελώς κανονική ανθρώπινη φύση, υπακούοντας στα συνήθη ήθη και τους νόμους της ανθρώπινης ζωής, με φυσιολογικές ανθρώπινες ανάγκες (τροφή, ένδυση, στέγη, ύπνο), με κανονικές ανθρώπινες αδυναμίες και κανονικά ανθρώπινα συναισθήματα. Με άλλα λόγια, κατά το πρώτο στάδιο, ζει σε μια μη θεϊκή, απολύτως κανονική ανθρώπινη φύση, συμμετέχοντας σε όλες τις συνηθισμένες ανθρώπινες δραστηριότητες. Το δεύτερο στάδιο είναι η ζωή που ζει αφού ξεκινά να εκτελεί τη διακονία Του. Εξακολουθεί να ζει στην κανονική ανθρώπινη φύση με ένα κανονικό ανθρώπινο κέλυφος, μη δείχνοντας κάποιο εξωτερικό σημάδι του υπερφυσικού. Ωστόσο, Εκείνος ζει αποκλειστικά για χάρη της διακονίας Του και στη διάρκεια αυτής της εποχής, η κανονική ανθρώπινη φύση Του βρίσκεται εξ ολοκλήρου στην υπηρεσία του κανονικού έργου της θεϊκής φύσης Του· διότι μέχρι τότε, η κανονική ανθρώπινη φύση Του έχει ωριμάσει σε σημείο που να είναι σε θέση να εκτελέσει τη διακονία Του. Έτσι, το δεύτερο στάδιο της ζωής Του είναι η εκτέλεση της διακονίας Του με την κανονική ανθρώπινη φύση Του, είναι μια ζωή τόσο μιας κανονικής ανθρώπινης φύσης, όσο και μιας ολοκληρωμένης θεϊκής φύσης. Ο λόγος που, κατά τη διάρκεια του πρώτου σταδίου της ζωής Του ζει σε μια απολύτως κανονική ανθρώπινη φύση, είναι πως η ανθρώπινη φύση Του δεν είναι ακόμα ίση με το σύνολο του θεϊκού Του έργου, δεν έχει ωριμάσει ακόμη· μόνο μετά την ωρίμανσή της γίνεται ικανός να επωμιστεί τη διακονία Του και μπορεί να ξεκινήσει να την εκτελεί. Από τη στιγμή που Εκείνος, ως σάρκα, πρέπει να μεγαλώσει και να ωριμάσει, το πρώτο στάδιο της ζωής Του είναι αυτό της κανονικής ανθρώπινης φύσης, ενώ στο δεύτερο στάδιο, επειδή η ανθρώπινη φύση Του είναι σε θέση να αναλάβει το έργο Του και να εκτελέσει τη διακονία Του, η ζωή που ο ενσαρκωμένος Θεός διάγει κατά τη διακονία Του είναι μια ζωή τόσο της ανθρώπινης όσο και της ολοκληρωμένης θεϊκής φύσης. Αν ο ενσαρκωμένος Θεός είχε ουσιαστικά ξεκινήσει τη διακονία Του από τη στιγμή της γέννησης Του, εκτελώντας υπερφυσικά σημεία και τέρατα, τότε δεν θα είχε κάποια ενσώματη ουσία. Επομένως, η ανθρώπινη φύση Του υπάρχει χάρη στην ενσώματη ουσία Του· δεν μπορεί να υπάρξει σάρκα χωρίς ανθρώπινη φύση, και ένα άτομο χωρίς ανθρώπινη φύση δεν είναι ανθρώπινο ον. Με τον τρόπο αυτόν, η ανθρώπινη φύση της σάρκας του Θεού είναι μια εγγενής ιδιότητα της σάρκας του ενσαρκωμένου Θεού. Αν ειπωθεί ότι «όταν ο Θεός ενσαρκώνεται, είναι εξ ολοκλήρου Θεός, δεν είναι καθόλου άνθρωπος», είναι βλασφημία, διότι μια τέτοια άποψη είναι αδύνατο να εκφραστεί, καθώς παραβιάζει την αρχή της ενσάρκωσης. Ακόμη κι αφού ξεκινά να εκτελεί τη διακονία Του, η θεϊκή φύση Του κατοικεί ακόμα στο ανθρώπινο εξωτερικό κέλυφος ενόσω επιτελεί το έργο Του. Απλώς, κατά τη στιγμή εκείνη, η ανθρώπινη φύση Του εξυπηρετεί τον μοναδικό σκοπό του να επιτρέπει στη θεϊκή φύση Του να εκτελεί το έργο μέσα στην κανονική σάρκα. Έτσι, αυτή που επιτελεί το έργο είναι η θεϊκή φύση που κατοικεί στην ανθρώπινη φύση Του. Η θεϊκή φύση Του είναι αυτή που ενεργεί, και όχι η ανθρώπινη φύση Του, ωστόσο είναι μια θεϊκή φύση κρυμμένη μέσα στην ανθρώπινη φύση Του. Το έργο Του στην ουσία επιτελείται από την ολοκληρωμένη θεϊκή φύση Του, όχι από την ανθρώπινη φύση Του. Αλλά ο εκτελεστής του έργου είναι η σάρκα Του. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως Εκείνος είναι και άνθρωπος και Θεός, διότι ο Θεός γίνεται ένας Θεός που ζει στην σάρκα, με ανθρώπινο κέλυφος και με ανθρώπινη, αλλά και θεϊκή ουσία.

από «Η ουσία της σάρκας που κατοικείται από τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Ο ενσαρκωμένος Υιός του ανθρώπου εξέφρασε τη θεϊκή φύση του Θεού μέσω της ανθρώπινης φύσης Του και μετέφερε το θέλημα του Θεού στην ανθρωπότητα. Επιπλέον, μέσα από την έκφραση του θελήματος και της διάθεσης του Θεού, αποκάλυψε επίσης στους ανθρώπους τον Θεό που δεν μπορούν να δουν ή να αγγίξουν στο πνευματικό βασίλειο. Αυτό που είδαν οι άνθρωποι ήταν ο Θεός ο ίδιος, υλικός, με σάρκα και οστά. Επομένως, ο ενσαρκωμένος Υιός του ανθρώπου έκανε απτά και εξανθρωπισμένα κάποια πράγματα, όπως την ίδια την ταυτότητα του Θεού, το κύρος, την εικόνα, τη διάθεσή Του και αυτό που Αυτός έχει και είναι. Παρόλο που η εξωτερική εμφάνιση του Υιού του ανθρώπου είχε μερικούς περιορισμούς όσον αφορά την εικόνα του Θεού, η ουσία Του και αυτό που Αυτός έχει και είναι, ήταν πλήρως ικανά να εκπροσωπούν την ίδια την ταυτότητα και το κύρος του Θεού· απλώς υπήρχαν μερικές διαφορές στη μορφή της έκφρασης. Είτε είναι η ανθρώπινη είτε η θεϊκή φύση του Υιού του ανθρώπου, δεν μπορούμε να αρνηθούμε πως Αυτός εκπροσωπούσε την ίδια την ταυτότητα και το κύρος του Θεού. Κατά το διάστημα αυτό, ωστόσο, ο Θεός εργαζόταν μέσω της σάρκας, μιλούσε από την οπτική της σάρκας και στεκόταν ενώπιον της ανθρωπότητας με την ταυτότητα και το κύρος του Υιού του ανθρώπου. Αυτό έδωσε στους ανθρώπους την ευκαιρία να συναντήσουν και να βιώσουν τον πραγματικό λόγο και το έργο του Θεού ανάμεσα στην ανθρωπότητα. Επιπλέον, επέτρεψε στους ανθρώπους να αποκτήσουν μια εικόνα της θεϊκής Του φύσης και του μεγαλείου Του εν μέσω ταπεινότητας, όπως και να αποκτήσουν μια πρώτη κατανόηση και έναν πρώτο ορισμό της αυθεντικότητας και της πραγματικότητας του Θεού.

από «Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Γ'» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Παρόλο που η εμφάνιση του Θεού ενσαρκωμένου είναι ακριβώς ίδια μ’ αυτή του ανθρώπου, παρόλο που Αυτός μαθαίνει ανθρώπινη γνώση, μιλά τη γλώσσα των ανθρώπων, ενώ, μερικές φορές, εκφράζει ακόμα και τις ιδέες Του μέσω των μέσων ή των εκφράσεων της ανθρωπότητας, ο τρόπος που Αυτός βλέπει τους ανθρώπους και την ουσία των πραγμάτων, και ο τρόπος που βλέπουν οι διεφθαρμένοι άνθρωποι την ανθρωπότητα και την ουσία των πραγμάτων, σε καμία περίπτωση δεν είναι η ίδια. Η οπτική Του και το ύψος στο οποίο Αυτός στέκεται είναι κάτι το ανέφικτο για έναν διεφθαρμένο άνθρωπο. Αυτό συμβαίνει γιατί ο Θεός είναι η αλήθεια, η σάρκα που φορά κατέχει επίσης την ουσία του Θεού, και οι σκέψεις και αυτό που εκφράζεται από την ανθρώπινη φύση Του είναι επίσης η αλήθεια. [...] Όσο κοινή, κανονική και ασήμαντη κι αν είναι η σάρκα του Θεού ενσαρκωμένου και όσο κι αν Τον περιφρονούν οι άνθρωποι, οι σκέψεις και η στάση Του προς την ανθρωπότητα είναι πράγματα που δεν μπορεί να κατέχει κανένας άνθρωπος και δεν μπορεί να μιμηθεί κανείς. Πάντα θα παρατηρεί την ανθρωπότητα από την οπτική της θεϊκής φύσης, από το ύψος της θέσης Του ως Δημιουργός. Πάντα θα βλέπει την ανθρωπότητα μέσα από την ουσία και τη νοοτροπία του Θεού. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δει την ανθρωπότητα από το ύψος ενός μέσου ανθρώπου και από την οπτική ενός διεφθαρμένου ατόμου. Όταν οι άνθρωποι βλέπουν την ανθρωπότητα, τη βλέπουν με την ανθρώπινη όραση και χρησιμοποιούν σαν μέτρο πράγματα όπως την ανθρώπινη γνώση και τους ανθρώπινους κανόνες και θεωρίες. Αυτό είναι εντός του πλαισίου των όσων μπορούν να δουν οι άνθρωποι με τα μάτια τους· είναι εντός του πλαισίου που μπορούν να επιτύχουν οι διεφθαρμένοι άνθρωποι. Όταν ο Θεός βλέπει την ανθρωπότητα, τη βλέπει με θεϊκή όραση και χρησιμοποιεί σαν μέτρο την ουσία Του και αυτό που Αυτός έχει και είναι. Το πλαίσιο αυτό περιλαμβάνει πράγματα που δεν μπορούν να δουν οι άνθρωποι και εδώ είναι που διαφέρουν εξ ολοκλήρου ο Θεός ενσαρκωμένος και οι διεφθαρμένοι άνθρωποι. Η διαφορά αυτή καθορίζεται από τις διαφορετικές ουσίες των ανθρώπων και του Θεού, ενώ οι διαφορετικές αυτές ουσίες είναι που ορίζουν τις ταυτότητες και τις θέσεις τους, όπως και την οπτική και το ύψος, από τα οποία βλέπουν τα πράγματα.

από «Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Γ'» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Επειδή Εκείνος είναι ένας άνθρωπος με την ουσία του Θεού, είναι πάνω από οποιονδήποτε δημιουργημένο άνθρωπο, πάνω από οποιονδήποτε άνθρωπο που μπορεί να εκτελέσει το έργο Του. Κι έτσι, μεταξύ όλων εκείνων που διαθέτουν ανθρώπινο κέλυφος σαν το δικό Του, μεταξύ όλων όσοι κατέχουν ανθρώπινη φύση, μόνο Εκείνος είναι ο ίδιος ο ενσαρκωμένος Θεός — όλοι οι υπόλοιποι είναι δημιουργημένοι άνθρωποι. Παρόλο που όλοι έχουν ανθρώπινη φύση, οι δημιουργημένοι άνθρωποι δεν είναι τίποτα άλλο παρά άνθρωποι, ενώ ο ενσαρκωμένος Θεός είναι διαφορετικός: Μέσα στη σάρκα Του δεν περικλείει μόνο την ανθρώπινη, αλλά, ακόμη πιο σημαντικό, τη θεϊκή φύση. Την ανθρώπινη φύση Του μπορεί να τη δει κανείς στην εξωτερική ανθρώπινη εμφάνιση της σάρκας Του και στην καθημερινή Του ζωή, αλλά είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή η θεϊκή φύση Του. Επειδή η θεϊκή φύση Του εκφράζεται μόνο όταν έχει ανθρώπινη φύση και δεν είναι τόσο υπερφυσική όσο τη φαντάζονται οι άνθρωποι, είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους ανθρώπους να τη δουν. Ακόμη και σήμερα, είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους ανθρώπους να συλλάβουν την πραγματική ουσία του ενσαρκωμένου Θεού. Στην πραγματικότητα, ακόμα και αφού έχω μιλήσει για αυτή τόσο πολύ, υποθέτω ότι παραμένει ακόμα ένα μυστήριο για τους περισσότερους από εσάς. Το ζήτημα είναι πολύ απλό: Από τη στιγμή που ο Θεός ενσαρκώνεται, η ουσία Του είναι ένας συνδυασμός ανθρώπινης και θεϊκής φύσης. Αυτός ο συνδυασμός λέγεται ο ίδιος ο Θεός, ο ίδιος ο Θεός στη γη.

από «Η ουσία της σάρκας που κατοικείται από τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Ο ενσαρκωμένος Θεός ονομάζεται Χριστός και ο Χριστός είναι η σάρκα ντυμένη με το Πνεύμα του Θεού. Η σάρκα αυτή διαφέρει από κάθε άνθρωπο που είναι από σάρκα. Η διαφορά αυτή οφείλεται στο ότι ο Χριστός δεν είναι από σάρκα και αίμα, αντιθέτως είναι η ενσάρκωση του Πνεύματος. Διαθέτει και κανονική ανθρώπινη φύση, αλλά και ολοκληρωμένη θεϊκή φύση. Κανένας άνθρωπος δεν έχει τη θεϊκή Του φύση. Η κανονική ανθρώπινη φύση Του υποστηρίζει όλες τις κανονικές δραστηριότητές Του στη σάρκα, ενώ η θεϊκή Του φύση εκτελεί το έργο του Θεού του ίδιου. Και η ανθρώπινη αλλά και η θεϊκή Του φύση υποτάσσονται στο θέλημα του επουράνιου Πατέρα. Η υπόσταση του Χριστού είναι το Πνεύμα, δηλαδή η θεϊκή φύση. Επομένως, η υπόστασή Του είναι αυτή του Θεού του ίδιου. Η υπόσταση αυτή δε διακόπτει το ίδιο Του το έργο, ενώ ο ίδιος δε θα μπορούσε ποτέ να κάνει κάτι που θα κατέστρεφε το ίδιο Του το έργο, ούτε και θα ξεστόμιζε ποτέ λόγια που αντιτίθενται στο ίδιο Του το θέλημα. Επομένως, ο ενσαρκωμένος Θεός ουδέποτε θα εκτελούσε έργο που θα διέκοπτε την ίδια Του τη διαχείριση. Αυτό πρέπει να καταλάβουν όλοι οι άνθρωποι. Η ουσία του έργου του Αγίου Πνεύματος είναι η σωτηρία του ανθρώπου και γίνεται για χάρη της ίδιας της διαχείρισης του Θεού. Παρομοίως, το έργο του Χριστού είναι η σωτηρία του ανθρώπου και γίνεται για χάρη του θελήματος του Θεού. Δεδομένου ότι ο Θεός ενσαρκώνεται, υλοποιεί την υπόστασή Του εντός της σάρκας Του, έτσι ώστε η σάρκα Του να επαρκεί για να αναλάβει το έργο Του. Επομένως, ολόκληρο το έργο του Πνεύματος του Θεού αντικαθίσταται από το έργο του Χριστού κατά την περίοδο της ενσάρκωσης, ενώ στον πυρήνα όλου του έργου καθ’ όλη την περίοδο της ενσάρκωσης βρίσκεται το έργο του Χριστού. Δεν μπορεί να συνδυαστεί με το έργο οποιασδήποτε άλλης εποχής. Και εφόσον ο Θεός ενσαρκώνεται, εργάζεται υπό την ταυτότητα της σάρκας Του· εφόσον έρχεται στη σάρκα, τελειώνει στη σάρκα το έργο που οφείλει να εκτελέσει. Και το Πνεύμα του Θεού και ο Χριστός είναι ο Θεός ο ίδιος και Αυτός εκτελεί το έργο που οφείλει να εκτελεί και ασκεί τη διακονία που οφείλει να ασκεί.

Η ίδια η υπόσταση του Θεού έχει εξουσία, ωστόσο Αυτός είναι ικανός να υποταχθεί πλήρως στην εξουσία που προέρχεται από Αυτόν. Είτε πρόκειται για το έργο του Πνεύματος είτε για το έργο της σάρκας, κανένα από τα δύο δεν έρχεται σε σύγκρουση με το άλλο. Το Πνεύμα του Θεού είναι η εξουσία επί πάσης κτίσεως. Η σάρκα με την υπόσταση του Θεού κατέχει επίσης εξουσία, ωστόσο ο Θεός στη σάρκα μπορεί να εκτελέσει όλο το έργο που υπακούει στο θέλημα του επουράνιου Πατέρα. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί ή να συλληφθεί από οποιονδήποτε άνθρωπο. Ο Θεός ο ίδιος είναι εξουσία, ωστόσο η σάρκα Του μπορεί να υποταχθεί στην εξουσία Του. Αυτό είναι το εσωτερικό νόημα των λόγων: «Ο Χριστός υπακούει στο θέλημα του Θεού Πατέρα». Ο Θεός είναι Πνεύμα και μπορεί να εκτελέσει το έργο της σωτηρίας, όπως επίσης και να γίνει άνθρωπος. Όπως και να ‘χει, Ο Θεός ο ίδιος εκτελεί το δικό Του έργο. Δε διακόπτει, δεν επεμβαίνει και ούτε εκτελεί έργο που είναι αμοιβαία αντιφατικό, διότι η υπόσταση του έργου που εκτελείται από το Πνεύμα και τη σάρκα είναι όμοια. Είτε πρόκειται για το Πνεύμα είτε για τη σάρκα, και τα δύο εργάζονται για να εκπληρώσουν ένα θέλημα και να διαχειριστούν το ίδιο έργο. Παρόλο που το Πνεύμα και η σάρκα έχουν δύο διαφορετικές ιδιότητες, έχουν την ίδια υπόσταση· και τα δύο έχουν την υπόσταση του Θεού του ίδιου και την ταυτότητα του Θεού του ίδιου.

από «Η υπόσταση του Χριστού είναι η υποταγή στο θέλημα του Επουράνιου Πατέρα» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Η σάρκα που ενδύθηκε το Πνεύμα του Θεού είναι η ίδια η σάρκα του Θεού. Το Πνεύμα του Θεού είναι υπέρτατο· Αυτός είναι παντοδύναμος, άγιος και δίκαιος. Με τον ίδιο τρόπο, η σάρκα Του είναι επίσης ανώτατη, παντοδύναμη, άγια και δίκαιη. Μια τέτοια σάρκα είναι μόνο σε θέση να πράξει αυτό που είναι δίκαιο και ωφέλιμο για την ανθρωπότητα, που είναι άγιο, ένδοξο και ισχυρό, και είναι ανίκανη να πράξει κάτι που να παραβιάζει την αλήθεια ή την ηθική και τη δικαιοσύνη, πόσο μάλλον οτιδήποτε που να προδίδει το Πνεύμα του Θεού.

από «Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: η προδοσία (2)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Αυτή η σάρκα είναι άνθρωπος αλλά και Θεός, είναι ένας άνθρωπος που κατέχει κανονική ανθρώπινη φύση κι επίσης ο Θεός που κατέχει πλήρη θεϊκή φύση. Κι έτσι, ακόμα κι αν αυτή η σάρκα δεν είναι το Πνεύμα του Θεού και διαφέρει πολύ από το Πνεύμα, εξακολουθεί να είναι ο ίδιος ο ενσαρκωμένος Θεός που σώζει τον άνθρωπο, ο οποίος είναι το Πνεύμα και η σάρκα μαζί. Ανεξάρτητα από το πώς Τον αποκαλούμε, τελικά είναι ο ίδιος ο Θεός, ο οποίος σώζει την ανθρωπότητα. Διότι το Πνεύμα του Θεού είναι αδιαίρετο από τη σάρκα και το έργο της σάρκας είναι επίσης το έργο του Πνεύματος του Θεού. Μόνο που απλώς αυτό το έργο δεν γίνεται με την ταυτότητα του Πνεύματος, αλλά γίνεται χρησιμοποιώντας την ταυτότητα της σάρκας.

από «Η διεφθαρμένη ανθρωπότητα έχει περισσότερο ανάγκη τη σωτηρία του ενσαρκωμένου Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

2. Μια σύντομη εισαγωγή σχετικά με το υπόβαθρο της εμφάνισης και του έργου του Χριστού των εσχάτων ημερών στην Κίνα

2. Μια σύντομη εισαγωγή σχετικά με το υπόβαθρο της εμφάνισης και του έργου του Χριστού των εσχάτων ημερών στην Κίνα

2018-05-17

 

Η Κίνα είναι η χώρα όπου κατοικεί ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, και είναι ένας τόπος που έχει αντισταθεί σθεναρά και καταδικάσει την ιδέα του Θεού ανά τους αιώνες. Η Κίνα είναι σαν φρούριο δαιμόνων και μια φυλακή που ελέγχεται από τον διάβολο, αδιαπέραστη και αναπόδραστη. Επιπλέον, το καθεστώς του μεγάλου κόκκινου δράκοντα στέκεται φρουρός σε κάθε επίπεδο κι έχει δημιουργήσει αντιστάσεις σε κάθε νοικοκυριό. Κατά συνέπεια, εδώ είναι πολύ δύσκολο να εξαπλωθεί το Ευαγγέλιο του Θεού και να εκτελεστεί το έργο του Θεού. Όταν το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα ήρθε στην εξουσία το 1949, η πίστη στη θρησκεία, στην ηπειρωτική Κίνα, καταπνίγηκε εντελώς και απαγορεύτηκε. Εκατομμύρια χριστιανοί ταπεινώθηκαν δημοσίως με βασανιστήρια και φυλάκιση. Όλες οι εκκλησίες έκλεισαν παντελώς και απογυμνώθηκαν. Ακόμη και οι συναθροίσεις σε σπίτια απαγορεύτηκαν. Εάν έπιαναν κανέναν να παίρνει μέρος σε συγκεντρώσεις, τον φυλάκιζαν και μπορεί και να τον αποκεφάλιζαν. Εκείνη την εποχή, οι θρησκευτικές δραστηριότητες σχεδόν εξαφανίστηκαν χωρίς κανένα ίχνος. Μόνο ένας μικρός αριθμός χριστιανών συνέχισε να πιστεύει στον Θεό, αλλά μπορούσαν μόνο να προσεύχονται σιωπηλά στον Θεό και να Τον δοξολογούν με ύμνους μέσα από την καρδιά τους, εκλιπαρώντας τον Θεό να αναβιώσει την εκκλησία. Τέλος, το 1981 αναβίωσε πραγματικά η εκκλησία και το Άγιο Πνεύμα άρχισε να εργάζεται σε μεγάλη κλίμακα στην Κίνα. Ξεφύτρωναν εκκλησίες σαν τα μπουμπούκια των μπαμπού μετά από ανοιξιάτικη βροχή, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν στον Θεό. Το 1983, όταν η αναβίωση της εκκλησίας έφτασε στο αποκορύφωμά της, το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα ξεκίνησε έναν νέο γύρο απάνθρωπης καταπίεσης. Εκατομμύρια άνθρωποι συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν και επανεκπαιδεύτηκαν μέσω εργασίας. Το καθεστώς του μεγάλου κόκκινου δράκοντα επέτρεπε στους πιστούς του Θεού να ενταχθούν μόνο στην «Τρισυπόστατη Πατριωτική Εκκλησία» που ίδρυσε η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος συνέστησε την «Τρισυπόστατη Πατριωτική Εκκλησία» σε μια προσπάθεια να καταργήσει πλήρως την υπόγεια εκκλησία και να φέρει αυτούς τους πιστούς στον Κύριο υπό τον σταθερό έλεγχο της κυβέρνησης. Πίστευε ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί ο στόχος που υπήρχε να απαγορευτεί η πίστη και να μετατραπεί η Κίνα σε γη χωρίς Θεό. Αλλά το Άγιο Πνεύμα συνέχισε να δουλεύει στην κατ’ οίκον εκκλησία και σε εκείνους που πραγματικά πίστευαν στον Θεό, πράγμα το οποίο η κυβέρνηση του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος δεν είχε τρόπο να σταματήσει. Εκείνη την εποχή, στην κατ’ οίκον εκκλησία όπου εργάζονταν το Άγιο Πνεύμα, εργαζόταν κρυφά ο Χριστός των εσχάτων ημερών και άρχισε να εκφράζει την αλήθεια και να κάνει το έργο της κρίσεως ξεκινώντας από τον οίκο του Θεού.

Στις αρχές Φεβρουαρίου του 1991, κάποιος από την εκκλησία φαίνεται πως πήρε τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος και άρχισε να μιλάει, να μαρτυρά στο όνομα του Θεού και να προαναγγέλλει τον ερχομό του Θεού. Αυτά τα λόγια στάλθηκαν στις εκκλησίες και αφού τα διάβασαν, όλοι κατενθουσιάστηκαν, αγαλλίασαν και πίστευαν ότι ήταν η διαφώτιση και τα λόγια του Αγίου Πνεύματος. Από τότε άρχισε να μιλά ο Χριστός. Μερικές φορές ο Χριστός έλεγε ένα χωρίο την ημέρα, μερικές φορές ένα χωρίο κάθε δύο μέρες, και αυτές οι ανακοινώσεις έγιναν όλο και πιο συχνές. Τα λόγια αυτά πέρασαν από τον έναν στον άλλο και όλοι ένιωσαν ενθουσιασμό, οι συναθροίσεις γέμισαν από αγαλλίαση και ήταν πανευτυχείς. Επειδή ο λόγος του Χριστού συνέχισε να εκφράζεται, όλοι, με ιδιαίτερη προσοχή, απολάμβαναν τον λόγο του Θεού και η καρδιά τους γέμιζε από τα λόγια του Θεού. Έτσι, στη διάρκεια των συναθροίσεων, άρχισαν και επίσημα να απολαμβάνουν τα σημερινά λόγια του Αγίου Πνεύματος. Εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμη συνειδητοποιήσει ότι επρόκειτο για ενσάρκωση του Θεού και εμφάνιση του Χριστού. Θεώρησαν μόνο τον λόγο του Χριστού ως διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος που έλαβε ένας συνηθισμένος άνθρωπος, γιατί σύμφωνα με τον λόγο του Χριστού, Εκείνος δεν είχε αναφέρει επισήμως την ενσάρκωση του Θεού. Κανείς δεν κατάλαβε ότι επρόκειτο για ενσάρκωση αλλά γνώριζε μόνο ότι αυτά τα λόγια ήταν η διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος. Κατά συνέπεια, εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζουν τον Χριστό ως συνηθισμένο άτομο. Μόνο όταν ο λόγος του Χριστού έφτασε στο αποκορύφωμά του, άρχισε να μαρτυρεί ο Θεός την ενσάρκωση Του, εξηγώντας τις διαφορές μεταξύ της έλευσης του Αγίου Πνεύματος στον άνθρωπο και του έργου του Αγίου Πνεύματος στον άνθρωπο και αποκαλύπτοντας το μυστήριο της ενσάρκωσης του Πνεύματος. Μόνο τότε έμαθαν οι άνθρωποι ότι αυτός ο συνηθισμένος άνθρωπος που ζούσε ανάμεσά τους και εξέφραζε τον λόγο Του στον ποιμένα και τροφοδοτούσε τις εκκλησίες ήταν ο Θεός ενσαρκωμένος, ο Χριστός και Θεός, που είχε εμφανιστεί. Όταν το συνειδητοποίησαν αυτό, όλοι φρικίασαν με το πόσο τυφλοί, ανόητοι και αμαθείς είχαν υπάρξει και γονάτισαν ενώπιον του Χριστού, έκλαψαν και μετανόησαν, η καρδιά τους σπάραξε από τη βαθιά θλίψη, οι κραυγές τους ακούστηκαν παντού. Εκείνη την εποχή, οι καρδιές των ανθρώπων γέμισαν με ανάμικτα συναισθήματα θλίψης και χαράς, τα οποία δεν μπορούσαν να περιγραφούν. Όταν είδαν τον Χριστό, το μόνο που ήξεραν ήταν να γονατίσουν μπροστά του. Εάν δεν το έκαναν, ένιωθαν άβολα μέσα τους. Όταν γονάτισαν ενώπιον του Χριστού, ένιωσαν αγαλλίαση και θεώρησαν ότι είχαν επιστρέψει αληθινά στον Θεό και ότι ανήκαν στον Θεό. Αφού εμφανίστηκε ο Χριστός, ο λόγος Του εξαπλωνόταν όλο και περισσότερο, και σταδιακά εισερχόταν στον σωστό δρόμο του έργου του Θεού φέρνοντας την κρίση ξεκινώντας από τον οίκο του Θεού. Ο λόγος του Θεού κατέκτησε τους ανθρώπους παντελώς. Μέσω της αποκάλυψης του Χριστού για την έννοια του ονόματος του Θεού, έλαβε υπόσταση το όνομα του παντοδύναμου Θεού. Έτσι, οι άνθρωποι προσεύχονταν άμεσα στο όνομα του παντοδύναμου Θεού και στη διάρκεια των συναθροίσεων απολάμβαναν τον λόγο του παντοδύναμου Θεού. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτός ο λόγος (δηλαδή, όλες οι λέξεις στο σχέδιο διαχείρισης «Ο Λόγος ενσαρκώνεται») είναι το σημερινό έργο του Θεού, τα λόγια του Θεού στη νέα εποχή και αντιπροσωπεύει τη σημερινή ανάγκη των ανθρώπων. Δεδομένου ότι υπήρχε νέο έργο και λόγος του Θεού, φυσικά η Βίβλος ήταν ξεπερασμένη και φυσικά κανείς δεν έδινε ιδιαίτερη προσοχή στα διάφορα λόγια και θεωρίες της Εποχής της Χάριτος. Όλα αυτά κατακτήθηκαν από τον παρόντα λόγο του Θεού, σαν να είχαν δει τον ουρανό να ανοίγει στα δύο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο Θεός αποκάλυψε πολλά είδη μυστηρίων, άνοιξαν τα μάτια των ανθρώπων και είδαν ότι τα περισσότερα από τα λόγια στα οποία είχαν προσκολληθεί παλιότερα, στην εποχή της Χάριτος, ήταν έννοιες με αποκλίσεις και λάθη. Χάρη στην εμφάνιση του Θεού, οι άνθρωποι μπήκαν στον σωστό δρόμο της πίστης στον Θεό. Μόνον αφότου κατέκτησε τον άνθρωπο ο Λόγος του Θεού, διαπίστωσαν ότι αυτός ο συνηθισμένος και κανονικός άνθρωπος που εξέφραζε τον λόγο του Θεού ήταν ο Χριστός, η ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού.

Ο Χριστός γεννήθηκε σε μια συνηθισμένη οικογένεια στη βόρεια Κίνα. Από την παιδική Του ηλικία, πίστευε στον Θεό με όλη Του την καρδιά. Μεγάλωνε σιγά-σιγά, ως συνηθισμένος άνθρωπος. Το 1989, καθώς το Άγιο Πνεύμα εργαζόταν σε μεγάλη κλίμακα στην κατ’ οίκον εκκλησία, ο Χριστός εγκατέλειψε τις σπουδές Του και εισήλθε επίσημα στην κατ’ οίκον εκκλησία. Εκείνη την εποχή, ο Χριστός είχε τη φλόγα στην καρδιά Του και θέλησε να υπηρετήσει τον Θεό και να εκτελέσει το καθήκον Του. Δύο χρόνια αργότερα, ο Χριστός άρχισε να εκφράζει τον λόγο Του, γράφοντας τα λόγια από την καρδιά Του και δίνοντάς τα στις εκκλησίες. Αργότερα, καθώς ο Χριστός εξέφραζε όλο και περισσότερες αλήθειες, προσελκύονταν περισσότεροι άνθρωποι από τα λόγια Του και διψούσαν να διαβάσουν αυτά που Εκείνος είχε εκφράσει. Ειδικότερα, ο λόγος Του που αποκάλυψε και έκρινε την ουσία της φύσης της διεφθαρμένης ανθρωπότητας, και τη σατανική διάθεση της διεφθαρμένης ανθρωπότητας, διέτρησε την καρδιά των ανθρώπων σαν δίκοπο σπαθί. Μόνο τότε κατέκτησε παντελώς τους ανθρώπους ο Λόγος του Θεού και γονάτισαν ενώπιον του Θεού, μόνο τότε έγινε αποδεκτός και γνωστός ο Χριστός, και τον εξύμνησαν οι άνθρωποι, και έγινε ο πρακτικός Θεός που τιμήθηκε, αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε από την ανθρωπότητα. Ο Χριστός διαθέτει τόσο την κανονική ανθρώπινη φύση όσο και πλήρη θεϊκή φύση. Μπορεί να εκφράσει την αλήθεια ανά πάσα στιγμή και σε οποιοδήποτε μέρος και να αποκαλύψει την ουσία της διαφθοράς της ανθρωπότητας. Τα λόγια και η στάση του είναι γεμάτα από αλήθεια και σοφία, όπως ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Αυτά που λέει και γνωρίζει ο Χριστός δεν τα έχει μάθει από βιβλία, αλλά προέρχονται εξ ολοκλήρου από τη θεϊκή υπόσταση που κατέχει. Ο Χριστός γεννήθηκε από τον Θεό. Στη ζωή Του οι άνθρωποι βλέπουν την απόλυτα κανονική ανθρώπινη φύση Του. Από τη δουλειά Του και την υπομονή Του με την ανθρωπότητα, οι άνθρωποι μπορούν να δουν τη θεία υπόστασή Του και τη διάθεσή Του που δεν ανέχεται προσβολές από τον άνθρωπο. Αν και ο Χριστός έχει τις αδυναμίες της ανθρωπότητας, όπως και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, έχει επίσης και την υπόσταση υπακοής στο Πνεύμα του Θεού. Είναι γεμάτος αλήθεια και σοφία, και εμπνέει απόλυτη πειθώ στους ανθρώπους τόσο στην καρδιά όσο και στα λόγια τους. Ο Χριστός είναι η αλήθεια, η οδός και η ζωή, κατ’ όνομα και κατ’ ουσίαν! Ο Θεός ενσαρκώθηκε ως ισχνός άνθρωπος και εργάζεται κρυφά και ταπεινά ανάμεσα στους ανθρώπους, κατακτώντας την ανθρωπότητα και νικώντας τους εχθρούς μέσα από την έκφραση της αλήθειας. Εδώ και καιρό έχει υπερνικήσει πλήρως, οι άνθρωποι έχουν μαρτυρήσει την ύπαρξή Του, διακηρύσσοντάς Την. Αυτή είναι η παντοδυναμία του Θεού, η σοφία και η δόξα Του. Ως αποτέλεσμα της εμφάνισης και του έργου του Χριστού, δημιουργήθηκε η «Εκκλησία του παντοδύναμου Θεού». Στη συνέχεια, τα αδέλφια στην «Εκκλησία του παντοδύναμου Θεού» άρχισαν να μαρτυρούν το έργο του Θεού και άρχισαν το έργο εξάπλωσης του Ευαγγελίου της βασιλείας του Χριστού. Αυτή είναι μια σύντομη εισαγωγή στο υπόβαθρο της ενσάρκωσης του Θεού και της μυστικής Του άφιξης με σκοπό να εκτελέσει το έργο Του. Για να το πούμε απλά, ο ενσαρκωμένος Χριστός έχει έρθει στη χώρα όπου κατοικεί ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας και έχει εκφράσει λόγια περί κρίσης και παίδευσης και έχει κατακτήσει και σώσει τους εκλεκτούς του Θεού στην Κίνα. Δηλαδή, ο ενσαρκωμένος Θεός μάχεται τον Σατανά στη φωλιά του μεγάλου κόκκινου δράκοντα και έχει δώσει τα πάντα για να ξυπνήσει την ανθρωπότητα και να κάνει την ανθρωπότητα να ακούσει και να αναγνωρίσει τη φωνή του Θεού, κι έτσι να επιστρέψει ενώπιον του Θεού και να σωθεί από τον Θεό. Αυτό είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο και με εξαιρετικά βαθιά έννοια. Με αυτήν την ενσάρκωση ο Θεός δουλεύει για να σώσει τον άνθρωπο, πράγμα που σημαίνει ότι ο Θεός έχει έρθει για να τακτοποιήσει τον προορισμό της ανθρωπότητας και να φέρει την εποχή αυτή στο τέλος της. Ο Θεός έχει έρθει στην ηπειρωτική Κίνα, τη γη που κατοικείται από τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα και έφτασε κρυφά για να πιάσει δουλειά, να κατακτήσει και να σώσει τη βαθιά διεφθαρμένη ανθρωπότητα και να τελειοποιήσει μια ομάδα ανθρώπων ως υπέρμαχους. Αυτό έχει επιφέρει την κρίση του μεγάλου λευκού θρόνου στις έσχατες ημέρες και έχει ανοίξει τον δρόμο για τη δημόσια εμφάνιση του Θεού σε κάθε έθνος και τόπο του κόσμου στη διάρκεια του επόμενου βήματος.

Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο εν μέσω της διαχείρισης του Θεού

Όλοι αισθάνονται πως η διαχείριση του Θεού είναι άγνωστη, γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν πως η διαχείριση του Θεού είναι τελείως άσχετη με τον άνθρωπο. Νομίζουν πως αυτή η διαχείριση είναι αποκλειστικά το έργο του Θεού, είναι δουλειά του Θεού, κι έτσι η ανθρωπότητα είναι αδιάφορη απέναντι στη διαχείριση του Θεού. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η σωτηρία της ανθρωπότητας έχει γίνει αόριστη και ασαφής, και τώρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά κενές ρητορείες. Παρόλο που ο άνθρωπος ακολουθεί τον Θεό ώστε να σωθεί και να εισέλθει στον όμορφο προορισμό, δεν νοιάζεται καθόλου για τον τρόπο που διεξάγει ο Θεός το έργο Του. Ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτά που σχεδιάζει να κάνει ο Θεός και για τον ρόλο που πρέπει να παίξει ο ίδιος έτσι ώστε να σωθεί. Πόσο τραγικό είναι αυτό! Η σωτηρία του ανθρώπου είναι αναπόσπαστη από τη διαχείριση του Θεού, πολύ λιγότερο δε, μπορεί να διαχωριστεί από το σχέδιο του Θεού. Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν σκέφτεται καθόλου τη διαχείριση του Θεού, κι έτσι απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον Θεό. Κατά συνέπεια, όλο και περισσότεροι άνθρωποι γίνονται ακόλουθοι του Θεού που δεν γνωρίζουν πράγματα που συνδέονται στενά με τη σωτηρία του ανθρώπου, όπως το τι είναι η δημιουργία, τι είναι η πίστη στον Θεό, πώς να λατρεύουν τον Θεό, και ούτω καθεξής. Σ’ αυτό το σημείο, λοιπόν, πρέπει να συζητήσουμε για τη διαχείριση του Θεού, έτσι ώστε κάθε ακόλουθος να γνωρίζει ξεκάθαρα τη σημασία του να ακολουθείς τον Θεό και να πιστεύεις σ’ Αυτόν. Θα είναι επίσης σε θέση να επιλέξει με μεγαλύτερη ακρίβεια το μονοπάτι στο οποίο θα έπρεπε να βαδίζει, αντί να ακολουθεί τον Θεό αποκλειστικά για να κερδίσει ευλογίες ή για ν’ αποφύγει την καταστροφή ή για να επιτύχει.

Αν και η διαχείριση του Θεού μπορεί να φαίνεται βαθυστόχαστη στον άνθρωπο, δεν του είναι ακατανόητη, επειδή όλο το έργο του Θεού συνδέεται με τη διαχείρισή Του, σχετίζεται με το έργο της σωτηρίας της ανθρωπότητας, και αφορά τη ζωή, τον βίο και τον προορισμό της ανθρωπότητας. Το έργο που κάνει ο Θεός ανάμεσα και πάνω στον άνθρωπο είναι, όπως μπορεί να ειπωθεί, πολύ πρακτικό και ουσιώδες. Ο άνθρωπος μπορεί να το δει, να το βιώσει, και είναι κάθε άλλο παρά αφηρημένο. Αν ο άνθρωπος είναι ανίκανος να αποδεχτεί όλο το έργο που κάνει ο Θεός, τότε ποια είναι η σημασία αυτού του έργου; Και πώς μπορεί μια τέτοια διαχείριση να οδηγήσει στη σωτηρία του ανθρώπου; Πολλοί από αυτούς που ακολουθούν τον Θεό ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα λάβουν ευλογίες ή το πώς θα αποφύγουν την καταστροφή. Όταν αναφέρεται το έργο και η διαχείριση του Θεού, αυτοί σωπαίνουν και χάνουν κάθε ενδιαφέρον. Πιστεύουν πως η γνώση τέτοιων βαρετών θεμάτων δεν θα φέρει ανάπτυξη στη ζωή τους, ούτε θα αποφέρει κάποιο όφελος, κι έτσι, παρόλο που έχουν ακούσει μηνύματα για τη διαχείριση του Θεού, τα αντιμετωπίζουν με αδιαφορία. Και δεν τα βλέπουν ως κάτι πολύτιμο που πρέπει να γίνεται αποδεκτό, πολύ λιγότερο δε, τα δέχονται σαν κομμάτι της ζωής τους. Τέτοιοι άνθρωποι ακολουθούν τον Θεό με έναν πολύ απλό στόχο: να κερδίσουν ευλογία, και είναι υπερβολικά οκνηροί για να ασχοληθούν με οτιδήποτε δεν περιλαμβάνει αυτόν τον στόχο. Γι’ αυτούς, η πίστη στον Θεό προς απόκτηση ευλογιών είναι ο πλέον θεμιτός στόχος και η ίδια η αξία της πίστης τους. Δεν επηρεάζονται από οτιδήποτε δεν μπορεί να επιτύχει αυτόν τον στόχο. Αυτό συμβαίνει με τους περισσότερους που πιστεύουν στον Θεό σήμερα. Ο στόχος και τα κίνητρά τους φαίνονται θεμιτά, γιατί, ταυτόχρονα με την πίστη τους στον Θεό, δαπανούν, επίσης, για τον Θεό, αφιερώνονται στον Θεό και εκτελούν το καθήκον τους. Εγκαταλείπουν τη νιότη τους, απαρνούνται οικογένεια και καριέρα, και περνούν ακόμα και χρόνια απασχολώντας τον εαυτό τους μακριά από το σπίτι τους. Για χάρη του απώτερου σκοπού τους, αλλάζουν τα ενδιαφέροντα τους, μεταβάλλουν την άποψή τους για τη ζωή, και αλλάζουν ακόμα και την κατεύθυνση που αναζητούν, μα δεν μπορούν να αλλάξουν τον στόχο της πίστης τους στον Θεό. Τρέχουν εδώ κι εκεί για τη διαχείριση των δικών τους ιδανικών· ανεξάρτητα από το πόσο μακριά είναι ο δρόμος και ανεξάρτητα από το πόσες δυσκολίες και εμπόδια υπάρχουν καθ’ οδόν, παραμένουν αποφασισμένοι και εξακολουθούν να μη φοβούνται τον θάνατο. Ποια δύναμη τούς κάνει να συνεχίζουν να αφοσιώνονται μ’ αυτόν τον τρόπο; Είναι η συνείδησή τους; Είναι ο υπέροχος κι ευγενής χαρακτήρας τους; Είναι η αποφασιστικότητά τους να παλέψουν με τις δυνάμεις του κακού μέχρι το τέλος; Είναι η πίστη τους με την οποία γίνονται μάρτυρες του Θεού, χωρίς να ζητούν ανταμοιβή; Είναι η αφοσίωσή τους, για την οποία είναι πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τα πάντα ώστε να επιτύχουν το θέλημα του Θεού; Ή μήπως είναι το πνεύμα της αφοσίωσής τους, υπό το οποίο πάντοτε παραιτούνται από προσωπικές, παράλογες απαιτήσεις; Για ανθρώπους που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ το έργο της διαχείρισης του Θεού, το να δίνουν τόσα πολλά είναι, πολύ απλά, ένα απίστευτο θαύμα! Προς το παρόν, ας μη συζητήσουμε πόσα έχουν δώσει αυτοί οι άνθρωποι. Η συμπεριφορά τους, ωστόσο, αξίζει με το παραπάνω να την αναλύσουμε. Πέρα από τα οφέλη που είναι τόσο στενά συνδεδεμένα μ’ αυτούς, θα μπορούσε να υπάρχει οποιοσδήποτε άλλος λόγος για τον οποίο αυτοί οι άνθρωποι, που ποτέ δεν καταλαβαίνουν τον Θεό, να δίνουν τόσα πολλά σ’ Αυτόν; Σ’ αυτό, ανακαλύπτουμε ένα προηγουμένως άγνωστο πρόβλημα: η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό είναι απλά και μόνο μια σχέση καθαρού προσωπικού συμφέροντος. Πρόκειται για τη σχέση μεταξύ του αποδέκτη και του δότη ευλογιών. Με απλά λόγια, είναι σαν τη σχέση εργαζόμενου και εργοδότη. Ο εργαζόμενος δουλεύει μόνο για να λάβει τις ανταμοιβές που παρέχει ο εργοδότης. Σε μια τέτοια σχέση, δεν υπάρχει καθόλου τρυφερότητα, μόνο συμφωνία· δεν υπάρχει αμοιβαία αγάπη, μόνο φιλανθρωπία και έλεος· δεν υπάρχει κατανόηση, μόνο παραίτηση και εξαπάτηση· δεν υπάρχει καμία οικειότητα, μόνο ένα χάσμα που δεν μπορεί να γεφυρωθεί. Όταν τα πράγματα φτάνουν σ’ αυτό το σημείο, ποιος μπορεί να αντιστρέψει μια τέτοια τάση; Και πόσοι άνθρωποι είναι ικανοί να κατανοήσουν πραγματικά πόσο απελπισμένη έχει γίνει αυτή η σχέση; Πιστεύω πως όταν οι άνθρωποι βυθίζονται στην ευτυχία του να ευλογούνται, κανένας δεν είναι ικανός να φανταστεί πόσο ντροπιαστική και απεχθής είναι μια τέτοια σχέση με τον Θεό.

Το πιο λυπηρό πράγμα σχετικά με την πίστη της ανθρωπότητας στον Θεό είναι πως ο άνθρωπος διεξάγει τη δική του διαχείριση εν μέσω του έργου του Θεού και αδιαφορεί για τη διαχείριση του Θεού. Η μεγαλύτερη αποτυχία του ανθρώπου έγκειται στο ότι, την ίδια στιγμή που επιζητά να υποταχθεί στον Θεό και να Τον λατρέψει, ο άνθρωπος φτιάχνει τον δικό του ιδανικό προορισμό και υπολογίζει πώς θα λάβει τη μεγαλύτερη ευλογία και τον καλύτερο προορισμό. Ακόμη κι αν οι άνθρωποι κατανοήσουν πόσο θλιβεροί, ειδεχθείς και αξιολύπητοι είναι, πόσοι θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν εύκολα τα ιδανικά και τις ελπίδες τους; Και ποιος είναι ικανός να ανακόψει τα βήματά του και να πάψει να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του; Ο Θεός έχει ανάγκη αυτούς που θα συνεργαστούν στενά μαζί Του για να ολοκληρώσουν τη διαχείρισή Του. Χρειάζεται εκείνους που θα αφιερώσουν το μυαλό και το σώμα τους στο έργο της διαχείρισής Του, ώστε να υποταχθούν σ' Αυτόν. Δεν χρειάζεται ανθρώπους που, με τα χέρια απλωμένα, θα Τον ικετεύουν καθημερινά, πόσο μάλλον εκείνους που προσφέρουν λίγα και στη συνέχεια περιμένουν αντίχαρη. Ο Θεός καταφρονεί εκείνους που συνεισφέρουν λίγα κι έπειτα επαναπαύονται στις δάφνες τους. Μισεί εκείνους τους ψυχρούς ανθρώπους που απεχθάνονται το έργο της διαχείρισής Του και θέλουν μόνο να μιλούν για το πώς θα πάνε στον ουρανό και θα κερδίσουν ευλογίες. Τρέφει ακόμα μεγαλύτερη αποστροφή για εκείνους που καταχρώνται την ευκαιρία που παρουσιάζεται μέσω του έργου που Εκείνος κάνει για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτοί οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για το τι επιθυμεί να επιτύχει και να αποκτήσει ο Θεός μέσα από το έργο της διαχείρισής Του. Νοιάζονται μόνο για το πώς μπορούν να αξιοποιήσουν την ευκαιρία που τους παρέχεται από το έργο του Θεού, ώστε να κερδίσουν ευλογίες. Αδιαφορούν για την καρδιά του Θεού, καθώς είναι απόλυτα απορροφημένοι με το μέλλον και τη μοίρα τους. Αυτοί που απεχθάνονται το έργο της διαχείρισης του Θεού και δεν τρέφουν το παραμικρό ενδιαφέρον για το πώς σώζει ο Θεός την ανθρωπότητα, ούτε για το θέλημά Του, πράττουν όλοι τους αυτά που τους ευχαριστούν, ανεξάρτητα από το έργο της διαχείρισης του Θεού. Ο Θεός δεν ενθυμείται τη συμπεριφορά τους, δεν την εγκρίνει, πολύ λιγότερο δε, τη βλέπει με εύνοια.

Πόσα πλάσματα ζουν και αναπαράγονται στην αχανής έκταση του σύμπαντος, υπακούοντας στον νόμο της ζωής ξανά και ξανά, ακολουθώντας έναν σταθερό κανόνα. Αυτοί που πεθαίνουν παίρνουν μαζί τους τις ιστορίες των ζωντανών, κι οι ζωντανοί επαναλαμβάνουν την ίδια τραγική ιστορία εκείνων που έχουν πεθάνει. Κι έτσι, η ανθρωπότητα δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί: Γιατί ζούμε; Και γιατί πρέπει να πεθάνουμε; Ποιος διοικεί αυτόν τον κόσμο; Και ποιος δημιούργησε αυτήν την ανθρωπότητα; Η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε όντως από τη Μητέρα Φύση; Ελέγχει πραγματικά η ανθρωπότητα τη δική της μοίρα; … Για χιλιάδες χρόνια, η ανθρωπότητα θέτει αυτά τα ερωτήματα, ξανά και ξανά. Δυστυχώς, όσο περισσότερο παθιάζεται η ανθρωπότητα με αυτές τις ερωτήσεις, τόσο μεγαλύτερη δίψα αναπτύσσει για την επιστήμη. Η επιστήμη προσφέρει σύντομη ικανοποίηση και προσωρινή απόλαυση της σάρκας, αλλά απέχει πολύ από το να είναι επαρκής για να απελευθερώσει τον άνθρωπο από την απομόνωση, τη μοναξιά και τον μετά βίας συγκαλυμμένο τρόμο και την ανημποριά που υπάρχει βαθιά μες στην ψυχή του. Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί απλά την επιστημονική γνώση που μπορεί να δει το γυμνό μάτι και να κατανοήσει ο νους, ώστε να αναισθητοποιήσει την καρδιά του. Ωστόσο, αυτή η επιστημονική γνώση δεν μπορεί να εμποδίσει την ανθρωπότητα από το να εξερευνά μυστήρια. Η ανθρωπότητα δεν γνωρίζει ποιος είναι ο Κυρίαρχος όλων των πραγμάτων στο σύμπαν, πολύ λιγότερο δε, γνωρίζει την αρχή και το μέλλον της ανθρωπότητας. Η ανθρωπότητα απλώς ζει, κατ’ ανάγκη, εν μέσω αυτού του νόμου. Κανείς δεν μπορεί να του ξεφύγει και κανείς δεν μπορεί να τον αλλάξει, επειδή, μεταξύ των πάντων και στους ουρανούς, υπάρχει μόνο Ένας, στους αιώνας των αιώνων, που έχει κυριαρχία πάνω στα πάντα. Είναι Αυτός που ο άνθρωπος ποτέ δεν έχει δει, Αυτός που η ανθρωπότητα ποτέ δεν έχει γνωρίσει, στην ύπαρξη του οποίου η ανθρωπότητα δεν έχει πιστέψει ποτέ, κι όμως, είναι Αυτός που εμφύσησε πνοή στους προγόνους της ανθρωπότητας κι έδωσε ζωή στην ανθρωπότητα. Είναι Αυτός που προμηθεύει και θρέφει την ανθρωπότητα ώστε αυτή να υπάρχει, και την καθοδηγεί μέχρι και σήμερα. Επιπλέον, σ’ Αυτόν και μόνο σ’ Αυτόν βασίζεται η ανθρωπότητα για την επιβίωσή της. Έχει κυριαρχία πάνω στα πάντα και κυβερνά όλα τα ζωντανά όντα κάτω από το σύμπαν. Ελέγχει τις τέσσερις εποχές, και είναι Εκείνος που φέρει τον άνεμο, την παγωνιά, το χιόνι και τη βροχή. Δίνει στην ανθρωπότητα το φως του ήλιου και φέρνει τον ερχομό της νύχτας. Εκείνος ήταν που σχεδίασε τους ουρανούς και τη γη, παρέχοντας στον άνθρωπο βουνά, λίμνες και ποτάμια, καθώς και όλα τα ζωντανά πλάσματα μέσα σ’ αυτά. Η πράξη Του είναι παντού, η δύναμή Του είναι παντού, η σοφία Του είναι παντού και η εξουσία Του είναι παντού. Κάθε ένας από αυτούς τους νόμους και τους κανόνες είναι η προσωποποίηση της πράξης Του, και κάθε ένας από αυτούς αποκαλύπτει τη σοφία και την εξουσία Του. Ποιος μπορεί να εξαιρεθεί από την κυριαρχία Του; Και ποιος μπορεί να αποδεσμευθεί από τα σχέδιά Του; Όλα τα πράγματα υπάρχουν κάτω από το βλέμμα Του και, επιπλέον, όλα ζουν υπό την κυριαρχία Του. Η πράξη και η δύναμή Του δεν αφήνουν στην ανθρωπότητα άλλη επιλογή παρά να αναγνωρίσει το γεγονός πως Εκείνος υπάρχει πραγματικά και έχει κυριαρχία πάνω στα πάντα. Τίποτε άλλο πέρα απ’ Αυτόν δεν μπορεί να εξουσιάσει το σύμπαν, πόσο μάλλον να προνοεί αδιάκοπα γι’ αυτήν την ανθρωπότητα. Ανεξαρτήτως από το αν είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις την πράξη του Θεού και ανεξάρτητα από το αν πιστεύεις στην ύπαρξη του Θεού, δεν χωρά αμφιβολία πως η μοίρα σου εναπόκειται στον προκαθορισμό του Θεού, και δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Θεός θα έχει πάντα κυριαρχία πάνω στα πάντα. Η ύπαρξη και η εξουσία Του δεν εξαρτώνται από το αν ο άνθρωπος μπορεί να τα αναγνωρίσει και να τα κατανοήσει. Μονάχα Εκείνος γνωρίζει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του ανθρώπου, και μόνο Εκείνος μπορεί να καθορίσει τη μοίρα της ανθρωπότητας. Ανεξάρτητα από το αν είσαι σε θέση να αποδεχτείς αυτό το γεγονός, δεν θα αργήσει η μέρα που η ανθρωπότητα θα γίνει μάρτυρας όλων αυτών ιδίοις όμμασι, κι αυτό είναι το γεγονός που σύντομα θα φέρει εις πέρας ο Θεός. Η ανθρωπότητα ζει και πεθαίνει υπό το βλέμμα του Θεού. Ο άνθρωπος ζει για τη διαχείριση του Θεού, κι όταν κλείνει τα μάτια του για τελευταία φορά, κι αυτό επίσης γίνεται για την ίδια ακριβώς διαχείριση. Ξανά και ξανά, ο άνθρωπος έρχεται και φεύγει, πίσω μπρος. Χωρίς καμία εξαίρεση, όλα είναι μέρος της κυριαρχίας και των σχεδίων του Θεού. Η διαχείριση του Θεού προχωρά πάντοτε μπροστά και δεν έχει πάψει ποτέ. Εκείνος θα κάνει την ανθρωπότητα να λάβει γνώση της ύπαρξής Του, να εμπιστευτεί την κυριαρχία Του, να αντικρύσει την πράξη Του και να επιστρέψει στη βασιλεία Του. Αυτό είναι το σχέδιό Του και το έργο που Εκείνος διεξάγει εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Το έργο της διαχείρισης του Θεού ξεκίνησε με τη δημιουργία του κόσμου, κι ο άνθρωπος βρίσκεται στο επίκεντρο αυτού του έργου. Μπορεί να ειπωθεί πως η δημιουργία των πάντων από τον Θεό είναι προς χάριν του ανθρώπου. Επειδή το έργο της διαχείρισής Του διαρκεί χιλιάδες χρόνια και δεν πραγματοποιείται σε διάστημα λίγων λεπτών ή δευτερολέπτων, ή εν ριπή οφθαλμού, ή σε ένα-δυο χρόνια, Εκείνος έπρεπε να δημιουργήσει επιπλέον αναγκαία πράγματα για την επιβίωση του ανθρώπου, όπως τον ήλιο, τη σελήνη, κάθε είδους ζωντανά πλάσματα, καθώς και τροφή κι ένα περιβάλλον διαβίωσης για την ανθρωπότητα. Αυτή ήταν η αρχή της διαχείρισης του Θεού.

Ύστερα απ’ αυτό, ο Θεός παρέδωσε την ανθρωπότητα στον Σατανά, ο άνθρωπος έζησε υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά, κι αυτό σταδιακά οδήγησε στο έργο της πρώτης εποχής του Θεού: την ιστορία της Εποχής του Νόμου... Κατά τη διάρκεια των αρκετών χιλιάδων χρόνων της Εποχής του Νόμου, η ανθρωπότητα συνήθισε στην καθοδήγηση της Εποχής του Νόμου και άρχισε να την παίρνει αψήφιστα, και σταδιακά έφυγε από τη φροντίδα του Θεού. Κι έτσι, παράλληλα με την τήρηση του νόμου, λάτρευαν επίσης είδωλα και διέπρατταν κακές πράξεις. Δεν είχαν την προστασία του Ιεχωβά, κι απλώς ζούσαν τη ζωή τους μπροστά στον βωμό του ναού. Στην πραγματικότητα, το έργο του Θεού τούς είχε εγκαταλείψει από καιρό και, παρόλο που οι Ισραηλίτες ακολουθούσαν ακόμα τον νόμο και επικαλούνταν το όνομα του Ιεχωβά και πίστευαν, μάλιστα, με υπερηφάνεια πως μόνο εκείνοι ήταν ο λαός του Ιεχωβά και οι εκλεκτοί του Ιεχωβά, η δόξα του Θεού τούς εγκατέλειψε ήσυχα...

Όταν ο Θεός κάνει το έργο Του, αφήνει πάντα ήσυχα κάποιο μέρος, ενώ φέρνει αργά εις πέρας το νέο έργο που Εκείνος ξεκινά σε ένα άλλο μέρος. Αυτό φαίνεται απίστευτο στους ανθρώπους, που είναι μουδιασμένοι. Οι άνθρωποι πάντα είχαν σε μεγάλη εκτίμηση τα παλιά, και αντιμετώπιζαν τα νέα, άγνωστα πράγματα με εχθρότητα ή τα θεωρούσαν ενοχλητικά. Κι έτσι, όποιο νέο έργο κι αν κάνει ο Θεός, από την αρχή μέχρι το τέλος, ο άνθρωπος είναι αυτός που το μαθαίνει τελευταίος ανάμεσα στα πάντα.

Όπως συνέβαινε πάντοτε, μετά το έργο του Ιεχωβά στην εποχή του Νόμου, ο Θεός ξεκίνησε το νέο Του έργο του δεύτερου σταδίου: το να λάβει σάρκα –να ενσαρκωθεί ως άνθρωπος για δέκα, είκοσι χρόνια– και το να μιλά και να εκτελεί το έργο Του ανάμεσα σε πιστούς. Όμως, χωρίς καμία εξαίρεση, κανείς δεν ήξερε και μόνο ένας μικρός αριθμός ανθρώπων αναγνώρισε πως Εκείνος ήταν ο Θεός ενσαρκωμένος αφού ο Κύριος Ιησούς καρφώθηκε στον σταυρό και αναστήθηκε. Προέκυψε πρόβλημα όταν εμφανίστηκε κάποιος ονόματι Παύλος, που έτρεφε θανάσιμο μίσος προς τον Θεό. Ακόμα και αφού επλήγη κι έγινε απόστολος, η παλιά φύση του Παύλου δεν άλλαξε, κι εκείνος βάδισε στο μονοπάτι της εναντίωσης προς τον Θεό. Κατά το διάστημα που εργάστηκε, ο Παύλος έγραψε πολλές επιστολές· δυστυχώς, οι επόμενες γενιές απήλαυσαν τις επιστολές του ως τα λόγια του Θεού, σε βαθμό που συμπεριλήφθησαν στην Καινή Διαθήκη και δημιουργήθηκε σύγχυση μεταξύ αυτών και των λόγων που εξέφερε ο Θεός. Αυτό είναι πραγματικά μεγάλη ντροπή από την έλευση των Γραφών! Δεν έγινε αυτό το λάθος λόγω της ανοησίας του ανθρώπου; Πού να ήξερε πως στα αρχεία του έργου του Θεού στην Εποχή της Χάριτος, οι επιστολές και τα πνευματικά συγγράμματα του ανθρώπου απλώς δεν θα έπρεπε να είναι εκεί για να παριστάνουν το έργο και τα λόγια του Θεού. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία εν προκειμένω, οπότε ας επιστρέψουμε στο αρχικό μας θέμα. Με το που ολοκληρώθηκε το δεύτερο στάδιο του έργου του Θεού – μετά τη Σταύρωση – επετεύχθη το έργο του Θεού περί της ανάκτησης του ανθρώπου από την αμαρτία (δηλαδή, την ανάκτηση του ανθρώπου από τα χέρια του Σατανά). Κι έτσι, από εκείνη τη στιγμή κι ύστερα, η ανθρωπότητα έπρεπε μόνο να δεχτεί τον Κύριο Ιησού ως Σωτήρα, ώστε να συγχωρεθούν οι αμαρτίες της. Θεωρητικά, οι αμαρτίες του ανθρώπου δεν ήταν πια εμπόδιο για να επιτύχει σωτηρία και να έλθει ενώπιον του Θεού, και δεν αποτελούσαν πια το μέσο πίεσης με το οποίο κατηγορούσε ο Σατανάς τον άνθρωπο. Αυτό συνέβη γιατί ο ίδιος ο Θεός είχε κάνει αληθινό έργο, είχε γίνει κατά την ομοιότητα και την πρόγευση της αμαρτωλής σάρκας, και ο ίδιος ο Θεός ήταν η προσφορά περί αμαρτίας. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος κατέβηκε από τον σταυρό, έχοντας λυτρωθεί και σωθεί χάρη στη σάρκα του Θεού, την ομοιότητα αυτής της αμαρτωλής σάρκας. Κι έτσι, αφού αιχμαλωτίστηκε από τον Σατανά, ο άνθρωπος ήρθε ένα βήμα πιο κοντά στο να αποδεχτεί τη σωτηρία ενώπιον του Θεού. Φυσικά, αυτό το στάδιο του έργου ήταν η διαχείριση του Θεού, η οποία βρισκόταν ένα βήμα μπροστά από την Εποχή του Νόμου και σε βαθύτερο επίπεδο από την εποχή του Νόμου.

Έτσι είναι η διαχείριση του Θεού: να παραδίδει την ανθρωπότητα στον Σατανά – μια ανθρωπότητα που δεν γνωρίζει τι είναι ο Θεός, τι είναι ο Δημιουργός, πώς να λατρεύει τον Θεό και γιατί είναι απαραίτητο να υποτάσσεσαι στον Θεό – και να δίνει απόλυτη ελευθερία στη διαφθορά του Σατανά. Ύστερα, βήμα-βήμα, ο Θεός ανακτά τον άνθρωπο από τα χέρια του Σατανά, έως ότου ο άνθρωπος να λατρεύει απόλυτα τον Θεό και να απορρίπτει τον Σατανά. Αυτή είναι η διαχείριση του Θεού. Όλα αυτά ακούγονται σαν μυθοπλασία· και φαίνονται περίπλοκα. Οι άνθρωποι νιώθουν ότι είναι σαν μυθοπλασία, κι αυτό γιατί δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το πόσα έχουν συμβεί στον άνθρωπο κατά τη διάρκεια των τελευταίων αρκετών χιλιάδων χρόνων, πολύ λιγότερο δε, γνωρίζουν πόσες ιστορίες έχουν συμβεί στην έκταση αυτού του σύμπαντος. Και, επιπλέον, αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορούν να εκτιμήσουν τον πιο εκπληκτικό κόσμο, τον κόσμο που προξενεί μεγαλύτερο φόβο και που υπάρχει πέρα από τον υλικό κόσμο, αλλά τον οποίο δεν τους επιτρέπουν να δουν τα θνητά τους μάτια. Δείχνει ακατανόητο στον άνθρωπο, κι αυτό γιατί ο άνθρωπος δεν έχει καμία κατανόηση της σημασίας της σωτηρίας της ανθρωπότητας από τον Θεό και της σημασίας του έργου της διαχείρισης του Θεού, και δεν καταλαβαίνει πώς ο Θεός επιθυμεί τελικά να είναι η ανθρωπότητα. Είναι μια ανθρωπότητα παρόμοια με τον Αδάμ και την Εύα, που δεν έχει διαφθαρεί από τον Σατανά; Όχι! Η διαχείριση του Θεού έχει ως σκοπό να κερδίσει μια ομάδα ανθρώπων που λατρεύουν τον Θεό και υποτάσσονται σ’ Αυτόν. Αυτή η ανθρωπότητα έχει διαφθαρεί από τον Σατανά, αλλά δεν βλέπει πλέον τον Σατανά ως πατέρα της· αναγνωρίζει το άσχημο πρόσωπο του Σατανά και το απορρίπτει, και έρχεται ενώπιον του Θεού για να δεχτεί την κρίση και την παίδευσή Του. Γνωρίζει τι είναι άσχημο και πώς αντιπαραβάλλεται με αυτό που είναι άγιο, και αναγνωρίζει το μεγαλείο του Θεού και την κακία του Σατανά. Μια τέτοια ανθρωπότητα δεν θα εργάζεται πλέον για τον Σατανά, ούτε θα λατρεύει τον Σατανά, ούτε θα θεωρεί τον Σατανά σαν κάτι ιερό. Αυτό συμβαίνει επειδή είναι μια ομάδα ανθρώπων που πραγματικά έχει κερδηθεί από τον Θεό. Αυτή είναι η σημασία της διαχείρισης της ανθρωπότητας από τον Θεό. Κατά τη διάρκεια του έργου της διαχείρισης του Θεού αυτής της εποχής, η ανθρωπότητα είναι το αντικείμενο της διαφθοράς του Σατανά και, ταυτόχρονα, το αντικείμενο της σωτηρίας του Θεού, όπως επίσης και το προϊόν για το οποίο μάχονται ο Θεός και ο Σατανάς. Παράλληλα με τη διεξαγωγή του έργου Του, ο Θεός επανακτά σταδιακά τον άνθρωπο από τα χέρια του Σατανά, κι έτσι ο άνθρωπος έρχεται όλο και πιο κοντά στον Θεό...

Και στη συνέχεια ήρθε η Εποχή της Βασιλείας, η οποία είναι ένα πιο πρακτικό στάδιο του έργου, κι όμως το πιο δύσκολο να αποδεχτεί ο άνθρωπος. Αυτό συμβαίνει γιατί όσο πιο κοντά έρχεται ο άνθρωπος στον Θεό, τόσο περισσότερο τον πλησιάζει η ράβδος του Θεού και τόσο πιο καθαρά διαφαίνεται το πρόσωπο του Θεού μπροστά στον άνθρωπο. Μετά τη λύτρωση της ανθρωπότητας, ο άνθρωπος επιστρέφει επίσημα στην οικογένεια του Θεού. Ο άνθρωπος πίστευε πως τώρα είχε έρθει η ώρα της απόλαυσης, όμως υπόκειται σε ολομέτωπη επίθεση από τον Θεό, που όμοιά της δεν έχει προβλέψει ποτέ κανείς. Όπως αποδεικνύεται, αυτό είναι ένα βάπτισμα το οποίο πρέπει να «απολαύσει» ο λαός του Θεού. Υπό μια τέτοια μεταχείριση, οι άνθρωποι δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να σταματήσουν και να αναλογιστούν, είμαι το αρνί, χαμένος για πολλά χρόνια, για τον οποίο ο Θεός ξόδεψε τόσα για να αγοράσει ξανά, άρα γιατί ο Θεός μού φέρεται έτσι; Είναι ο τρόπος του Θεού να γελά μαζί μου και να με αποκαλύπτει; ... Αφού έχουν περάσει χρόνια, ο άνθρωπος έχει φθαρεί, έχοντας βιώσει τις κακουχίες του ραφιναρίσματος και του παιδέματος. Παρόλο που ο άνθρωπος έχει χάσει τη «δόξα» και τον «ρομαντισμό» των περασμένων καιρών, ασυνείδητα έχει καταλάβει την αλήθεια του να είναι άνθρωπος κι έχει εκτιμήσει τα χρόνια που αφιέρωσε ο Θεός στη σωτηρία της ανθρωπότητας. Ο άνθρωπος αρχίζει σιγά-σιγά να απεχθάνεται την ίδια του τη βαρβαρότητα. Αρχίζει να μισεί το πόσο άγριος είναι, και όλες τις παρανοήσεις προς τον Θεό και τις παράλογες απαιτήσεις που έχει διατυπώσει σ’ Εκείνον. Ο χρόνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω· τα περασμένα γεγονότα γίνονται οι θλιβερές αναμνήσεις του ανθρώπου, και τα λόγια κι η αγάπη του Θεού γίνονται η κινητήρια δύναμη στη νέα ζωή του ανθρώπου. Οι πληγές του ανθρώπου επουλώνονται μέρα με τη μέρα, η δύναμή του επιστρέφει κι εκείνος στέκεται όρθιος και κοιτά το πρόσωπο του Παντοδύναμου … μόνο για να ανακαλύψει πως Εκείνος ήταν πάντοτε στο πλευρό μου, και πως το χαμόγελό Του και η όμορφη όψη Του παραμένουν τόσο εμψυχωτικά. Η καρδιά Του εξακολουθεί να νοιάζεται για την ανθρωπότητα που Εκείνος δημιούργησε, και τα χέρια Του παραμένουν το ίδιο ζεστά και ισχυρά όπως ήταν στην αρχή. Είναι σαν να επέστρεψε ο άνθρωπος στον Κήπο της Εδέμ, μονάχα που, αυτήν τη φορά, δεν ακούει πια τα ξελογιάσματα του φιδιού, δεν απομακρύνεται πια από το πρόσωπο του Ιεχωβά. Ο άνθρωπος γονατίζει ενώπιον του Θεού, κοιτάζει ψηλά το χαμογελαστό πρόσωπο του Θεού και προσφέρει την πολυτιμότερη θυσία του – Ω! Κύριέ μου, Θεέ μου!

Η αγάπη και η συμπόνια του Θεού εισχωρούν σε κάθε λεπτομέρεια του έργου διαχείρισής Του και, ανεξάρτητα από το αν οι άνθρωποι είναι σε θέση να κατανοήσουν τις καλές προθέσεις του Θεού, Εκείνος εξακολουθεί να κάνει ακούραστα το έργο που προτίθεται να επιτελέσει. Ανεξάρτητα από το πόσο κατανοούν οι άνθρωποι τη διαχείριση του Θεού, τα οφέλη και η βοήθεια από το έργο που γίνεται από τον Θεό είναι κάτι που μπορούν να εκτιμήσουν όλοι. Ίσως, σήμερα, να μην έχεις αισθανθεί καθόλου από την αγάπη ή τη ζωή που παρέχει ο Θεός, μα όσο δεν εγκαταλείπεις τον Θεό και δεν χάνεις την αποφασιστικότητά σου για την επιδίωξη της αλήθειας, τότε πάντοτε θα έρχεται η μέρα που το χαμόγελο του Θεού θα σου αποκαλύπτεται. Γιατί ο στόχος του έργου της διαχείρισης του Θεού είναι να ανακτήσει την ανθρωπότητα που βρίσκεται υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά, όχι να εγκαταλείψει την ανθρωπότητα που έχει διαφθαρεί από τον Σατανά και αντιτίθεται στον Θεό.

23 Σεπτεμβρίου 2005