Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο εν μέσω της διαχείρισης του Θεού

Όλοι αισθάνονται πως η διαχείριση του Θεού είναι άγνωστη, γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν πως η διαχείριση του Θεού είναι τελείως άσχετη με τον άνθρωπο. Νομίζουν πως αυτή η διαχείριση είναι αποκλειστικά το έργο του Θεού, είναι δουλειά του Θεού, κι έτσι η ανθρωπότητα είναι αδιάφορη απέναντι στη διαχείριση του Θεού. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η σωτηρία της ανθρωπότητας έχει γίνει αόριστη και ασαφής, και τώρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά κενές ρητορείες. Παρόλο που ο άνθρωπος ακολουθεί τον Θεό ώστε να σωθεί και να εισέλθει στον όμορφο προορισμό, δεν νοιάζεται καθόλου για τον τρόπο που διεξάγει ο Θεός το έργο Του. Ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτά που σχεδιάζει να κάνει ο Θεός και για τον ρόλο που πρέπει να παίξει ο ίδιος έτσι ώστε να σωθεί. Πόσο τραγικό είναι αυτό! Η σωτηρία του ανθρώπου είναι αναπόσπαστη από τη διαχείριση του Θεού, πολύ λιγότερο δε, μπορεί να διαχωριστεί από το σχέδιο του Θεού. Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν σκέφτεται καθόλου τη διαχείριση του Θεού, κι έτσι απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον Θεό. Κατά συνέπεια, όλο και περισσότεροι άνθρωποι γίνονται ακόλουθοι του Θεού που δεν γνωρίζουν πράγματα που συνδέονται στενά με τη σωτηρία του ανθρώπου, όπως το τι είναι η δημιουργία, τι είναι η πίστη στον Θεό, πώς να λατρεύουν τον Θεό, και ούτω καθεξής. Σ’ αυτό το σημείο, λοιπόν, πρέπει να συζητήσουμε για τη διαχείριση του Θεού, έτσι ώστε κάθε ακόλουθος να γνωρίζει ξεκάθαρα τη σημασία του να ακολουθείς τον Θεό και να πιστεύεις σ’ Αυτόν. Θα είναι επίσης σε θέση να επιλέξει με μεγαλύτερη ακρίβεια το μονοπάτι στο οποίο θα έπρεπε να βαδίζει, αντί να ακολουθεί τον Θεό αποκλειστικά για να κερδίσει ευλογίες ή για ν’ αποφύγει την καταστροφή ή για να επιτύχει.

Αν και η διαχείριση του Θεού μπορεί να φαίνεται βαθυστόχαστη στον άνθρωπο, δεν του είναι ακατανόητη, επειδή όλο το έργο του Θεού συνδέεται με τη διαχείρισή Του, σχετίζεται με το έργο της σωτηρίας της ανθρωπότητας, και αφορά τη ζωή, τον βίο και τον προορισμό της ανθρωπότητας. Το έργο που κάνει ο Θεός ανάμεσα και πάνω στον άνθρωπο είναι, όπως μπορεί να ειπωθεί, πολύ πρακτικό και ουσιώδες. Ο άνθρωπος μπορεί να το δει, να το βιώσει, και είναι κάθε άλλο παρά αφηρημένο. Αν ο άνθρωπος είναι ανίκανος να αποδεχτεί όλο το έργο που κάνει ο Θεός, τότε ποια είναι η σημασία αυτού του έργου; Και πώς μπορεί μια τέτοια διαχείριση να οδηγήσει στη σωτηρία του ανθρώπου; Πολλοί από αυτούς που ακολουθούν τον Θεό ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα λάβουν ευλογίες ή το πώς θα αποφύγουν την καταστροφή. Όταν αναφέρεται το έργο και η διαχείριση του Θεού, αυτοί σωπαίνουν και χάνουν κάθε ενδιαφέρον. Πιστεύουν πως η γνώση τέτοιων βαρετών θεμάτων δεν θα φέρει ανάπτυξη στη ζωή τους, ούτε θα αποφέρει κάποιο όφελος, κι έτσι, παρόλο που έχουν ακούσει μηνύματα για τη διαχείριση του Θεού, τα αντιμετωπίζουν με αδιαφορία. Και δεν τα βλέπουν ως κάτι πολύτιμο που πρέπει να γίνεται αποδεκτό, πολύ λιγότερο δε, τα δέχονται σαν κομμάτι της ζωής τους. Τέτοιοι άνθρωποι ακολουθούν τον Θεό με έναν πολύ απλό στόχο: να κερδίσουν ευλογία, και είναι υπερβολικά οκνηροί για να ασχοληθούν με οτιδήποτε δεν περιλαμβάνει αυτόν τον στόχο. Γι’ αυτούς, η πίστη στον Θεό προς απόκτηση ευλογιών είναι ο πλέον θεμιτός στόχος και η ίδια η αξία της πίστης τους. Δεν επηρεάζονται από οτιδήποτε δεν μπορεί να επιτύχει αυτόν τον στόχο. Αυτό συμβαίνει με τους περισσότερους που πιστεύουν στον Θεό σήμερα. Ο στόχος και τα κίνητρά τους φαίνονται θεμιτά, γιατί, ταυτόχρονα με την πίστη τους στον Θεό, δαπανούν, επίσης, για τον Θεό, αφιερώνονται στον Θεό και εκτελούν το καθήκον τους. Εγκαταλείπουν τη νιότη τους, απαρνούνται οικογένεια και καριέρα, και περνούν ακόμα και χρόνια απασχολώντας τον εαυτό τους μακριά από το σπίτι τους. Για χάρη του απώτερου σκοπού τους, αλλάζουν τα ενδιαφέροντα τους, μεταβάλλουν την άποψή τους για τη ζωή, και αλλάζουν ακόμα και την κατεύθυνση που αναζητούν, μα δεν μπορούν να αλλάξουν τον στόχο της πίστης τους στον Θεό. Τρέχουν εδώ κι εκεί για τη διαχείριση των δικών τους ιδανικών· ανεξάρτητα από το πόσο μακριά είναι ο δρόμος και ανεξάρτητα από το πόσες δυσκολίες και εμπόδια υπάρχουν καθ’ οδόν, παραμένουν αποφασισμένοι και εξακολουθούν να μη φοβούνται τον θάνατο. Ποια δύναμη τούς κάνει να συνεχίζουν να αφοσιώνονται μ’ αυτόν τον τρόπο; Είναι η συνείδησή τους; Είναι ο υπέροχος κι ευγενής χαρακτήρας τους; Είναι η αποφασιστικότητά τους να παλέψουν με τις δυνάμεις του κακού μέχρι το τέλος; Είναι η πίστη τους με την οποία γίνονται μάρτυρες του Θεού, χωρίς να ζητούν ανταμοιβή; Είναι η αφοσίωσή τους, για την οποία είναι πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τα πάντα ώστε να επιτύχουν το θέλημα του Θεού; Ή μήπως είναι το πνεύμα της αφοσίωσής τους, υπό το οποίο πάντοτε παραιτούνται από προσωπικές, παράλογες απαιτήσεις; Για ανθρώπους που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ το έργο της διαχείρισης του Θεού, το να δίνουν τόσα πολλά είναι, πολύ απλά, ένα απίστευτο θαύμα! Προς το παρόν, ας μη συζητήσουμε πόσα έχουν δώσει αυτοί οι άνθρωποι. Η συμπεριφορά τους, ωστόσο, αξίζει με το παραπάνω να την αναλύσουμε. Πέρα από τα οφέλη που είναι τόσο στενά συνδεδεμένα μ’ αυτούς, θα μπορούσε να υπάρχει οποιοσδήποτε άλλος λόγος για τον οποίο αυτοί οι άνθρωποι, που ποτέ δεν καταλαβαίνουν τον Θεό, να δίνουν τόσα πολλά σ’ Αυτόν; Σ’ αυτό, ανακαλύπτουμε ένα προηγουμένως άγνωστο πρόβλημα: η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό είναι απλά και μόνο μια σχέση καθαρού προσωπικού συμφέροντος. Πρόκειται για τη σχέση μεταξύ του αποδέκτη και του δότη ευλογιών. Με απλά λόγια, είναι σαν τη σχέση εργαζόμενου και εργοδότη. Ο εργαζόμενος δουλεύει μόνο για να λάβει τις ανταμοιβές που παρέχει ο εργοδότης. Σε μια τέτοια σχέση, δεν υπάρχει καθόλου τρυφερότητα, μόνο συμφωνία· δεν υπάρχει αμοιβαία αγάπη, μόνο φιλανθρωπία και έλεος· δεν υπάρχει κατανόηση, μόνο παραίτηση και εξαπάτηση· δεν υπάρχει καμία οικειότητα, μόνο ένα χάσμα που δεν μπορεί να γεφυρωθεί. Όταν τα πράγματα φτάνουν σ’ αυτό το σημείο, ποιος μπορεί να αντιστρέψει μια τέτοια τάση; Και πόσοι άνθρωποι είναι ικανοί να κατανοήσουν πραγματικά πόσο απελπισμένη έχει γίνει αυτή η σχέση; Πιστεύω πως όταν οι άνθρωποι βυθίζονται στην ευτυχία του να ευλογούνται, κανένας δεν είναι ικανός να φανταστεί πόσο ντροπιαστική και απεχθής είναι μια τέτοια σχέση με τον Θεό.

Το πιο λυπηρό πράγμα σχετικά με την πίστη της ανθρωπότητας στον Θεό είναι πως ο άνθρωπος διεξάγει τη δική του διαχείριση εν μέσω του έργου του Θεού και αδιαφορεί για τη διαχείριση του Θεού. Η μεγαλύτερη αποτυχία του ανθρώπου έγκειται στο ότι, την ίδια στιγμή που επιζητά να υποταχθεί στον Θεό και να Τον λατρέψει, ο άνθρωπος φτιάχνει τον δικό του ιδανικό προορισμό και υπολογίζει πώς θα λάβει τη μεγαλύτερη ευλογία και τον καλύτερο προορισμό. Ακόμη κι αν οι άνθρωποι κατανοήσουν πόσο θλιβεροί, ειδεχθείς και αξιολύπητοι είναι, πόσοι θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν εύκολα τα ιδανικά και τις ελπίδες τους; Και ποιος είναι ικανός να ανακόψει τα βήματά του και να πάψει να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του; Ο Θεός έχει ανάγκη αυτούς που θα συνεργαστούν στενά μαζί Του για να ολοκληρώσουν τη διαχείρισή Του. Χρειάζεται εκείνους που θα αφιερώσουν το μυαλό και το σώμα τους στο έργο της διαχείρισής Του, ώστε να υποταχθούν σ' Αυτόν. Δεν χρειάζεται ανθρώπους που, με τα χέρια απλωμένα, θα Τον ικετεύουν καθημερινά, πόσο μάλλον εκείνους που προσφέρουν λίγα και στη συνέχεια περιμένουν αντίχαρη. Ο Θεός καταφρονεί εκείνους που συνεισφέρουν λίγα κι έπειτα επαναπαύονται στις δάφνες τους. Μισεί εκείνους τους ψυχρούς ανθρώπους που απεχθάνονται το έργο της διαχείρισής Του και θέλουν μόνο να μιλούν για το πώς θα πάνε στον ουρανό και θα κερδίσουν ευλογίες. Τρέφει ακόμα μεγαλύτερη αποστροφή για εκείνους που καταχρώνται την ευκαιρία που παρουσιάζεται μέσω του έργου που Εκείνος κάνει για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτοί οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για το τι επιθυμεί να επιτύχει και να αποκτήσει ο Θεός μέσα από το έργο της διαχείρισής Του. Νοιάζονται μόνο για το πώς μπορούν να αξιοποιήσουν την ευκαιρία που τους παρέχεται από το έργο του Θεού, ώστε να κερδίσουν ευλογίες. Αδιαφορούν για την καρδιά του Θεού, καθώς είναι απόλυτα απορροφημένοι με το μέλλον και τη μοίρα τους. Αυτοί που απεχθάνονται το έργο της διαχείρισης του Θεού και δεν τρέφουν το παραμικρό ενδιαφέρον για το πώς σώζει ο Θεός την ανθρωπότητα, ούτε για το θέλημά Του, πράττουν όλοι τους αυτά που τους ευχαριστούν, ανεξάρτητα από το έργο της διαχείρισης του Θεού. Ο Θεός δεν ενθυμείται τη συμπεριφορά τους, δεν την εγκρίνει, πολύ λιγότερο δε, τη βλέπει με εύνοια.

Πόσα πλάσματα ζουν και αναπαράγονται στην αχανής έκταση του σύμπαντος, υπακούοντας στον νόμο της ζωής ξανά και ξανά, ακολουθώντας έναν σταθερό κανόνα. Αυτοί που πεθαίνουν παίρνουν μαζί τους τις ιστορίες των ζωντανών, κι οι ζωντανοί επαναλαμβάνουν την ίδια τραγική ιστορία εκείνων που έχουν πεθάνει. Κι έτσι, η ανθρωπότητα δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί: Γιατί ζούμε; Και γιατί πρέπει να πεθάνουμε; Ποιος διοικεί αυτόν τον κόσμο; Και ποιος δημιούργησε αυτήν την ανθρωπότητα; Η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε όντως από τη Μητέρα Φύση; Ελέγχει πραγματικά η ανθρωπότητα τη δική της μοίρα; … Για χιλιάδες χρόνια, η ανθρωπότητα θέτει αυτά τα ερωτήματα, ξανά και ξανά. Δυστυχώς, όσο περισσότερο παθιάζεται η ανθρωπότητα με αυτές τις ερωτήσεις, τόσο μεγαλύτερη δίψα αναπτύσσει για την επιστήμη. Η επιστήμη προσφέρει σύντομη ικανοποίηση και προσωρινή απόλαυση της σάρκας, αλλά απέχει πολύ από το να είναι επαρκής για να απελευθερώσει τον άνθρωπο από την απομόνωση, τη μοναξιά και τον μετά βίας συγκαλυμμένο τρόμο και την ανημποριά που υπάρχει βαθιά μες στην ψυχή του. Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί απλά την επιστημονική γνώση που μπορεί να δει το γυμνό μάτι και να κατανοήσει ο νους, ώστε να αναισθητοποιήσει την καρδιά του. Ωστόσο, αυτή η επιστημονική γνώση δεν μπορεί να εμποδίσει την ανθρωπότητα από το να εξερευνά μυστήρια. Η ανθρωπότητα δεν γνωρίζει ποιος είναι ο Κυρίαρχος όλων των πραγμάτων στο σύμπαν, πολύ λιγότερο δε, γνωρίζει την αρχή και το μέλλον της ανθρωπότητας. Η ανθρωπότητα απλώς ζει, κατ’ ανάγκη, εν μέσω αυτού του νόμου. Κανείς δεν μπορεί να του ξεφύγει και κανείς δεν μπορεί να τον αλλάξει, επειδή, μεταξύ των πάντων και στους ουρανούς, υπάρχει μόνο Ένας, στους αιώνας των αιώνων, που έχει κυριαρχία πάνω στα πάντα. Είναι Αυτός που ο άνθρωπος ποτέ δεν έχει δει, Αυτός που η ανθρωπότητα ποτέ δεν έχει γνωρίσει, στην ύπαρξη του οποίου η ανθρωπότητα δεν έχει πιστέψει ποτέ, κι όμως, είναι Αυτός που εμφύσησε πνοή στους προγόνους της ανθρωπότητας κι έδωσε ζωή στην ανθρωπότητα. Είναι Αυτός που προμηθεύει και θρέφει την ανθρωπότητα ώστε αυτή να υπάρχει, και την καθοδηγεί μέχρι και σήμερα. Επιπλέον, σ’ Αυτόν και μόνο σ’ Αυτόν βασίζεται η ανθρωπότητα για την επιβίωσή της. Έχει κυριαρχία πάνω στα πάντα και κυβερνά όλα τα ζωντανά όντα κάτω από το σύμπαν. Ελέγχει τις τέσσερις εποχές, και είναι Εκείνος που φέρει τον άνεμο, την παγωνιά, το χιόνι και τη βροχή. Δίνει στην ανθρωπότητα το φως του ήλιου και φέρνει τον ερχομό της νύχτας. Εκείνος ήταν που σχεδίασε τους ουρανούς και τη γη, παρέχοντας στον άνθρωπο βουνά, λίμνες και ποτάμια, καθώς και όλα τα ζωντανά πλάσματα μέσα σ’ αυτά. Η πράξη Του είναι παντού, η δύναμή Του είναι παντού, η σοφία Του είναι παντού και η εξουσία Του είναι παντού. Κάθε ένας από αυτούς τους νόμους και τους κανόνες είναι η προσωποποίηση της πράξης Του, και κάθε ένας από αυτούς αποκαλύπτει τη σοφία και την εξουσία Του. Ποιος μπορεί να εξαιρεθεί από την κυριαρχία Του; Και ποιος μπορεί να αποδεσμευθεί από τα σχέδιά Του; Όλα τα πράγματα υπάρχουν κάτω από το βλέμμα Του και, επιπλέον, όλα ζουν υπό την κυριαρχία Του. Η πράξη και η δύναμή Του δεν αφήνουν στην ανθρωπότητα άλλη επιλογή παρά να αναγνωρίσει το γεγονός πως Εκείνος υπάρχει πραγματικά και έχει κυριαρχία πάνω στα πάντα. Τίποτε άλλο πέρα απ’ Αυτόν δεν μπορεί να εξουσιάσει το σύμπαν, πόσο μάλλον να προνοεί αδιάκοπα γι’ αυτήν την ανθρωπότητα. Ανεξαρτήτως από το αν είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις την πράξη του Θεού και ανεξάρτητα από το αν πιστεύεις στην ύπαρξη του Θεού, δεν χωρά αμφιβολία πως η μοίρα σου εναπόκειται στον προκαθορισμό του Θεού, και δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Θεός θα έχει πάντα κυριαρχία πάνω στα πάντα. Η ύπαρξη και η εξουσία Του δεν εξαρτώνται από το αν ο άνθρωπος μπορεί να τα αναγνωρίσει και να τα κατανοήσει. Μονάχα Εκείνος γνωρίζει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του ανθρώπου, και μόνο Εκείνος μπορεί να καθορίσει τη μοίρα της ανθρωπότητας. Ανεξάρτητα από το αν είσαι σε θέση να αποδεχτείς αυτό το γεγονός, δεν θα αργήσει η μέρα που η ανθρωπότητα θα γίνει μάρτυρας όλων αυτών ιδίοις όμμασι, κι αυτό είναι το γεγονός που σύντομα θα φέρει εις πέρας ο Θεός. Η ανθρωπότητα ζει και πεθαίνει υπό το βλέμμα του Θεού. Ο άνθρωπος ζει για τη διαχείριση του Θεού, κι όταν κλείνει τα μάτια του για τελευταία φορά, κι αυτό επίσης γίνεται για την ίδια ακριβώς διαχείριση. Ξανά και ξανά, ο άνθρωπος έρχεται και φεύγει, πίσω μπρος. Χωρίς καμία εξαίρεση, όλα είναι μέρος της κυριαρχίας και των σχεδίων του Θεού. Η διαχείριση του Θεού προχωρά πάντοτε μπροστά και δεν έχει πάψει ποτέ. Εκείνος θα κάνει την ανθρωπότητα να λάβει γνώση της ύπαρξής Του, να εμπιστευτεί την κυριαρχία Του, να αντικρύσει την πράξη Του και να επιστρέψει στη βασιλεία Του. Αυτό είναι το σχέδιό Του και το έργο που Εκείνος διεξάγει εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Το έργο της διαχείρισης του Θεού ξεκίνησε με τη δημιουργία του κόσμου, κι ο άνθρωπος βρίσκεται στο επίκεντρο αυτού του έργου. Μπορεί να ειπωθεί πως η δημιουργία των πάντων από τον Θεό είναι προς χάριν του ανθρώπου. Επειδή το έργο της διαχείρισής Του διαρκεί χιλιάδες χρόνια και δεν πραγματοποιείται σε διάστημα λίγων λεπτών ή δευτερολέπτων, ή εν ριπή οφθαλμού, ή σε ένα-δυο χρόνια, Εκείνος έπρεπε να δημιουργήσει επιπλέον αναγκαία πράγματα για την επιβίωση του ανθρώπου, όπως τον ήλιο, τη σελήνη, κάθε είδους ζωντανά πλάσματα, καθώς και τροφή κι ένα περιβάλλον διαβίωσης για την ανθρωπότητα. Αυτή ήταν η αρχή της διαχείρισης του Θεού.

Ύστερα απ’ αυτό, ο Θεός παρέδωσε την ανθρωπότητα στον Σατανά, ο άνθρωπος έζησε υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά, κι αυτό σταδιακά οδήγησε στο έργο της πρώτης εποχής του Θεού: την ιστορία της Εποχής του Νόμου... Κατά τη διάρκεια των αρκετών χιλιάδων χρόνων της Εποχής του Νόμου, η ανθρωπότητα συνήθισε στην καθοδήγηση της Εποχής του Νόμου και άρχισε να την παίρνει αψήφιστα, και σταδιακά έφυγε από τη φροντίδα του Θεού. Κι έτσι, παράλληλα με την τήρηση του νόμου, λάτρευαν επίσης είδωλα και διέπρατταν κακές πράξεις. Δεν είχαν την προστασία του Ιεχωβά, κι απλώς ζούσαν τη ζωή τους μπροστά στον βωμό του ναού. Στην πραγματικότητα, το έργο του Θεού τούς είχε εγκαταλείψει από καιρό και, παρόλο που οι Ισραηλίτες ακολουθούσαν ακόμα τον νόμο και επικαλούνταν το όνομα του Ιεχωβά και πίστευαν, μάλιστα, με υπερηφάνεια πως μόνο εκείνοι ήταν ο λαός του Ιεχωβά και οι εκλεκτοί του Ιεχωβά, η δόξα του Θεού τούς εγκατέλειψε ήσυχα...

Όταν ο Θεός κάνει το έργο Του, αφήνει πάντα ήσυχα κάποιο μέρος, ενώ φέρνει αργά εις πέρας το νέο έργο που Εκείνος ξεκινά σε ένα άλλο μέρος. Αυτό φαίνεται απίστευτο στους ανθρώπους, που είναι μουδιασμένοι. Οι άνθρωποι πάντα είχαν σε μεγάλη εκτίμηση τα παλιά, και αντιμετώπιζαν τα νέα, άγνωστα πράγματα με εχθρότητα ή τα θεωρούσαν ενοχλητικά. Κι έτσι, όποιο νέο έργο κι αν κάνει ο Θεός, από την αρχή μέχρι το τέλος, ο άνθρωπος είναι αυτός που το μαθαίνει τελευταίος ανάμεσα στα πάντα.

Όπως συνέβαινε πάντοτε, μετά το έργο του Ιεχωβά στην εποχή του Νόμου, ο Θεός ξεκίνησε το νέο Του έργο του δεύτερου σταδίου: το να λάβει σάρκα –να ενσαρκωθεί ως άνθρωπος για δέκα, είκοσι χρόνια– και το να μιλά και να εκτελεί το έργο Του ανάμεσα σε πιστούς. Όμως, χωρίς καμία εξαίρεση, κανείς δεν ήξερε και μόνο ένας μικρός αριθμός ανθρώπων αναγνώρισε πως Εκείνος ήταν ο Θεός ενσαρκωμένος αφού ο Κύριος Ιησούς καρφώθηκε στον σταυρό και αναστήθηκε. Προέκυψε πρόβλημα όταν εμφανίστηκε κάποιος ονόματι Παύλος, που έτρεφε θανάσιμο μίσος προς τον Θεό. Ακόμα και αφού επλήγη κι έγινε απόστολος, η παλιά φύση του Παύλου δεν άλλαξε, κι εκείνος βάδισε στο μονοπάτι της εναντίωσης προς τον Θεό. Κατά το διάστημα που εργάστηκε, ο Παύλος έγραψε πολλές επιστολές· δυστυχώς, οι επόμενες γενιές απήλαυσαν τις επιστολές του ως τα λόγια του Θεού, σε βαθμό που συμπεριλήφθησαν στην Καινή Διαθήκη και δημιουργήθηκε σύγχυση μεταξύ αυτών και των λόγων που εξέφερε ο Θεός. Αυτό είναι πραγματικά μεγάλη ντροπή από την έλευση των Γραφών! Δεν έγινε αυτό το λάθος λόγω της ανοησίας του ανθρώπου; Πού να ήξερε πως στα αρχεία του έργου του Θεού στην Εποχή της Χάριτος, οι επιστολές και τα πνευματικά συγγράμματα του ανθρώπου απλώς δεν θα έπρεπε να είναι εκεί για να παριστάνουν το έργο και τα λόγια του Θεού. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία εν προκειμένω, οπότε ας επιστρέψουμε στο αρχικό μας θέμα. Με το που ολοκληρώθηκε το δεύτερο στάδιο του έργου του Θεού – μετά τη Σταύρωση – επετεύχθη το έργο του Θεού περί της ανάκτησης του ανθρώπου από την αμαρτία (δηλαδή, την ανάκτηση του ανθρώπου από τα χέρια του Σατανά). Κι έτσι, από εκείνη τη στιγμή κι ύστερα, η ανθρωπότητα έπρεπε μόνο να δεχτεί τον Κύριο Ιησού ως Σωτήρα, ώστε να συγχωρεθούν οι αμαρτίες της. Θεωρητικά, οι αμαρτίες του ανθρώπου δεν ήταν πια εμπόδιο για να επιτύχει σωτηρία και να έλθει ενώπιον του Θεού, και δεν αποτελούσαν πια το μέσο πίεσης με το οποίο κατηγορούσε ο Σατανάς τον άνθρωπο. Αυτό συνέβη γιατί ο ίδιος ο Θεός είχε κάνει αληθινό έργο, είχε γίνει κατά την ομοιότητα και την πρόγευση της αμαρτωλής σάρκας, και ο ίδιος ο Θεός ήταν η προσφορά περί αμαρτίας. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος κατέβηκε από τον σταυρό, έχοντας λυτρωθεί και σωθεί χάρη στη σάρκα του Θεού, την ομοιότητα αυτής της αμαρτωλής σάρκας. Κι έτσι, αφού αιχμαλωτίστηκε από τον Σατανά, ο άνθρωπος ήρθε ένα βήμα πιο κοντά στο να αποδεχτεί τη σωτηρία ενώπιον του Θεού. Φυσικά, αυτό το στάδιο του έργου ήταν η διαχείριση του Θεού, η οποία βρισκόταν ένα βήμα μπροστά από την Εποχή του Νόμου και σε βαθύτερο επίπεδο από την εποχή του Νόμου.

Έτσι είναι η διαχείριση του Θεού: να παραδίδει την ανθρωπότητα στον Σατανά – μια ανθρωπότητα που δεν γνωρίζει τι είναι ο Θεός, τι είναι ο Δημιουργός, πώς να λατρεύει τον Θεό και γιατί είναι απαραίτητο να υποτάσσεσαι στον Θεό – και να δίνει απόλυτη ελευθερία στη διαφθορά του Σατανά. Ύστερα, βήμα-βήμα, ο Θεός ανακτά τον άνθρωπο από τα χέρια του Σατανά, έως ότου ο άνθρωπος να λατρεύει απόλυτα τον Θεό και να απορρίπτει τον Σατανά. Αυτή είναι η διαχείριση του Θεού. Όλα αυτά ακούγονται σαν μυθοπλασία· και φαίνονται περίπλοκα. Οι άνθρωποι νιώθουν ότι είναι σαν μυθοπλασία, κι αυτό γιατί δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το πόσα έχουν συμβεί στον άνθρωπο κατά τη διάρκεια των τελευταίων αρκετών χιλιάδων χρόνων, πολύ λιγότερο δε, γνωρίζουν πόσες ιστορίες έχουν συμβεί στην έκταση αυτού του σύμπαντος. Και, επιπλέον, αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορούν να εκτιμήσουν τον πιο εκπληκτικό κόσμο, τον κόσμο που προξενεί μεγαλύτερο φόβο και που υπάρχει πέρα από τον υλικό κόσμο, αλλά τον οποίο δεν τους επιτρέπουν να δουν τα θνητά τους μάτια. Δείχνει ακατανόητο στον άνθρωπο, κι αυτό γιατί ο άνθρωπος δεν έχει καμία κατανόηση της σημασίας της σωτηρίας της ανθρωπότητας από τον Θεό και της σημασίας του έργου της διαχείρισης του Θεού, και δεν καταλαβαίνει πώς ο Θεός επιθυμεί τελικά να είναι η ανθρωπότητα. Είναι μια ανθρωπότητα παρόμοια με τον Αδάμ και την Εύα, που δεν έχει διαφθαρεί από τον Σατανά; Όχι! Η διαχείριση του Θεού έχει ως σκοπό να κερδίσει μια ομάδα ανθρώπων που λατρεύουν τον Θεό και υποτάσσονται σ’ Αυτόν. Αυτή η ανθρωπότητα έχει διαφθαρεί από τον Σατανά, αλλά δεν βλέπει πλέον τον Σατανά ως πατέρα της· αναγνωρίζει το άσχημο πρόσωπο του Σατανά και το απορρίπτει, και έρχεται ενώπιον του Θεού για να δεχτεί την κρίση και την παίδευσή Του. Γνωρίζει τι είναι άσχημο και πώς αντιπαραβάλλεται με αυτό που είναι άγιο, και αναγνωρίζει το μεγαλείο του Θεού και την κακία του Σατανά. Μια τέτοια ανθρωπότητα δεν θα εργάζεται πλέον για τον Σατανά, ούτε θα λατρεύει τον Σατανά, ούτε θα θεωρεί τον Σατανά σαν κάτι ιερό. Αυτό συμβαίνει επειδή είναι μια ομάδα ανθρώπων που πραγματικά έχει κερδηθεί από τον Θεό. Αυτή είναι η σημασία της διαχείρισης της ανθρωπότητας από τον Θεό. Κατά τη διάρκεια του έργου της διαχείρισης του Θεού αυτής της εποχής, η ανθρωπότητα είναι το αντικείμενο της διαφθοράς του Σατανά και, ταυτόχρονα, το αντικείμενο της σωτηρίας του Θεού, όπως επίσης και το προϊόν για το οποίο μάχονται ο Θεός και ο Σατανάς. Παράλληλα με τη διεξαγωγή του έργου Του, ο Θεός επανακτά σταδιακά τον άνθρωπο από τα χέρια του Σατανά, κι έτσι ο άνθρωπος έρχεται όλο και πιο κοντά στον Θεό...

Και στη συνέχεια ήρθε η Εποχή της Βασιλείας, η οποία είναι ένα πιο πρακτικό στάδιο του έργου, κι όμως το πιο δύσκολο να αποδεχτεί ο άνθρωπος. Αυτό συμβαίνει γιατί όσο πιο κοντά έρχεται ο άνθρωπος στον Θεό, τόσο περισσότερο τον πλησιάζει η ράβδος του Θεού και τόσο πιο καθαρά διαφαίνεται το πρόσωπο του Θεού μπροστά στον άνθρωπο. Μετά τη λύτρωση της ανθρωπότητας, ο άνθρωπος επιστρέφει επίσημα στην οικογένεια του Θεού. Ο άνθρωπος πίστευε πως τώρα είχε έρθει η ώρα της απόλαυσης, όμως υπόκειται σε ολομέτωπη επίθεση από τον Θεό, που όμοιά της δεν έχει προβλέψει ποτέ κανείς. Όπως αποδεικνύεται, αυτό είναι ένα βάπτισμα το οποίο πρέπει να «απολαύσει» ο λαός του Θεού. Υπό μια τέτοια μεταχείριση, οι άνθρωποι δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να σταματήσουν και να αναλογιστούν, είμαι το αρνί, χαμένος για πολλά χρόνια, για τον οποίο ο Θεός ξόδεψε τόσα για να αγοράσει ξανά, άρα γιατί ο Θεός μού φέρεται έτσι; Είναι ο τρόπος του Θεού να γελά μαζί μου και να με αποκαλύπτει; ... Αφού έχουν περάσει χρόνια, ο άνθρωπος έχει φθαρεί, έχοντας βιώσει τις κακουχίες του ραφιναρίσματος και του παιδέματος. Παρόλο που ο άνθρωπος έχει χάσει τη «δόξα» και τον «ρομαντισμό» των περασμένων καιρών, ασυνείδητα έχει καταλάβει την αλήθεια του να είναι άνθρωπος κι έχει εκτιμήσει τα χρόνια που αφιέρωσε ο Θεός στη σωτηρία της ανθρωπότητας. Ο άνθρωπος αρχίζει σιγά-σιγά να απεχθάνεται την ίδια του τη βαρβαρότητα. Αρχίζει να μισεί το πόσο άγριος είναι, και όλες τις παρανοήσεις προς τον Θεό και τις παράλογες απαιτήσεις που έχει διατυπώσει σ’ Εκείνον. Ο χρόνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω· τα περασμένα γεγονότα γίνονται οι θλιβερές αναμνήσεις του ανθρώπου, και τα λόγια κι η αγάπη του Θεού γίνονται η κινητήρια δύναμη στη νέα ζωή του ανθρώπου. Οι πληγές του ανθρώπου επουλώνονται μέρα με τη μέρα, η δύναμή του επιστρέφει κι εκείνος στέκεται όρθιος και κοιτά το πρόσωπο του Παντοδύναμου … μόνο για να ανακαλύψει πως Εκείνος ήταν πάντοτε στο πλευρό μου, και πως το χαμόγελό Του και η όμορφη όψη Του παραμένουν τόσο εμψυχωτικά. Η καρδιά Του εξακολουθεί να νοιάζεται για την ανθρωπότητα που Εκείνος δημιούργησε, και τα χέρια Του παραμένουν το ίδιο ζεστά και ισχυρά όπως ήταν στην αρχή. Είναι σαν να επέστρεψε ο άνθρωπος στον Κήπο της Εδέμ, μονάχα που, αυτήν τη φορά, δεν ακούει πια τα ξελογιάσματα του φιδιού, δεν απομακρύνεται πια από το πρόσωπο του Ιεχωβά. Ο άνθρωπος γονατίζει ενώπιον του Θεού, κοιτάζει ψηλά το χαμογελαστό πρόσωπο του Θεού και προσφέρει την πολυτιμότερη θυσία του – Ω! Κύριέ μου, Θεέ μου!

Η αγάπη και η συμπόνια του Θεού εισχωρούν σε κάθε λεπτομέρεια του έργου διαχείρισής Του και, ανεξάρτητα από το αν οι άνθρωποι είναι σε θέση να κατανοήσουν τις καλές προθέσεις του Θεού, Εκείνος εξακολουθεί να κάνει ακούραστα το έργο που προτίθεται να επιτελέσει. Ανεξάρτητα από το πόσο κατανοούν οι άνθρωποι τη διαχείριση του Θεού, τα οφέλη και η βοήθεια από το έργο που γίνεται από τον Θεό είναι κάτι που μπορούν να εκτιμήσουν όλοι. Ίσως, σήμερα, να μην έχεις αισθανθεί καθόλου από την αγάπη ή τη ζωή που παρέχει ο Θεός, μα όσο δεν εγκαταλείπεις τον Θεό και δεν χάνεις την αποφασιστικότητά σου για την επιδίωξη της αλήθειας, τότε πάντοτε θα έρχεται η μέρα που το χαμόγελο του Θεού θα σου αποκαλύπτεται. Γιατί ο στόχος του έργου της διαχείρισης του Θεού είναι να ανακτήσει την ανθρωπότητα που βρίσκεται υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά, όχι να εγκαταλείψει την ανθρωπότητα που έχει διαφθαρεί από τον Σατανά και αντιτίθεται στον Θεό.

23 Σεπτεμβρίου 2005

Υπηρετήστε όπως οι Ισραηλίτες

Στη σημερινή εποχή πολλοί δεν δίνουν σημασία στα μαθήματα που θα πρέπει να μάθουν κατά την συνεργασία τους με τους άλλους ανθρώπους. Ανακάλυψα ότι πολλοί από εσάς δεν μπορείτε καθόλου να μάθετε τα μαθήματα κατά την συνεργασία με άλλους. 

Οι περισσότεροι από εσάς εμμένετε στις δικές σας απόψεις και όταν εργάζεστε στην εκκλησία, εσύ λες το δικό σου και εκείνος λέει το δικό του, ο ένας δεν έχει καμία σχέση με τον άλλον, δεν υπάρχει καμία συνεργασία. Είστε απορροφημένοι στο να επικοινωνείτε μόνο τις βαθύτερες γνώσεις σας, απορροφημένοι μόνο στο να απελευθερώνετε τα «φορτία» που είναι μέσα σας, χωρίς καθόλου να αναζητάτε τη ζωή. Φαίνεται ότι κάνεις το έργο απλώς διαδικαστικά, πιστεύοντας πάντα ότι θα πρέπει να ακολουθήσεις τη δική σου οδό ανεξάρτητα από το πώς είναι οι άλλοι άνθρωποι και ότι θα πρέπει να συναναστρέφεσαι όπως το Άγιο Πνεύμα σε καθοδηγεί, ανεξάρτητα από το πώς είναι οι άλλοι άνθρωποι. Δεν μπορείτε να ανακαλύψετε τα δυνατά σημεία των άλλων και δεν μπορείτε να εξετάσετε τον εαυτό σας. Ο τρόπος που εκλαμβάνετε τα πράγματα είναι πολύ λανθασμένος. Μπορεί να ειπωθεί ότι ακόμη και τώρα εξακολουθείτε να επιδεικνύετε μεγάλη αυταρέσκεια, σαν η παλιά αυτή αρρώστια να υποτροπίασε. Δεν επικοινωνείτε ο ένας με τον άλλο για να επιτύχετε ολοκληρωτική ειλικρίνεια, ούτε επικοινωνείτε σχετικά με αποτέλεσμα που επιτύχατε σε συγκεκριμένες εκκλησίες, ούτε σχετικά με το πώς ήταν προσφάτως η εσωτερική σου κατάσταση και ούτω καθεξής — απλώς δεν επικοινωνείτε με τέτοιον τρόπο. Ουσιαστικά δεν έχετε τέτοιου είδους πρακτικές όπως το να εγκαταλείψετε τις αντιλήψεις σας ή να απαρνηθείτε τον εαυτό σας. Οι επικεφαλής και οι εργάτες σκέφτονται μόνο να αναζωογονήσουν και να δραστηριοποιήσουν τους αδελφούς και τις αδελφές μέσω της συναναστροφής τους και όσοι ακολουθούν γνωρίζουν μόνο πώς να επιδιώκουν από μόνοι τους. Ουσιαστικά δεν κατανοείτε τι είναι υπηρεσία ή συνεργασία και σκέφτεστε μόνο να έχετε μόνοι σας την θέληση να ανταποδώσετε την αγάπη του Θεού, να έχετε μόνοι σας τη θέληση να βιώσετε το ύφος του Πέτρου και τίποτα άλλο. Λες μάλιστα, όπως κι αν είναι οι άλλοι άνθρωποι, δεν θα υποταχθείς έτσι κι αλλιώς τυφλά, κι όπως κι αν είναι οι άλλοι άνθρωποι, εσύ αναζητάς μόνος σου τελείωση από τον Θεό και αυτό είναι αρκετό. Μάλιστα, η θέλησή σου δεν εκφράζεται διόλου ρητά στην πραγματικότητα. Δεν είναι αυτό το είδος της συμπεριφοράς που παρουσιάζετε σήμερα; Καθένας από εσάς εμμένει στη δική του γνώση του κι όλοι σας θέλετε να τελειωθείτε. Βλέπω ότι έχετε υπηρετήσει τόσο πολύ καιρό και δεν έχετε σημειώσει μεγάλη πρόοδο, ιδιαίτερα όσον αφορά το μάθημα της αρμονικής συνεργασίας δεν έχετε σημειώσει καμία πρόοδο! Πηγαίνοντας στις εκκλησίες, επικοινωνείς με τον δικό σου τρόπο και εκείνος συναναστρέφεται με τον δικό του τρόπο. Σπάνια υπάρχει αρμονική συνεργασία. Και οι άνθρωποι από κάτω που ακολουθούν φέρονται ακόμη περισσότερο με αυτόν τον τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι σπάνια κάποιος από εσάς κατανοεί τι σημαίνει να υπηρετεί κανείς τον Θεό ή πώς κάποιος θα πρέπει να υπηρετεί τον Θεό. Είστε μπερδεμένοι και θεωρείτε τέτοιου είδους μαθήματα ασήμαντα σε τέτοιον βαθμό που πολλοί όχι μόνο δεν κάνουν πράξη αυτή την πτυχή της αλήθειας, αλλά κάνουν κακό εις γνώσιν τους. Ακόμη κι άνθρωποι που έχουν υπηρετήσει για πολλά χρόνια ουσιαστικά μαλώνουν και φιλονικούν ο ένας με τον άλλο. Δεν είναι αυτό το πραγματικό σας ανάστημα; Εσείς οι άνθρωποι που υπηρετείτε καθημερινά είστε σαν τους Ισραηλίτες που υπηρετούσαν απευθείας τον ίδιο τον Θεό στον ναό κάθε μέρα. Πώς είναι δυνατόν εσείς που είστε σαν τους ιερείς να μην ξέρετε πώς να συνεργάζεστε και πώς να υπηρετείτε;

Τον καιρό εκείνο, οι Ισραηλίτες υπηρετούσαν απευθείας τον Ιεχωβά στον ναό. Η ιδιότητά τους ήταν η ιδιότητα του ιερέα. (Φυσικά, δεν ήταν κάθε άνθρωπος ιερέας· μόνο κάποιοι που υπηρετούσαν τον Ιεχωβά στον ναό είχαν την ιδιότητα του ιερέα). Φορούσαν στέμματα που τους είχε απονείμει ο Ιεχωβά (που σημαίνει ότι έφτιαξαν τα στέμματα σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Ιεχωβά, όχι ότι ο Ιεχωβά τούς έδωσε απευθείας τα στέμματα). Φορούσαν ξυπόλητοι τα ιερατικά άμφια που τους απένειμε ο Ιεχωβά, για να υπηρετήσουν απευθείας τον Ιεχωβά στον ναό από το πρωί έως το βράδυ. Η υπηρεσία τους στον Ιεχωβά δεν ήταν καθόλου τυχαία ούτε παρέβαιναν κατά βούληση. Τα πάντα ήταν βάσει κανόνων, τους οποίους δεν μπορούσε να παραβεί όποιος υπηρετούσε απευθείας τον Ιεχωβά. Έπρεπε όλοι να τηρούν τους κανόνες αυτούς. Διαφορετικά, η είσοδος στον ναό απαγορευόταν. Αν κάποιος από αυτούς παράβαινε τους κανόνες του ναού, δηλαδή, αν κάποιος δεν υπάκουε τις εντολές του Ιεχωβά, έπρεπε να του συμπεριφέρονταν ανάλογα με τους νόμους που έδινε ο Ιεχωβά, κανένας τους δεν μπορούσε να φέρει αντίρρηση και σε κανέναν δεν επιτρεπόταν να τους προστατεύσει. Δεν είχε σημασία πόσα χρόνια υπηρετούσαν τον Θεό, όλοι έπρεπε να τηρούν τους κανόνες. Γι’ αυτό τόσοι πολλοί ιερείς φορούσαν τα ιερατικά άμφια διαρκώς και υπηρετούσαν μ’ αυτόν τον τρόπο τον Ιεχωβά όλο τον χρόνο, παρόλο που ο Ιεχωβά δεν είχε κάποια ειδική μεταχείριση γι’ αυτούς και πήγαιναν μάλιστα μπροστά στο θυσιαστήριο ή μέσα στον ναό για όλη τους τη ζωή. Τέτοια ήταν η αφοσίωση και η υποταγή τους. Δεν είναι να απορεί κανείς που ο Ιεχωβά τους ευλόγησε έτσι. Εξαιτίας της αφοσίωσής τους έλαβαν χάρη και είδαν όλες τις πράξεις του Ιεχωβά. Τότε που ο Ιεχωβά έκανε έργο στο Ισραήλ, τον εκλεκτό λαό Του, οι απαιτήσεις Του από αυτόν ήταν πολύ αυστηρές. Ήταν όλοι υπάκουοι και περιορισμένοι από τους νόμους που λειτουργούσαν ως προστασία ότι θα σέβονταν τον Ιεχωβά. Όλα αυτά ήταν τα διοικητικά διατάγματα του Ιεχωβά. Αν ανάμεσα στους ιερείς βρισκόταν κάποιος που δεν τηρούσε το Σάββατο ή παραβίαζε τις εντολές του Ιεχωβά και τον ανακάλυπταν οι κοινοί άνθρωποι, θα έφερναν τον άνθρωπο αυτόν μπροστά στο θυσιαστήριο και θα τον λιθοβολούσαν έως ότου να πεθάνει, θυσιάζοντας μ’ αυτό τον τρόπο τον άνθρωπο αυτόν στο «θυσιαστήριο των βέβηλων ανθρώπων» που είχε στήσει ο Ιεχωβά. Δεν επιτρεπόταν να τοποθετήσουν τα πτώματα αυτά στον ναό ή γύρω από τον ναό. Ο Ιεχωβά δεν το επέτρεπε αυτό. Αν κάποιος το έκανε, θα του συμπεριφέρονταν ως άνθρωπο που πρόσφερε «βέβηλες θυσίες» και θα τον έριχναν σε έναν μεγάλο λάκκο και θα τον θανάτωναν. Φυσικά, όλοι οι άνθρωποι αυτού του είδους έχαναν τη ζωή τους, κανείς δεν έμενε ζωντανός. Υπήρχαν ακόμη και κάποιοι που πρόσφεραν «βέβηλη φωτιά», με άλλα λόγια, οι άνθρωποι που δεν θυσίαζαν τις ημέρες που προβλέπονταν από τον Ιεχωβά θα καίγονταν από τη φωτιά του Ιεχωβά με τα αντικείμενα της θυσίας τους και δεν θα τους επιτρεπόταν να παραμείνουν στο θυσιαστήριο. Οι απαιτήσεις από τους ιερείς ήταν: δεν τους επιτρεπόταν να εισέλθουν στον ναό ούτε καν στον εξωτερικό περίβολο του ναού χωρίς πρώτα να πλύνουν τα πόδια τους. Δεν τους επιτρεπόταν η είσοδος στον ναό αν δεν φορούσαν τα ιερατικά άμφια. Δεν τους επιτρεπόταν η είσοδος αν δεν φορούσαν τα ιερατικά στέμματα. Δεν τους επιτρεπόταν η είσοδος στον ναό αν είχαν λερωθεί από ένα πτώμα. Δεν τους επιτρεπόταν η είσοδος στο ναό αν δεν έπλεναν πρώτα τα χέρια τους αφού άγγιζαν το χέρι ενός άδικου ανθρώπου. Δεν τους επιτρεπόταν η είσοδος στον ναό μετά από σεξουαλικές σχέσεις με γυναίκες (αυτό δεν ήταν για πάντα, μόνο για τρεις μήνες), δεν τους επιτρεπόταν να δουν το πρόσωπο του Ιεχωβά, όταν ο χρόνος τελείωνε, που σημαίνει ότι μόνο μετά από τρεις μήνες θα τους επιτρεπόταν να φορέσουν ιερατικά άμφια και να υπηρετήσουν στον εξωτερικό περίβολο για επτά ημέρες πριν μπορέσουν να μπουν στον ναό και να δουν το πρόσωπο του Ιεχωβά. Τους επιτρεπόταν να φορούν την πλήρη ιερατική ενδυμασία μόνο μέσα στον ναό και δεν επιτρεπόταν να την φορούν έξω από τον ναό, για να μην μιάνουν τον ναό του Ιεχωβά. Όλοι όσοι ήταν ιερείς έπρεπε να φέρουν τους εγκληματίες που παραβίαζαν τους νόμους του Ιεχωβά μπροστά στο θυσιαστήριο του Ιεχωβά όπου θα θανατώνονταν μπροστά στους κοινούς ανθρώπους, διαφορετικά θα έπεφτε φωτιά επάνω στον ιερέα που το είδε. Έτσι, ήταν συνεχώς αφοσιωμένοι στον Ιεχωβά γιατί οι νόμοι του Ιεχωβά ήταν πολύ αυστηροί γι’ αυτούς και σε καμία περίπτωση δεν θα τολμούσαν απερίσκεπτα να παραβιάσουν τα διοικητικά Του διατάγματα. Οι Ισραηλίτες ήταν αφοσιωμένοι στον Ιεχωβά διότι είχαν δει τη φλόγα Του, είχαν δει το χέρι με το οποίο ο Ιεχωβά παίδευε τους ανθρώπους και επίσης επειδή από την αρχή σέβονταν τον Ιεχωβά ενδόμυχα. Γι’ αυτό δεν απέκτησαν μόνο τη φλόγα από τον Ιεχωβά. Κέρδισαν επίσης τη φροντίδα και την προστασία του Ιεχωβά και την ευλογία του Ιεχωβά. Η αφοσίωσή τους ήταν ότι τηρούσαν τα λόγια του Ιεχωβά σε όσα έκαναν, χωρίς να παρακούει κανένας. Αν τυχόν κάποιος παράκουε, οι άνθρωποι και πάλι θα έκαναν πράξη τα λόγια του Ιεχωβά και θα θανάτωναν όσους εναντιώνονταν στον Ιεχωβά, χωρίς κανένα περιθώριο για απόκρυψη. Ιδιαίτερα όσοι παραβίαζαν το Σάββατο, όσοι ήταν ένοχοι για ανηθικότητα κι όσοι έκλεβαν τις προσφορές για τον Ιεχωβά θα τιμωρούνταν ακόμη πιο αυστηρά. Όσοι παραβίαζαν το Σάββατο λιθοβολούνταν από αυτούς (τους κοινούς ανθρώπους) ή τους μαστίγωναν μέχρι θανάτου χωρίς εξαιρέσεις. Όσοι προέβαιναν σε πράξεις λαγνείας, ακόμη κι όσοι λαχταρούσαν μια ελκυστική γυναίκα ή όσοι ξεκινούσαν να κάνουν λάγνες σκέψεις όταν έβλεπαν μια ανήθικη γυναίκα ή όσοι γίνονταν λάγνοι όταν έβλεπαν μια νέα γυναίκα — όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα θανατώνονταν. Αν κάποια νέα γυναίκα που δεν φορούσε κάλυμμα ή πέπλο έβαζε έναν άντρα σε πειρασμό ώστε να προβεί σε ανάρμοστη συμπεριφορά, η γυναίκα αυτή θα θανατωνόταν. Αν ήταν ιερέας (οι άνθρωποι εκείνοι που υπηρετούσαν στον ναό) που παραβίαζε νόμους τέτοιου είδους, θα σταυρωνόταν ή θα απαγχονιζόταν. Κανένας άνθρωπος τέτοιου είδους δεν θα επιτρεπόταν να ζήσει κι ούτε ένας δεν θα τύγχανε εύνοιας μπροστά στον Ιεχωβά. Οι συγγενείς ενός τέτοιου ανθρώπου δεν θα επιτρεπόταν να προσφέρουν θυσίες στον Ιεχωβά μπροστά στο θυσιαστήριο για τρία χρόνια μετά τον θάνατό του και δεν θα τους επιτρεπόταν να μοιράζονται θυσίες που ο Ιεχωβά έδινε στους κοινούς ανθρώπους. Μόνο όταν ο χρόνος τελείωνε μπορούσαν να βάλουν το καλύτερο βόδι ή πρόβατο στο θυσιαστήριο του Ιεχωβά. Αν υπήρχε κάποια άλλη παράβαση, έπρεπε να νηστέψουν για τρεις ημέρες μπροστά στον Ιεχωβά, ικετεύοντας για τη χάρη Του. Δεν λάτρευαν τον Ιεχωβά μόνο γιατί οι νόμοι του Ιεχωβά ήταν τόσο δριμείς και αυστηροί. Αντίθετα, αυτό συνέβαινε εξαιτίας της χάρης του Ιεχωβά και επίσης γιατί ήταν αφοσιωμένοι στον Ιεχωβά. Έτσι, η υπηρεσία τους μέχρι σήμερα έχει παραμείνει με παρόμοιο τρόπο αφοσιωμένη και ποτέ δεν έχουν αθετήσει τις ικεσίες τους μπροστά στον Ιεχωβά. Στη σημερινή εποχή, ο λαός του Ισραήλ λαμβάνει ακόμη τη φροντίδα και προστασία του Ιεχωβά και μέχρι σήμερα ο Ιεχωβά είναι ακόμη η χάρη μεταξύ τους και πάντοτε παραμένει μαζί τους. Όλοι γνωρίζουν πώς θα πρέπει να σέβονται τον Ιεχωβά και πώς να υπηρετούν τον Ιεχωβά κι όλοι γνωρίζουν πώς πρέπει να συμπεριφέρονται για να λαμβάνουν τη φροντίδα και προστασία του Ιεχωβά, γιατί όλοι σέβονται τον Ιεχωβά μέσα απ’ την καρδιά τους. Το μυστικό για την επιτυχία όλης της υπηρεσίας τους δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο σεβασμός. Ωστόσο, πώς είστε όλοι εσείς σήμερα; Θυμίζετε σε κάτι τον λαό του Ισραήλ; Νομίζεις ότι η υπηρεσία σήμερα είναι σαν να ακολουθείτε την καθοδήγηση μιας μεγάλης πνευματικής μορφής; Απλώς δεν έχετε καμία αφοσίωση και σεβασμό. Λαμβάνετε αρκετή χάρη, είστε όμοιοι με τους Ισραηλίτες ιερείς γιατί όλοι υπηρετείτε απευθείας τον Θεό. Παρόλο που δεν εισέρχεστε στον ναό, όσα λαμβάνετε και όσα βλέπετε είναι πολύ περισσότερα απ’ όσα έλαβαν οι ιερείς που υπηρετούσαν τον Ιεχωβά στον ναό. Κι όμως επαναστατείτε και αντιστέκεστε πολύ περισσότερο απ’ ό,τι εκείνοι. Ο σεβασμός σας είναι πολύ λίγος κι ως αποτέλεσμα αυτού λαμβάνετε πολύ λίγη χάρη. Παρόλο που αφιερώνετε πολύ λίγα, έχετε λάβει πολύ περισσότερα από εκείνους τους Ισραηλίτες. Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι ευσπλαχνική προς εσάς; Κατά τη διάρκεια του έργου στο Ισραήλ, κανείς δεν τολμούσε να κρίνει τον Ιεχωβά όπως επιθυμούσε. Και τι γίνεται μ’ εσάς; Αν δεν ήταν το έργο που κάνω ανάμεσά σας για να σας κατακτήσω, πώς θα μπορούσα να ανεχτώ το γεγονός ότι η ανεξέλεγκτη συμπεριφορά σας ντροπιάζει το όνομά Μου; Αν η εποχή στην οποία ζούσατε ήταν η εποχή του Νόμου, κανείς από εσάς δεν θα παρέμενε ζωντανός, με δεδομένες τις πράξεις και τα λόγια σας. Ο σεβασμός σας είναι πολύ λίγος! Πάντοτε κατηγορείτε Εμένα που δεν σας έδωσα πολλή χάρη και λέτε ακόμη ότι δεν σας λέω αρκετά λόγια ευλογίας, ότι έχω μόνο κατάρες για εσάς. Δεν γνωρίζετε ότι με τόσο λίγο σεβασμό είναι αδύνατον να δεχτείτε τις ευλογίες Μου; Δεν γνωρίζετε ότι συνεχώς σας καταριέμαι και σας κρίνω λόγω της λυπηρής κατάστασης της υπηρεσίας σας; Νιώθετε όλοι ότι έχετε αδικηθεί; Πώς μπορώ να δώσω τις ευλογίες Μου σε μια ομάδα ανθρώπων που είναι αποστάτες και δεν υπακούν; Πώς μπορώ να δώσω απερίσκεπτα τη χάρη Μου σε ανθρώπους που ντροπιάζουν το όνομά Μου; Η συμπεριφορά προς εσάς είναι ήδη εξαιρετικά φιλεύσπλαχνη. Αν οι Ισραηλίτες ήταν τόσο επαναστατικοί όσο είστε εσείς σήμερα, θα τους είχα από καιρό εξοντώσει. Ωστόσο, εσάς σας αντιμετωπίζω με επιείκεια. Δεν είναι αυτό φιλευσπλαχνία; Θέλετε μεγαλύτερες ευλογίες από αυτές; Οι μόνοι που ο Ιεχωβά ευλογεί είναι εκείνοι που Τον σέβονται. Παιδεύει όσους επαναστατούν εναντίον Του, μη συγχωρώντας ποτέ κανέναν. Δεν χρειάζεστε εσείς, οι άνθρωποι του σήμερα, που δεν ξέρετε να υπηρετείτε, παίδευση και κρίση ώστε να διορθωθούν πλήρως οι καρδιές σας; Η παίδευση και η κρίση αυτού του είδους δεν είναι η καλύτερη ευλογία για εσάς; Δεν είναι αυτή η καλύτερη προστασία για σας; Χωρίς αυτά, θα μπορούσε κανείς από εσάς να υπομείνει την πύρινη φωτιά του Ιεχωβά; Αν μπορούσατε πράγματι να υπηρετείτε με την ίδια αφοσίωση των ανθρώπων του Ισραήλ, δεν θα είχατε τη χάρη συνέχεια δίπλα σας; Δεν είχατε επίσης συχνά χαρά και επαρκή χάρη; Γνωρίζετε όλοι πώς θα πρέπει να υπηρετείτε;

Σήμερα η απαίτηση από εσάς να συνεργάζεστε με αρμονία είναι παρόμοια με τις απαιτήσεις που είχε ο Ιεχωβά από τους Ισραηλίτες προκειμένου να Τον υπηρετούν. Διαφορετικά, η υπηρεσία σας θα φτάσει στο τέλος της. Επειδή είστε άνθρωποι που υπηρετείτε τον Θεό απευθείας, τουλάχιστον πρέπει να μπορείτε να είστε αφοσιωμένοι και υπάκουοι στην υπηρεσία σας και πρέπει να μπορείτε να μάθετε τα μαθήματα πρακτικά. Ιδιαίτερα όσον αφορά εκείνους που εργάζονται στην εκκλησία, θα τολμούσαν οι αδελφοί και οι αδελφές που είναι σε κατώτερες θέσεις να σας αντιμετωπίσουν; Θα τολμούσε κανείς να σας πει τα λάθη σας πρόσωπο με πρόσωπο; Βρίσκεστε στην υψηλότερη θέση απ’ όλους, πραγματικά κυβερνάτε σαν βασιλιάδες! Δεν μελετάτε ούτε εισέρχεστε στα πρακτικά μαθήματα και μιλάτε ακόμη για υπηρεσία προς τον Θεό! Προς το παρόν, ζητείται από εσένα να ηγηθείς σε μερικές εκκλησίες κι όχι μόνο δεν αφοσιώνεσαι, αλλά εμμένεις στις αντιλήψεις σου και στη γνώμη σου και λες πράγματα όπως: «Πιστεύω ότι αυτό θα πρέπει να γίνει μ’ αυτόν τον τρόπο, καθώς ο Θεός είπε ότι δεν θα πρέπει να περιοριζόμαστε από άλλους κι ότι στη σημερινή εποχή δεν θα πρέπει να υποτασσόμαστε τυφλά». Έτσι, καθένας εμμένει στην άποψή του και κανείς δεν υπακούει στον άλλον. Παρόλο που γνωρίζεις ξεκάθαρα ότι η υπηρεσία σου είναι σε αδιέξοδο, και πάλι λες: «Όπως το βλέπω εγώ, η γνώμη μου δεν απέχει πολύ. Σε κάθε περίπτωση, ο καθένας μας έχει τη γνώμη του. Εσύ λες τη δική σου, εγώ τη δική μου. Εσύ συναναστρέφεσαι για τα οράματά σου, εγώ για την είσοδό μου». Ποτέ δεν παίρνεις την ευθύνη για πολλά πράγματα που θα πρέπει να αντιμετωπιστούν, ή απλώς τα βγάζεις πέρα όπως μπορείς, κάθε άνθρωπος εκθέτοντας τη δική του γνώμη, προστατεύοντας με προσοχή τη θέση του, τη φήμη και το γόητρό του. Κανείς δεν θέλει να ταπεινώσει τον εαυτό του, κανείς δεν θέλει να αφοσιωθεί με δική του πρωτοβουλία για να διορθώσει τον άλλον και να διορθωθεί ώστε η ζωή να προχωρήσει πιο γρήγορα. Όταν συνεργάζεστε, λίγοι από εσάς λέτε: «Θέλω να σε ακούσω να συναναστρέφεσαι μαζί μου για την πτυχή αυτή της αλήθειας γιατί δεν το έχω ξεκαθαρίσει». Ή λέτε: «Έχεις περισσότερες εμπειρίες από εμένα σ’ αυτόν τον τομέα. Μπορείς να με καθοδηγήσεις, σε παρακαλώ;» Αυτός δεν θα ήταν ένας καλός τρόπος να γίνονται τα πράγματα; Εσείς στις ανώτατες θέσεις ακούτε πολλά για την αλήθεια και κατανοείτε πολλά σχετικά με την υπηρεσία. Αν εσείς οι άνθρωποι που συντονίζεστε για να εργαστείτε στις εκκλησίες δεν μάθετε ο ένας από τον άλλον κι αν δεν επικοινωνείτε, αντισταθμίζοντας τα ελαττώματα ο ένας του άλλου, από πού θα πάρετε τα μαθήματα; Όταν έρχεστε αντιμέτωποι με κάτι, θα πρέπει να συναναστρέφεστε ο ένας με τον άλλο ώστε να ωφεληθεί η ζωή σας. Και θα πρέπει προσεκτικά να συναναστρέφεστε για πράγματα κάθε είδους πριν πάρετε αποφάσεις. Μόνο έτσι είστε υπεύθυνοι προς την εκκλησία και δεν λειτουργείτε με προχειρότητα. Αφού επισκεφθείτε όλες τις εκκλησίες, θα πρέπει να μαζευτείτε και να συναναστραφείτε για όλα τα θέματα που ανακαλύψατε και τα προβλήματα που συναντήσατε κατά το έργο και να επικοινωνήσετε τη διαφώτιση και τη φώτιση που έχετε λάβει — αυτή είναι αναπόσπαστη πράξη της υπηρεσίας. Πρέπει να επιτύχετε αρμονική συνεργασία για τον σκοπό του έργου του Θεού, προς όφελος της εκκλησίας και για να παρακινήσετε τις αδελφές και τους αδελφούς. Εσύ συντονίζεσαι μαζί του και εκείνος μαζί σου, καθένας διορθώνει τον άλλο, φτάνοντας σε ένα καλύτερο αποτέλεσμα του έργου ώστε να φροντίζετε για το θέλημα του Θεού. Μόνο αυτή είναι αληθινή συνεργασία και μόνο τέτοιοι άνθρωποι θα εισέλθουν αληθινά. Ίσως υπάρχουν μερικά λόγια που δεν είναι κατάλληλα κατά τη διάρκεια της συνεργασίας, αλλά αυτό δεν πειράζει. Μιλήστε γι’ αυτό αργότερα και κατανοήστε το ξεκάθαρα. Μην το αμελείτε. Μετά από αυτού του είδους τη συναναστροφή μπορείς να αντισταθμίσεις τα ελαττώματα από τους αδερφούς και τις αδερφές. Μόνο με το να εμβαθύνετε ασταμάτητα μ’ αυτόν τον τρόπο στο έργο μπορείτε να επιτύχετε καλύτερα αποτελέσματα. Καθένας από εσάς, ως άνθρωπος της υπηρεσίας, πρέπει να είναι σε θέση να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της εκκλησίας σε όλα όσα κάνει, αντί να κοιτά τα δικά του συμφέροντα. Είναι ανεπίτρεπτο να το κάνεις μόνος σου, υπονομεύοντας εκείνον και εκείνος υπονομεύοντας εσένα. Οι άνθρωποι που φέρονται έτσι δεν είναι κατάλληλοι να υπηρετούν τον Θεό! Η διάθεση ενός τέτοιου είδους ανθρώπου είναι τόσο άσχημη. Δεν παραμένει ούτε ίχνος ανθρώπινης φύσης μέσα τους. Είναι εκατό τοις εκατό ο Σατανάς! Είναι θηρία! Ακόμη και τώρα τέτοια πράγματα συμβαίνουν ακόμη ανάμεσά σας, και φτάνουν σε σημείο να επιτίθεστε ο ένας στον άλλο κατά τη διάρκεια της συναναστροφής, αναζητώντας επίτηδες δικαιολογίες, και κοκκινίζοντας στο πρόσωπο καθώς λογομαχείτε για ασήμαντα θέματα, κανείς να μην είναι πρόθυμος να βάλει στην άκρη τον εαυτό του, καθένας να κρύβει όσα είναι μέσα του από τον άλλον, κοιτώντας τον άλλον προσεκτικά και με επιφύλαξη. Γίνεται τέτοιου είδους διάθεση να είναι κατάλληλη για υπηρεσία προς τον Θεό; Μπορεί τέτοιο έργο όπως το δικό σας να προσφέρει στους αδελφούς και στις αδελφές; Όχι μόνο δεν μπορείς να καθοδηγήσεις τους ανθρώπους σε μια σωστή πορεία ζωής, εγχέεις μάλιστα τη διεφθαρμένη διάθεσή σου στους αδελφούς και στις αδελφές. Δεν πληγώνεις τους άλλους; Η συνείδησή σου είναι τόσο άσχημη, τόσο διεφθαρμένη μέχρι το μεδούλι! Δεν εισέρχεσαι στην πραγματικότητα και δεν κάνεις την αλήθεια πράξη. Επίσης, χωρίς ντροπή εκθέτεις τη σατανική σου φύση στους άλλους ανθρώπους, δεν ντρέπεσαι διόλου! Οι αδελφοί και οι αδελφές έχουν εναποτεθεί στην εμπιστοσύνη σου αλλά εσύ τους πηγαίνεις στην κόλαση. Δεν είσαι άνθρωπος που η συνείδησή σου είναι διεφθαρμένη; Είσαι εντελώς ξεδιάντροπος!

Διαβάστε περισσότερα: Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Ευαγγέλιο βιβλία

Η εσωτερική αλήθεια του έργου της κατάκτησης (1)

Η ανθρωπότητα, η οποία είναι τόσο διεφθαρμένη από τον Σατανά, δεν γνωρίζει ότι υπάρχει Θεός και έχει σταματήσει να Τον λατρεύει. 

Στην αρχή, όταν δημιουργήθηκαν ο Αδάμ και η Εύα, η δόξα και η μαρτυρία Ιεχωβά ήταν πανταχού παρούσες. Όμως, αφότου ο άνθρωπος διεφθάρη, έχασε τη δόξα και τη μαρτυρία, επειδή οι πάντες εξεγείρονταν εναντίον του Θεού και έπαψαν όλοι να έχουν φόβο Θεού. Το σημερινό έργο της κατάκτησης αποσκοπεί να ανακτήσει όλη τη μαρτυρία και τη δόξα και να κάνει όλους τους ανθρώπους να λατρεύουν τον Θεό, ώστε να υπάρχει μαρτυρία στους δημιουργημένους. Αυτό πρέπει να γίνει σ’ αυτό το στάδιο του έργου. Πώς ακριβώς θα γίνει η κατάκτηση της ανθρωπότητας; Θα γίνει χρησιμοποιώντας αυτό το έργο των λόγων, ώστε να πειστεί πλήρως ο άνθρωπος· χρησιμοποιώντας αποκάλυψη, κρίση, παίδευση και ανηλεείς κατάρες, προκειμένου να καθυποταχθεί ολοσχερώς· καθώς και μέσα από την αποκάλυψη της επαναστατικότητας του ανθρώπου και την κρίση της αντίστασής του, ώστε να γνωρίσει την αδικία και τη βρωμιά της ανθρωπότητας, στοιχεία τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για να τονιστεί η δίκαιη διάθεση του Θεού. Κυρίως, θα γίνει μέσα από τη χρήση αυτών των λόγων, τα οποία κατακτούν τον άνθρωπο και τον πείθουν ολοκληρωτικά. Τα λόγια είναι το μέσο για την υπέρτατη κατάκτηση της ανθρωπότητας, και εκείνοι που θα αποδεχθούν την κατάκτηση πρέπει να αποδεχθούν το πλήγμα και την κρίση από τα λόγια. Η τρέχουσα διαδικασία του λόγου είναι η διαδικασία της κατάκτησης. Πώς ακριβώς θα πρέπει να συνεργαστούν οι άνθρωποι; Μέσα από την αποτελεσματική βρώση και την πόση αυτών των λόγων και την κατανόησή τους. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να κατακτηθούν από μόνοι τους. Πρέπει, μέσα από τη βρώση και την πόση αυτών των λόγων, να γνωρίσεις τη διαφθορά και τη βρώμα σου, την επαναστατικότητα και την αδικία σου, και να καταρρεύσεις ενώπιον του Θεού. Αν μπορείς να κατανοήσεις το θέλημα του Θεού, και μετά να το κάνεις πράξη και, επιπλέον, να έχεις το όραμα, κι αν μπορείς να υπακούσεις ολότελα σε αυτά τα λόγια, χωρίς να ακολουθείς οποιαδήποτε από τις δικές σου επιλογές, τότε θα έχεις κατακτηθεί. Και θα είναι αυτά τα λόγια που θα σ’ έχουν κατακτήσει. Γιατί έχασε η ανθρωπότητα τη μαρτυρία; Επειδή κανένας δεν έχει πίστη στον Θεό ούτε Τον έχει πλέον στην καρδιά του. Η κατάκτηση της ανθρωπότητας σημαίνει την αποκατάσταση αυτής της πίστης στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι στρέφονται πάντοτε προς τον κόσμο, διατηρούν τόσες ελπίδες, θέλουν τόσα πολλά για το μέλλον τους και έχουν υπερβολικά πολλές εξωφρενικές απαιτήσεις. Σκέφτονται μόνο τη σάρκα τους και κάνουν σχέδια γι’ αυτήν, χωρίς ποτέ να δείχνουν ενδιαφέρον για την αναζήτηση της οδού της πίστης στον Θεό. Οι καρδιές τους έχουν αιχμαλωτιστεί από τον Σατανά, δεν έχουν πλέον φόβο Θεού και αφιερώνουν την καρδιά τους στον Σατανά. Όμως, ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεό. Συνεπώς, το ότι ο άνθρωπος έχει χάσει τη μαρτυρία, σημαίνει ότι έχει χάσει τη δόξα του Θεού. Ο σκοπός της κατάκτησης της ανθρωπότητας είναι να ληφθεί πίσω η δόξα του φόβου που είχε ο άνθρωπος για τον Θεό. Με άλλα λόγια: Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν επιδιώκουν τη ζωή. Ακόμα κι αν υπάρχουν μερικοί που το κάνουν, αυτοί είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Οι άνθρωποι ανησυχούν περισσότερο για το μέλλον τους και δεν δίνουν την παραμικρή σημασία στη ζωή. Ορισμένοι από αυτούς εξεγείρονται και αντιστέκονται στον Θεό, Τον κρίνουν πίσω από την πλάτη Του και δεν ασκούν την αλήθεια. Για την ώρα, αγνοώ τους ανθρώπους αυτού του είδους και αποφεύγω να αντιμετωπίσω αυτήν την τάξη των γιων της ανταρσίας. Στο μέλλον, θα ζεις μέσα στο σκοτάδι, θρηνώντας και τρίζοντας τα δόντια σου. Δεν νιώθεις πόσο πολύτιμο είναι το φως όταν ζεις μέσα σ’ αυτό, όμως θα το γνωρίσεις πολύ καλά όταν θα ζεις μέσα στη μαύρη νύχτα. Τότε θα το μετανιώσεις. Τώρα νιώθεις μια χαρά, όμως θα έρθει η ημέρα που θα το μετανιώσεις. Όταν έρθει εκείνη η ημέρα, που θα κατέβει το σκοτάδι και το φως θα εκλείψει, θα είναι πολύ αργά για μετάνοιες. Κι αυτό επειδή εξακολουθείς να μην καταλαβαίνεις το παρόν έργο, δεν εκτιμάς τον χρόνο που έχεις τώρα. Όταν ξεκινήσει το έργο ολόκληρου του σύμπαντος, δηλαδή όταν όλα όσα λέω σήμερα θα έχουν γίνει πραγματικότητα, πολλοί θα κλαίνε γοερά κρατώντας το κεφάλι τους. Αυτό δεν είναι να βυθίζεσαι στο σκοτάδι θρηνώντας και τρίζοντας τα δόντια; Όλοι οι άνθρωποι που επιδιώκουν πραγματικά τη ζωή και έχουν φτάσει στην ολοκλήρωση θα είναι χρήσιμοι, ενώ όλοι οι γιοι της ανταρσίας, οι οποίοι είναι ακατάλληλοι προς χρήση, θα βυθιστούν στο σκοτάδι, χωρίς να λαμβάνουν κανένα έργο από το Άγιο Πνεύμα και θα παραμένουν ανίκανοι να καταλάβουν οτιδήποτε. Συνεπώς, θα πέσουν στην τιμωρία με οδυρμούς και θρήνους. Αν είσαι καλά εξοπλισμένος γι’ αυτήν τη φάση του έργου και η ζωή σου έχει ωριμάσει, θα είσαι κατάλληλος προς χρήση. Αν δεν είσαι καλά εξοπλισμένος, ακόμα κι αν έχεις επιλεγεί για την επόμενη φάση του έργου, θα είσαι ακατάλληλος. Σε εκείνο το σημείο, ακόμα κι αν θελήσει να εξοπλιστείς, η ευκαιρία θα έχει χαθεί. Ο Θεός θα έχει φύγει. Πού θα καταφύγεις τότε, ώστε να βρεις εκείνο το είδος ευκαιρίας που βρίσκεται μπροστά σου τώρα, και πού θα καταφύγεις για να λάβεις την άσκηση που σου παρέχει ο Θεός Αυτοπροσώπως; Σε εκείνο το σημείο, δεν θα είναι ο Θεός Αυτοπροσώπως που μιλάει ή δίνει τη φωνή Του. Θα μπορείς μόνο να διαβάζεις αυτά που λέγονται σήμερα. Πώς θα μπορείς εύκολα να καταλάβεις; Πώς μπορεί η επόμενη ζωή να είναι ισάξια με τη σημερινή; Σε εκείνο το σημείο, ο θρήνος και το τρίξιμο των δοντιών σου δεν θα είναι επειδή θα υπομένεις έναν ζωντανό θάνατο; Η ευλογία σού χαρίζεται τώρα, αλλά εσύ δεν ξέρεις πώς να την απολαύσεις. Ζεις μια ζωή ευλογημένη, αλλά δεν το συνειδητοποιείς. Αυτό αποδεικνύει ότι είσαι καταδικασμένος να υποφέρεις! Τη σήμερον ημέρα, κάποιοι άνθρωποι αντιστέκονται, κάποιοι εξεγείρονται, κάποιοι κάνουν το ένα ή το άλλο. Εγώ απλώς σας αγνοώ. Μη νομίζετε ότι δεν γνωρίζω αυτές τις δραστηριότητές σας. Δεν καταλαβαίνω την ουσία σας; Γιατί εξακολουθείς να πηγαίνεις εναντίον Μου; Δεν πιστεύεις στον Θεό προκειμένου να επιδιώξεις τη ζωή και ευλογίες προς όφελός σου; Δεν είναι προς όφελός σου να έχεις πίστη; Αυτήν τη στιγμή, πραγματοποιώ απλώς το έργο της κατάκτησης μέσω των λόγων Μου. Μόλις αυτό το έργο ολοκληρωθεί, το τέλος σου θα είναι προφανές. Χρειάζεται να γίνω πιο σαφής;

Το τρέχον έργο της κατάκτησης αποσκοπεί να καταστήσει προφανές ποιο θα είναι το τέλος του ανθρώπου. Γιατί λέω ότι η παίδευση και η κρίση του σήμερα είναι η κρίση ενώπιον του μεγάλου λευκού θρόνου των εσχάτων ημερών; Δεν το βλέπεις αυτό; Γιατί το έργο της κατάκτησης είναι το τελευταίο στάδιο; Δεν είναι ακριβώς για να δηλώσει το ποια κατάληξη θα έχει η κάθε τάξη ανθρώπων; Δεν είναι για να δώσει στον καθένα τη δυνατότητα, κατά την εξέλιξη του έργου της κατάκτησης μέσω της παίδευσης και της κρίσης, να δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο, ώστε να ταξινομηθεί σύμφωνα με το είδος του αργότερα; Αντί να λέγεται ότι πρόκειται για την κατάκτηση της ανθρωπότητας, ίσως είναι καλύτερα να λέγεται ότι δείχνει ποια θα είναι η κατάληξη της κάθε τάξης ανθρώπων. Δηλαδή, κρίνονται οι αμαρτίες τους κι έτσι, αναδεικνύονται οι διαφορετικές τάξεις, και βάσει αυτού αποφασίζεται αν είναι μοχθηροί ή δίκαιοι. Μετά το έργο της κατάκτησης ακολουθεί το έργο της επιβράβευσης των καλών και της τιμωρίας των μοχθηρών: Οι άνθρωποι που υπακούν πλήρως, δηλαδή εκείνοι που έχουν κατακτηθεί ολοσχερώς, θα τοποθετηθούν στο επόμενο στάδιο της διάδοσης του έργου σ’ ολόκληρο το σύμπαν. Όσοι δεν έχουν κατακτηθεί, θα ριχτούν στο σκοτάδι και εκεί θα συναντήσουν την καταστροφή. Συνεπώς, οι άνθρωποι θα ταξινομηθούν σύμφωνα με το είδος τους, οι αμαρτωλοί θα πάνε με τους μοχθηρούς, για να μην ξαναδούν ποτέ το φως του ηλίου, ενώ οι δίκαιοι θα πάνε με τους καλούς, για να λάβουν το φως και να ζουν αιωνίως μέσα στο φως. Το τέλος των πάντων πλησιάζει. Το τέλος του ανθρώπου έχει παρουσιαστεί με σαφήνεια μπροστά στα μάτια του, και τα πάντα θα ταξινομηθούν σύμφωνα με το είδος τους. Πώς μπορούν οι άνθρωποι να ξεφύγουν από τον πόνο αυτής της ταξινόμησης; Η αποκάλυψη της κατάληξης για κάθε τάξη ανθρώπων γίνεται όταν πλησιάζει το τέλος των πάντων, και γίνεται κατά τη διάρκεια του έργου της κατάκτησης ολόκληρου του σύμπαντος (όπως και όλο το έργο της κατάκτησης που ξεκινά με το υφιστάμενο έργο). Αυτή η αποκάλυψη του τέλους όλης της ανθρωπότητας γίνεται ενώπιον του θρόνου της κρίσης, κατά την εξέλιξη της παίδευσης και κατά την εξέλιξη του έργου της κατάκτησης των εσχάτων ημερών. Η ταξινόμηση των ανθρώπων σύμφωνα με το είδος τους, δεν σημαίνει επιστροφή των ανθρώπων στην αρχική τους τάξη. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, όταν δημιουργήθηκε ο άνθρωπος κατά τη δημιουργία του κόσμου, υπήρχε μόνο ένα είδος ανθρώπων, οι άντρες και οι γυναίκες. Δεν υπήρχαν πολλά διαφορετικά είδη. Μόνο μετά από πολλές χιλιάδες χρόνια διαφθοράς εμφανίστηκαν οι διαφορετικές τάξεις ανθρώπων, κάποιες υπό τη σφαίρα επιρροής βρωμερών διαβόλων, κάποιες υπό τη σφαίρα επιρροής μοχθηρών διαβόλων και κάποιες, οι οποίες επιδιώκουν την οδό της ζωής, υπό το κράτος του Παντοδύναμου. Μόνο με αυτόν τον τρόπο εμφανίζονται σταδιακά οι τάξεις στους ανθρώπους, και οι άνθρωποι χωρίζονται σε τάξεις εντός της μεγάλης οικογένειας του ανθρώπου. Όλοι οι άνθρωποι καταλήγουν να έχουν διαφορετικούς «πατέρες». Δεν ισχύει ότι όλοι βρίσκονται ολότελα υπό το κράτος του Παντοδύναμου, επειδή η επαναστατικότητα των ανθρώπων είναι υπερβολική. Η δίκαιη κρίση αποκαλύπτει τον πραγματικό εαυτό του κάθε τύπου ατόμου, χωρίς να αφήνει τίποτα κρυφό. Όλοι δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο υπό το φως. Σε αυτό το σημείο, ο άνθρωπος δεν βρίσκεται πλέον στην οδό που ήταν αρχικά, και η αρχική όψη των προγόνων του έχει από καιρό εξαφανιστεί, επειδή οι αμέτρητοι απόγονοι της Αδάμ και της Εύας έχουν από καιρό αιχμαλωτιστεί από τον Σατανά, για να μη γνωρίσουν ποτέ ξανά τον ήλιο του ουρανού κι επειδή οι άνθρωποι έχουν γεμίσει με κάθε είδους δηλητήρια του Σατανά. Συνεπώς, οι άνθρωποι έχουν τον προορισμό που τους ταιριάζει. Επιπλέον, με βάση το εκάστοτε δηλητήριο ταξινομούνται σύμφωνα με το είδος τους, δηλαδή, διαχωρίζονται σύμφωνα με το κατά πόσο έχουν κατακτηθεί σήμερα. Η κατάληξη του ανθρώπου δεν είναι κάτι που έχει προκαθοριστεί από τη δημιουργία του κόσμου. Κι αυτό επειδή στην αρχή υπήρχε μόνο μία τάξη, η οποία αποκαλούταν συλλογικά «ανθρωπότητα», κι οι άνθρωποι δεν ήταν αρχικά διεφθαρμένοι από τον Σατανά και όλοι ζούσαν μέσα στο φως του Θεού, χωρίς να πέφτει επάνω τους σκοτάδι. Όμως, αφότου ο άνθρωπος διαφθαρεί από τον Σατανά, όλοι οι τύποι και τα είδη των ανθρώπων εξαπλώθηκαν στα μήκη και τα πλάτη της γης —όλοι οι τύποι και τα είδη των ανθρώπων που προέρχονταν από την οικογένεια αποκαλούταν συλλογικά «ανθρωπότητα», η οποία απαρτιζόταν από άντρες και γυναίκες. Όλοι οδηγήθηκαν από τους προγόνους τους να ξεστρατίσουν από τους προπάτορες τους —η ανθρωπότητα που απαρτιζόταν από άντρες και γυναίκες (δηλαδή, ο Αδάμ και η Εύα, οι προπάτορες τους). Εκείνον τον καιρό, οι μόνοι άνθρωποι των οποίων ηγούταν ο Ιεχωβάς επάνω στη γη ήταν οι Ισραηλίτες. Οι διάφοροι τύποι ανθρώπων που προέκυψαν από ολόκληρο το Ισραήλ (δηλαδή από την αρχική φατρία) έχασαν, στη συνέχεια, την ηγεσία του Ιεχωβά. Αυτοί οι πρώτοι άνθρωποι, έχοντας πλήρη άγνοια για τα ζητήματα του κόσμου των ανθρώπων, ακολούθησαν τότε τους προγόνους τους για να ζήσουν στα εδάφη που διεκδίκησαν, φτάνοντας μέχρι τη σήμερον ημέρα. Συνεπώς, εξακολουθούν να βρίσκονται στο σκοτάδι για το πώς ξεστράτισαν από τον Ιεχωβά και πώς διαφθείρονται μέχρι σήμερα από κάθε είδους βρωμερούς διαβόλους και μοχθηρά πνεύματα. Εκείνοι που έχουν διαφθαρεί και δηλητηριαστεί περισσότερο μέχρι τώρα, δηλαδή εκείνοι που δεν μπορούν να διασωθούν ολοκληρωτικά, δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το πάνε με τους προγόνους τους —τους βρωμερούς διαβόλους που τους διέφθειραν. Εκείνοι που μπορούν να διασωθούν ολοκληρωτικά, θα πάνε στον αντίστοιχο προορισμό της ανθρωπότητας, δηλαδή θα έχουν την κατάληξη που έχει διασφαλιστεί για τους σωσμένους και κατακτημένους. Τα πάντα θα γίνουν με σκοπό να σωθούν εκείνοι που μπορούν να σωθούν, αλλά για τους αναίσθητους, ανίατους ανθρώπους, η μόνη επιλογή θα είναι να ακολουθήσουν τους προγόνους τους στο πηγάδι της αβύσσου, όπου τους περιμένει η παίδευση. Μη νομίζεις ότι το τέλος σου είχε προκαθοριστεί από την αρχή, και ότι απλώς τώρα σου αποκαλύφθηκε. Αν σκέφτεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε μήπως ξέχασες ότι κατά τη δημιουργία της ανθρωπότητας, δεν είχε δημιουργηθεί ξεχωριστή σατανική τάξη; Ξέχασες ότι είχε δημιουργηθεί μόνο μία ανθρωπότητα, η οποία απαρτιζόταν από τον Αδάμ και την Εύα (δηλαδή είχαν δημιουργηθεί μόνο άντρας και γυναίκα); Αν στην αρχή ήσουν απόγονος του Σατανά, αυτό δεν θα σήμαινε ότι όταν ο Ιεχωβάς δημιούργησε τον άνθρωπο, συμπεριέλαβε και μια σατανική ομάδα; Θα μπορούσε να είχε κάνει κάτι τέτοιο; Δημιούργησε τον άνθρωπο χάριν της μαρτυρίας Του· δημιούργησε τον άνθρωπο χάριν της δόξας Του. Γιατί Εκείνος να δημιουργήσει σκοπίμως μια τάξη απογόνων του Σατανά, οι οποίοι θα Του αντιστέκονταν επίτηδες; Θα μπορούσε ο Ιεχωβάς να το είχε κάνει αυτό; Αν ναι, ποιος θα μπορούσε να λέει ότι Εκείνος είναι ένας δίκαιος Θεός; Όταν λέω τώρα ότι κάποιοι από εσάς θα πάνε με τον Σατανά στο τέλος, δεν σημαίνει ότι ήσασταν με τον Σατανά από την αρχή, παρά σημαίνει ότι έχετε ξεπέσει σε τέτοιο βαθμό, που ακόμα κι αν ο Θεός προσπαθούσε να σας σώσει, εσείς δεν θα μπορούσατε να κερδίσετε τη σωτηρία. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να σε ταξινομήσω μαζί με τον Σατανά. Αυτό συμβαίνει μόνο επειδή δεν μπορείς να διασωθείς, όχι επειδή ο Θεός είναι άδικος μαζί σου, δηλαδή, όχι επειδή ο Θεός σκοπίμως είχε καθορίσει τη μοίρα σου ως ενσωμάτωση του Σατανά, για να σε ταξινομήσει αργότερα μαζί με τον Σατανά και να θέλει επίτηδες να υποφέρεις. Δεν είναι αυτή η εσωτερική αλήθεια του έργου της κατάκτησης. Αν αυτό είναι που πιστεύεις, τότε η κατανόησή σου είναι πολύ μονόπλευρη! Το τελικό στάδιο της κατάκτησης αποσκοπεί να σώσει τους ανθρώπους, αλλά και να τους αποκαλύψει ποια θα είναι η κατάληξή τους. Αποσκοπεί να αποκαλύψει τον εκφυλισμό των ανθρώπων μέσω της κρίσεως, κι έτσι, να τους κάνει να μετανοήσουν, να ξεσηκωθούν και να επιδιώκουν τη ζωή και το σωστό μονοπάτι της ανθρώπινης ζωής. Αποσκοπεί να αφυπνίσει τις καρδιές των απαθών και βραδύνοων ανθρώπων και να τους δείξει, μέσω της κρίσεως, την εσωτερική επαναστατικότητά τους. Ωστόσο, αν οι άνθρωποι εξακολουθούν να μην είναι ικανοί να μετανοήσουν, να μην μπορούν ακόμα να επιδιώκουν το σωστό μονοπάτι της ανθρώπινης ζωής και να αποτινάξουν τη διαφθορά, τότε θα καταστούν ανεπίδεκτοι σωτηρίας και θα τους καταπιεί ο Σατανάς. Αυτή είναι η σημασία της κατάκτησης, να σώσει τους ανθρώπους και να τους δείξει την κατάληξή τους. Καλή κατάληξη, κακή κατάληξη, όλα αποκαλύπτονται από το έργο της κατάκτησης. Το αν οι άνθρωποι θα σωθούν ή θα είναι καταραμένοι αποκαλύπτεται κατά τη διάρκεια του έργου της κατάκτησης.

Οι έσχατες ημέρες θα λάβουν χώρα ότι τα πάντα θα έχουν ταξινομηθεί σύμφωνα με το είδους τους, μέσω της κατάκτησης. Η κατάκτηση είναι το έργο των εσχάτων ημερών. Με άλλα λόγια, η κρίση των αμαρτιών του κάθε ανθρώπου είναι το έργο των εσχάτων ημερών. Διαφορετικά, πώς θα μπορούσε να γίνει η ταξινόμηση των ανθρώπων; Το έργο της ταξινόμησης που πραγματοποιείται σ’ εσάς αποτελεί την έναρξη αυτού του έργου σε ολόκληρο το σύμπαν. Μετά από αυτό, άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων απανταχού θα υποστούν το έργο της κατάκτησης. Αυτό σημαίνει ότι κάθε άτομο της δημιουργίας θα ταξινομηθεί σύμφωνα με το είδος του, καθώς θα προσέλθει ενώπιον του θρόνου της κρίσεως για να κριθεί. Κανένας και τίποτα δεν θα διαφύγει από τον πόνο αυτής της παίδευσης και κρίσης, και κανένας και τίποτα δεν θα μπορέσει να παρακάμψει αυτήν τη ταξινόμηση κατά είδος. Όλοι θα διαχωριστούν σε τάξεις. Αυτό συμβαίνει επειδή πλησιάζει το τέλος των πάντων και όλοι οι ουρανοί και η γη φτάνουν στον επίλογό τους. Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να διαφύγει το τέλος της ύπαρξής του; Συνεπώς, πόσο καιρό ακόμα μπορείτε να συνεχίσετε τις πράξεις ανυπακοής σας; Δεν βλέπετε ότι οι έσχατες ημέρες σας είναι προ των πυλών; Πώς είναι δυνατόν, εκείνοι που έχουν φόβο Θεού και ποθούν τη εμφάνισή Του, να μη βλέπουν την ημέρα της δίκαιης εμφάνισης του Θεού; Πώς είναι δυνατόν να μη λάβουν την τελική επιβράβευση για την καλοσύνη; Είσαι από αυτούς που κάνουν το καλό ή από εκείνους που κάνουν το κακό; Είσαι από αυτούς που αποδέχονται τη δίκαιη κρίση και, στη συνέχεια, υπακούν, ή που στη συνέχεια είναι καταραμένοι; Ζεις μέσα στο φως, ενώπιον του θρόνου της κρίσεως, ή μέσα στο σκοτάδι του κάτω κόσμου; Εσύ δεν είσαι αυτός που γνωρίζει πιο ξεκάθαρα αν το τέλος σου θα είναι η επιβράβευση ή η τιμωρία; Εσύ δεν είσαι αυτός που γνωρίζει πιο ξεκάθαρα και κατανοεί πιο βαθιά ότι ο Θεός είναι δίκαιος; Οπότε, πραγματικά, ποια είναι η συμπεριφορά σου και τι είδους καρδιά έχεις; Καθώς είμαι στη διαδικασία της κατάκτησής σου σήμερα, χρειάζεται πραγματικά να σου αναλύσω λεπτομερώς το αν η συμπεριφορά σου είναι κακή ή καλή; Πόσα έχεις παρατήσει για Μένα; Πόσο βαθιά Με λατρεύεις; Εσύ γνωρίζεις πιο ξεκάθαρα ποια είναι η στάση σου απέναντί Μου, δεν είναι έτσι; Εσύ θα πρέπει να γνωρίζεις καλύτερα απ’ όλους ποια θα είναι εντέλει η κατάληξή σου! Στο λέω πραγματικά, μόνο Εγώ δημιούργησα την ανθρωπότητα και Εγώ δημιούργησα εσένα, όμως δεν σας παρέδωσα στον Σατανά. Ούτε σκοπίμως σας έκανα να εξεγερθείτε εναντίον Μου ή να Μου αντιστέκεστε, με αποτέλεσμα να τιμωρηθείτε από Μένα. Δεν σας αξίζουν αυτές οι συμφορές, επειδή η καρδιά σας έχει υπάρξει εξαιρετικά σκληρή και η συμπεριφορά σας εξαιρετικά απαίσια; Δεν είναι οπότε αλήθεια ότι μπορείτε να καθορίσετε οι ίδιοι το τέλος σας; Δεν είναι αλήθεια ότι, μέσα στην καρδιά σας, γνωρίζετε καλύτερα απ’ όλους ποια θα είναι η κατάληξή σας; Ο λόγος που κατακτώ τους ανθρώπους είναι για να τους αποκαλύψω, καθώς και για να εξασφαλίσω καλύτερα τη σωτηρία σου. Δεν είναι για να σε βάλω να κάνεις το κακό ή να σε βάλω σκοπίμως να οδεύσεις στην κόλαση της καταστροφής. Όταν έρθει η ώρα, όλος ο πόνος σου, ο θρήνος και το τρίξιμο των δοντιών σου, δεν θα οφείλονται στις αμαρτίες σου; Συνεπώς, δεν θα είναι η καλοσύνη σου ή η μοχθηρία σου η καλύτερη κρίση για σένα; Δεν αποτελούν την καλύτερη απόδειξη για το ποιο θα είναι το τέλος σου;

Αυτήν τη στιγμή, χρησιμοποιώ το έργο στους ανθρώπους της Κίνας, ώστε να αποκαλύψω την επαναστατική διάθεσή τους και να ξεσκεπάσω την ασχήμια τους. Αυτό είναι το υπόβαθρο για να λέω αυτά που πρέπει να πω. Στη συνέχεια, θα πραγματοποιήσω το επόμενο στάδιο του έργου της κατάκτησης ολόκληρου του σύμπαντος. Θα χρησιμοποιήσω την κρίση Μου για εσάς, προκειμένου να κρίνω την αδικία όλων σε ολόκληρο το σύμπαν, επειδή εσείς είστε οι εκπρόσωποι της ανταρσίας των ανθρώπων. Όσοι δεν μπορούν να ανεβάσουν ρυθμούς, θα λειτουργήσουν απλώς ως αντιθετικά στοιχεία και αντικείμενα υπηρεσίας, ενώ όσοι μπορούν, θα χρησιμοποιηθούν. Γιατί λέω ότι όσοι δεν μπορούν να ανεβάσουν ρυθμούς, θα λειτουργήσουν μόνο ως αντιθετικά στοιχεία; Επειδή όλα τα λόγια και το έργο Μου σήμερα στοχεύουν στο υπόβαθρό σας, κι επειδή έχετε γίνει οι εκπρόσωποι και η επιτομή της ανταρσίας όλης της ανθρωπότητας. Αργότερα, θα μεταφέρω αυτά τα λόγια, με τα οποία σας κατέκτησα, σε ξένες χώρες και θα τα χρησιμοποιήσω για να κατακτήσω τους ανθρώπους εκεί, όμως εσύ δεν θα τα έχεις κάνει κτήμα σου. Αυτό δεν θα σε καθιστούσε αντιθετικό στοιχείο; Η διεφθαρμένη διάθεση όλων των ανθρώπων, οι πράξεις ανταρσίας του ανθρώπου, η αποκρουστική εικόνα και όψη του ανθρώπου, όλα καταγράφονται σήμερα στα λόγια που χρησιμοποιούνται για την κατάκτησή σας. Στη συνέχεια, θα χρησιμοποιήσω αυτά τα λόγια για να κατακτήσω τους ανθρώπους όλων των εθνών και κάθε δόγματος, επειδή εσείς αποτελείτε το πρότυπο, το δεδικασμένο. Ωστόσο, δεν έχω προμελετήσει να σας εγκαταλείψω. Αν δεν τα πας καλά στην επιδίωξή σου, κι έτσι αποδείξεις ότι είσαι ανίατος, δεν θα είσαι απλώς ένα αντικείμενο υπηρεσίας και ένα αντιθετικό στοιχείο; Κάποτε είπα ότι η σοφία Μου ασκείται με βάση τις μηχανορραφίες του Σατανά. Γιατί το είπα αυτό; Δεν είναι αυτή η αλήθεια που βρίσκεται πίσω από τα όσα λέω και πράττω ακριβώς τώρα; Αν δεν μπορείς να ανεβάσεις ρυθμούς, αν δεν έχεις φτάσει στην τελείωση, αλλά αντιθέτως τιμωρείσαι, δεν θα γίνεις ένα αντιθετικό στοιχείο; Ενδεχομένως να έχεις υποφέρει πολύ στη ζωή σου, όμως εξακολουθείς τώρα να μην καταλαβαίνεις τίποτα. Έχεις πλήρη άγνοια των πάντων σχετικά με τη ζωή. Παρόλο που έχεις περάσει από την παίδευση και την κρίση, δεν έχεις αλλάξει καθόλου και βαθιά μέσα σου δεν έχεις κερδίσει τη ζωή. Όταν θα έρθει η ώρα για να δοκιμαστεί το έργο σου, θα αντιμετωπίσεις μια δοκιμασία τόσο έντονη όσο η φωτιά, κι ακόμα μεγαλύτερα βάσανα. Αυτή η φωτιά θα μετατρέψει όλο το είναι σου σε στάχτη. Όπως κάποιος που δεν έχει ζωή, κάποιος χωρίς ίχνος από ατόφιο χρυσάφι μέσα του, κάποιος που είναι ακόμα κολλημένος στην παλιά διεφθαρμένη διάθεση και κάποιος που δεν μπορεί να κάνει ούτε καν καλή δουλειά όντας αντιθετικό στοιχείο, έτσι κι εσύ, πώς θα μπορούσες να μην εξοντωθείς; Τι χρησιμότητα έχει το έργο της κατάκτησης για κάποιον που αξίζει λιγότερο από μία δεκάρα και δεν έχει ζωή; Όταν έρθει η ώρα, οι ημέρες σας θα είναι πιο δύσκολες κι από αυτές του Νώε και των Σοδόμων! Οι προσευχές σου δεν θα ωφελούν σε τίποτα τότε. Από τη στιγμή που θα έχει ολοκληρωθεί το έργο της σωτηρίας, πώς θα μπορέσεις εσύ να ξεκινήσεις από την αρχή να μετανοείς; Από τη στιγμή που θα έχει γίνει όλο το έργο της σωτηρίας, δεν θα υπάρξει άλλο έργο σωτηρίας. Αυτό που θα υπάρξει θα είναι η έναρξη του έργου της τιμωρίας του κακού. Αντιστέκεσαι, επαναστατείς και κάνεις πράγματα που ξέρεις ότι είναι μοχθηρά. Δεν αποτελείς στόχο βαριάς τιμωρίας; Σου το αναλύω σήμερα αυτό σήμερα λέξη προς λέξη. Αν επιλέγεις τώρα να μην ακούς, όταν θα σε βρει η συμφορά αργότερα, δεν θα είναι πολύ αργά για να ξεκινήσεις τότε να νιώθεις ενοχές και να αρχίσεις να πιστεύεις; Σου δίνω μια ευκαιρία να μετανοήσεις σήμερα, αλλά εσύ δεν είσαι διατεθειμένος. Πόσο καιρό θέλεις να περιμένεις; Μέχρι την ημέρα της παίδευσης; Δεν θυμάμαι σήμερα τα αμαρτήματα σου του παρελθόντος. Σε συγχωρώ ξανά και ξανά, στρέφω το βλέμμα Μου για να μη βλέπω την αρνητική σου πλευρά και κοιτάω μόνο τη θετική σου, επειδή όλα τα λόγια και το έργο Μου σήμερα αποσκοπούν να σε σώσουν κι Εγώ δεν έχω καμία κακή πρόθεση απέναντί σου. Ωστόσο, εσύ αρνείσαι να εισέλθεις. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το καλό από το κακό και δεν ξέρεις πώς να εκτιμήσεις την καλοσύνη. Δεν πρόκειται γι’ αυτό το είδος ανθρώπου που είναι απλώς αποφασισμένος να περιμένει για την τιμωρία και τα δίκαια αντίποινα;

Όταν ο Μωυσής χτύπησε τον βράχο, και ανάβλυσε το νερό που παραχώρησε ο Ιεχωβάς, ήταν λόγω της πίστης του. Όταν ο Δαυίδ έπαιξε τη λύρα για να υμνήσει Εμένα, τον Ιεχωβά –με την καρδιά του γεμάτη αγαλλίαση– ήταν λόγω της πίστης του. Όταν ο Ιώβ έχασε τα ζώα του που γέμιζαν τα βουνά και ανείπωτες ποσότητες πλούτου, και το κορμί του γέμισε με οδυνηρές πληγές, ήταν λόγω της πίστης του. Όταν μπόρεσε να ακούσει τη δική Μου φωνή, του Ιεχωβά, και να δει τη δική Μου δόξα, του Ιεχωβά, ήταν λόγω της πίστης του. Το ότι ο Πέτρος μπόρεσε να ακολουθήσει τον Ιησού Χριστό, ήταν λόγω της πίστης του. Το ότι μπόρεσε να καρφωθεί στον σταυρό για χάρη Μου και να δώσει ένδοξη μαρτυρία, ήταν επίσης λόγω της πίστης του. Όταν ο Ιωάννης είδε την ένδοξη εικόνα του Υιού του ανθρώπου, ήταν λόγω της πίστης του. Όταν είδε το όραμα των εσχάτων ημερών, ήταν ακόμη περισσότερο λόγω της πίστης του. Ο λόγος για τον οποίον τα φερόμενα πλήθη των εθνών των Εθνικών έχουν λάβει την αποκάλυψή Μου, και μπόρεσαν να γνωρίσουν ότι έχω επιστρέψει εν σαρκί για να επιτελέσω το έργο Μου ανάμεσα στους ανθρώπους, είναι επίσης λόγω της πίστης τους. Όλοι εκείνοι που έχουν δεχθεί το πλήγμα από τα σκληρά λόγια Μου, κι όμως έχουν παρηγορηθεί από αυτά και έχουν σωθεί, δεν το έχουν καταφέρει χάρη στην πίστη τους; Οι άνθρωποι έχουν λάβει πολλά μέσω της πίστης Αυτά που λαμβάνουν δεν είναι πάντοτε ευλογίες, όπως το να νιώθουν το είδος της ευτυχίας και της χαράς που ένιωθε ο Δαβίδ, ή το να έχουν νερό σταλμένο από τον Ιεχωβά, όπως είχε ο Μωυσής. Για παράδειγμα, στην περίπτωση του Ιώβ, εκείνος έλαβε την ευλογία του Ιεχωβά, όπως και μια μάστιγα μέσω της πίστης. Είτε αυτό που λαμβάνεις είναι μια ευλογία είτε πλήττεσαι από μάστιγα, και τα δύο αποτελούν ευλογημένα γεγονότα. Χωρίς πίστη, δεν θα είχες την ικανότητα να λάβεις αυτό το έργο της κατάκτησης, πόσο μάλλον να βλέπεις τις πράξεις του Ιεχωβά να παρουσιάζονται σήμερα μπροστά στα μάτια σου. Δεν θα είχες την ικανότητα να βλέπεις, κι ακόμα λιγότερο να λαμβάνεις. Αν δεν σε έβρισκαν αυτές οι μάστιγες, οι συμφορές και όλες οι κρίσεις, θα μπορούσες σήμερα να βλέπεις τις πράξεις του Ιεχωβά; Σήμερα είναι η πίστη που σου δίνει τη δυνατότητα να κατακτηθείς, και είναι το γεγονός ότι έχεις κατακτηθεί που σου δίνει τη δυνατότητα να πιστεύεις σε κάθε πράξη του Ιεχωβά. Είναι μόνο χάρη στην πίστη που λαμβάνεις αυτού του είδους την παίδευση και κρίση. Μέσω αυτών των παιδεύσεων και κρίσεων, πραγματοποιείται η κατάκτησή σου και οδηγείσαι στην τελείωση. Χωρίς αυτού του είδους την παίδευση και κρίση που λαμβάνεις σήμερα, η πίστη σου θα ήταν μάταιη, καθότι δεν γνωρίζεις τον Θεό: ασχέτως του πόσο πολύ πιστεύεις σ’ Εκείνον, η πίστη σου θα παραμένει μόνο μια κενή έκφραση, χωρίς να βασίζεται στην πραγματικότητα. Μόνο αφότου λάβεις αυτού του είδους το έργο της κατάκτησης, το οποίο σε καθιστά απολύτως υπάκουο, η πίστη σου γίνεται αληθινή και υπεύθυνη, και η καρδιά σου στρέφεται προς τον Θεό. Είτε έχεις κριθεί ή είσαι καταραμένος εξαιτίας αυτής της λέξης «πίστη», έχεις αληθινή πίστη και λαμβάνεις το πιο αληθινό, το πιο πραγματικό και το πιο πολύτιμο αγαθό. Αυτό συμβαίνει επειδή μόνο κατά τη διαδικασία της κρίσης μπορείς να δεις τον τελικό προορισμό των δημιουργιών του Θεού· μέσα από αυτήν την κρίση βλέπεις ότι πρέπει να αγαπάς τον Δημιουργό· μέσα από ένα τέτοιο έργο κατάκτησης βλέπεις το χέρι του Θεού· είναι μέσα απ’ αυτό το έργο της κατάκτησης που αρχίζεις να κατανοείς πλήρως την ανθρώπινη ζωή· είναι μέσα απ’ αυτό το έργο της κατάκτησης που κερδίζεις το σωστό μονοπάτι της ανθρώπινης ζωής και αρχίζεις να κατανοείς το πραγματικό νόημα του «ανθρώπου»· είναι μόνο μέσα απ’ αυτό το έργο της κατάκτησης που βλέπεις τη δίκαιη διάθεση του Παντοδύναμου και αντικρίζεις τη όμορφη, ένδοξη όψη Του· είναι μέσα απ’ αυτό το έργο της κατάκτησης που μαθαίνεις την προέλευση του ανθρώπου και καταλαβαίνεις την «αθάνατη ιστορία» όλης της ανθρωπότητας· είναι μέσα απ’ αυτό το έργο της κατάκτησης που αρχίζεις να κατανοείς τους προγόνους των ανθρώπων και την προέλευση της διαφθοράς των ανθρώπων· είναι μέσα απ’ αυτό το έργο της κατάκτησης που λαμβάνεις χαρά και παρηγοριά, όπως και ατέρμονη συμμόρφωση, πειθαρχία και λόγια επίπληξης από τον Δημιουργό προς την ανθρωπότητα που Εκείνος δημιούργησε· μέσα απ’ αυτό το έργο της κατάκτησης λαμβάνεις ευλογίες και λαμβάνεις τις συμφορές που θα έπρεπε να λάβει ο άνθρωπος... Όλα αυτά δεν οφείλονται σε εκείνο το ψήγμα πίστης που έχεις; Αφότου κάνεις κτήμα σου όλα αυτά τα πράγματα, δεν θα έχει μεγαλώσει η πίστη σου; Δεν έχεις κερδίσει εξαιρετικά πολλά; Όχι μόνο άκουσες τον λόγο του Θεού και αντίκρισες τη σοφία Του, αλλά και βίωσες προσωπικά κάθε στάδιο του έργου. Μπορεί να πεις ότι αν δεν είχες πίστη, τότε δεν θα υπέμενες αυτού του είδους την παίδευση ή αυτού του είδους την κρίση. Όμως, πρέπει να ξέρεις ότι χωρίς πίστη, όχι μόνο δεν θα μπορούσες να λάβεις αυτού του είδους την παίδευση ή αυτού του είδους τη φροντίδα από τον Παντοδύναμο, αλλά θα έχανες και για πάντα την ευκαιρία να δεις τον Δημιουργό. Δεν θα μάθαινες ποτέ την προέλευση της ανθρωπότητας και δεν θα κατανοούσες ποτέ τη σημασία της ανθρώπινης ζωής. Ακόμα κι αν το σώμα σου πέθαινε και η ψυχή σου αναχωρούσε, εσύ και πάλι δεν θα καταλάβαινες όλες τις πράξεις του Δημιουργού. Ακόμα λιγότερο θα ήξερες ότι ο Δημιουργός πραγματοποίησε ένα τόσο σπουδαίο έργο στη γη, αφότου έκανε την ανθρωπότητα. Ως μέλος αυτής της ανθρωπότητας, την οποία Εκείνος δημιούργησε, είσαι διατεθειμένος να πέσεις έτσι, χωρίς να έχεις καταλάβει τίποτα, στο σκοτάδι και να υπομείνεις αιώνια τιμωρία; Αν διαχωρίσεις τον εαυτό σου από την παίδευση και την κρίση του σήμερα, με τι θα έρθεις αντιμέτωπος; Νομίζεις ότι μόλις διαχωριστείς από την υφιστάμενη κρίση, θα μπορέσεις να γλιτώσεις από αυτήν τη δύσκολη ζωή; Δεν αληθεύει ότι αν αφήσεις «αυτό το μέρος», αυτά τα οποία θα αντιμετωπίσεις θα είναι οδυνηρά βασανιστήρια ή τρομερές πληγές που θα σου επιφέρει ο διάβολος; Ίσως αντιμετωπίσεις αφόρητες ημέρες και νύχτες; Νομίζεις ότι απλώς επειδή θα ξεφύγεις από την κρίση σήμερα, θα μπορείς για πάντα να διαφεύγεις από τα μελλοντικά βασανιστήρια; Τι θα συναντήσεις στον διάβα σου; Μπορεί να είναι πραγματικά η Σάνγκρι Λα που ελπίζεις; Νομίζεις ότι μπορείς να γλιτώσεις από την κατοπινή αιώνια παίδευση, απλώς ξεφεύγοντας από την πραγματικότητα με τον τρόπο που κάνεις τώρα; Μετά από σήμερα, θα μπορέσεις ποτέ να ξαναβρείς αυτού του είδους την ευκαιρία και αυτού του είδους την ευλογία; Θα μπορέσεις να τα βρεις όταν πέσει επάνω σου η συμφορά; Θα μπορέσεις να τα βρεις όταν όλη η ανθρωπότητα εισέλθει σε ανάπαυση; Η σημερινή ευτυχισμένη ζωή σου και η αρμονική μικρή οικογένειά σου, μπορούν να υποκαταστήσουν τον μελλοντικό αιώνιο προορισμό σου; Αν έχεις αληθινή πίστη και αν κερδίσεις πολλά χάρη της πίστης σου, τότε όλα αυτά είναι τα πράγματα που εσύ —ένα δημιουργημένο ον— θα πρέπει να κερδίσεις, κι επίσης αυτά που θα έπρεπε να είχες. Αυτού του είδους η κατάκτηση είναι η πιο ευεργετική για την πίστη σου και η πιο ευεργετική για τη ζωή σου.

Επί του παρόντος, πρέπει να καταλάβεις τι ζητάει ο Θεός από εκείνους που είναι στη διαδικασία της κατάκτησης, ποια είναι η στάση Του απέναντι σ’ εκείνους που οδηγούνται στην τελείωση και τι είναι αυτό στο οποίο θα έπρεπε να εισέλθεις αμέσως. Κάποια πράγματα χρειάζεται να τα καταλάβεις ως έναν βαθμό. Δεν χρειάζεται να σε απασχολεί η κατανόηση ορισμένων συζητήσεων σχετικά με τα μυστήρια. Δεν προσφέρουν μεγάλη βοήθεια για τη ζωή, κι αρκεί να τους ρίξεις μια ματιά. Για παράδειγμα, χρειάζεται να ρίξεις μια ματιά σε μυστήρια όπως αυτό για τον Αδάμ και την Εύα. Αυτό που χρειάζεται να γνωρίζεις[α] είναι η κατάσταση του Αδάμ και της Εύας εκείνον τον καιρό και τι έργο θέλει ο Θεός να επιτελέσει σήμερα. Πρέπει να κατανοήσεις ότι κατά την κατάκτηση και την τελείωση του ανθρώπου, αυτό που θέλει ο Θεός είναι να επιστρέψει ο άνθρωπος στην οδό που ήταν ο Αδάμ και η Εύα. Ποιο πρέπει να είναι το επίπεδο της τελείωσης κάποιου, προκειμένου να πληροί τα πρότυπα του Θεού. Πρέπει να έχεις μια καλή αίσθηση σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα και να επιθυμείς να προσπαθήσεις σκληρά για να τα καταφέρεις. Αυτό έχει να κάνει με την άσκησή σου και είναι κάτι που πρέπει να κατανοήσεις. Πρέπει να προσπαθείς να εισέλθεις σύμφωνα με τα λόγια που αφορούν σε αυτά τα ζητήματα. Όταν διαβάζεις τη φράση «η ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης ξεκίνησε πριν από δεκάδες χιλιάδες χρόνια», σε πιάνει η περιέργεια και προσπαθείς να βγάλεις άκρη μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές. «Ο Θεός λέει ότι η εξέλιξη της ανθρωπότητας ξεκινά πριν από έξι χιλιάδες χρόνια, σωστά; Τι σημαίνει όταν μιλάει για δεκάδες χιλιάδες χρόνια;» Τι χρησιμεύει να προσπαθείς να το καταλάβεις αυτό; Είτε ο Θεός ο ίδιος εργάζεται επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια είτε επί εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, θέλει Εκείνος από σένα να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό; Αυτό δεν είναι κάτι που εσύ, ως δημιουργημένο ον, χρειάζεται να ξέρεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ρίξεις μια ματιά σ’ αυτού του είδους τη συζήτηση. Μην προσπαθήσεις να το κατανοήσεις σαν όραμα. Αυτό που πρέπει να γνωρίζεις αυτήν τη στιγμή είναι σε τι θα πρέπει να εισέλθεις και για ποια θέματα θα πρέπει να αποκτάς διαύγεια. Πρέπει να τα αναλογιστείς διεξοδικά αυτά και να είναι ξεκάθαρα μέσα σου. Μόνο τότε θα μπορείς να κατακτηθείς. Τώρα που διάβασες τα παραπάνω, μπορεί να έχεις μια φυσιολογική αντίδραση: Ο Θεός καίγεται από την ανησυχία. Θέλει να μας κατακτήσει όλους και να κερδίσει τη δόξα και τη μαρτυρία. Πώς πρέπει εμείς να συνεργαστούμε μαζί Του; Τι πρέπει να κάνουμε για να κατακτηθούμε ολοσχερώς από Εκείνον και να γίνουμε η μαρτυρία Του; Τι πρέπει να κάνουμε για να δώσουμε τη δυνατότητα στον Θεό να αποκτήσει δόξα; Τι πρέπει να κάνουμε για να δώσουμε τη δυνατότητα στον εαυτό μας να ζει υπό το κράτος του Θεού, κι όχι υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά; Αυτά πρέπει να σκέφτονται οι άνθρωποι. Όλοι σας πρέπει να γνωρίζετε με σαφήνεια τη σημασία της κατάκτησης. Αυτή είναι η ευθύνη σας. Μόνο αφότου αποκτήσετε αυτήν τη διαύγεια, θα έχετε είσοδο, θα γνωρίζετε αυτό το στάδιο του έργου και θα γίνετε εντελώς υπάκουοι. Διαφορετικά, δεν θα πετύχετε πραγματική υπακοή.

Υποσημειώσεις:

α. Το αρχικό κείμενο δεν περιέχει τη φράση «αυτό που χρειάζεται να γνωρίζεις».

Είναι το έργο του Θεού τόσο απλό, όσο φαντάζεται ο άνθρωπος;

Ως άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό, θα πρέπει να καταλάβεις πως σήμερα, λαμβάνοντας το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες και όλο το έργο του σχεδίου Του για εσένα, στην πραγματικότητα έχεις λάβει μεγάλη εξύψωση και σωτηρία από Εκείνον.

Ο Χριστός επιτελεί το έργο της κρίσης με την αλήθεια

Το έργο των εσχάτων ημερών είναι να γίνει διαχωρισμός των πάντων ανάλογα με το είδος τους, να ολοκληρωθεί το σχέδιο διαχείρισης του Θεού, διότι ο καιρός πλησιάζει και η ημέρα του Θεού έχει έρθει. Ο Θεός φέρνει όλους όσοι έχουν εισέλθει στη βασιλεία Του, δηλαδή όλους όσοι ήταν πιστοί σε Εκείνον μέχρι τέλους, στην εποχή του Θεού του ίδιου. Ωστόσο, μέχρι την έλευση της εποχής του Θεού του ίδιου, το έργο που θα επιτελέσει Εκείνος δεν θα είναι να παρατηρήσει τις πράξεις του ανθρώπου ή να διερευνήσει τη ζωή του, αλλά να κρίνει την παρακοή του, διότι ο Θεός θα εξαγνίσει όλους όσοι έρθουν ενώπιον του θρόνου Του. Όλοι όσοι έχουν ακολουθήσει τα βήματα Του μέχρι και σήμερα, είναι εκείνοι που στέκονται ενώπιον του θρόνου Του, και, κατά συνέπεια, κάθε άτομο που αποδέχεται το έργο του Θεού στην τελική του φάση, αποτελεί αντικείμενο του εξαγνισμού του Θεού. Με άλλα λόγια, ο καθένας που αποδέχεται το έργο Του στην τελική του φάση, αποτελεί αντικείμενο της κρίσης του Θεού.

Η «κρίση» που αναφέρθηκε στους προηγούμενους λόγους – κρίση που θα ξεκινήσει στον οίκο του Θεού – αναφέρεται στην κρίση που ασκεί ο Θεός σήμερα σε εκείνους που έρχονται μπροστά στον θρόνο Του τις έσχατες ημέρες. Ίσως υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν σε τέτοιες υπερφυσικές φαντασιώσεις πως, όταν έρθουν οι έσχατες ημέρες, ο Θεός θα στήσει ένα μεγάλο τραπέζι στους ουρανούς, πάνω στο οποίο θα απλωθεί ένα λευκό τραπεζομάντηλο και, στη συνέχεια, καθισμένος σε έναν μεγάλο θρόνο με όλους τους ανθρώπους γονατιστούς στο έδαφος, Εκείνος θα αποκαλύψει τις αμαρτίες κάθε ανθρώπου, κι έτσι θα καθορίσει ποιοι θα ανέλθουν στον παράδεισο ή θα σταλούν κάτω, στη λίμνη της φωτιάς και του θειαφιού. Ανεξαρτήτως από τις ανθρώπινες φαντασιώσεις, η ουσία του έργου του Θεού δεν μπορεί να αλλάξει. Οι φαντασιώσεις του ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο παρά κατασκευάσματα των σκέψεων του, και προέρχονται από το μυαλό του, συνοψισμένες και συναρμολογημένες από όσα έχει δει και έχει ακούσει. Γι’ αυτό και λέω, όσο λαμπρές και να είναι οι επινοημένες αυτές εικόνες, δεν παύουν να είναι απλές ζωγραφιές, και δεν είναι ικανές να αντικαταστήσουν το σχέδιο του έργου του Θεού. Εξάλλου, τον άνθρωπο τον έχει διαφθείρει ο Σατανάς, οπότε πώς μπορεί να αντιληφθεί τις σκέψεις του Θεού; Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται το έργο της κρίσης του Θεού ως κάτι ιδιαιτέρως φανταστικό. Θεωρεί πως από τη στιγμή που ο ίδιος ο Θεός επιτελεί το έργο της κρίσης, τότε θα πρέπει αυτό να είναι τεράστιας κλίμακας και ακατανόητο για τους θνητούς, και πρέπει να αντηχεί μέσα από τους ουρανούς και να σείει τη γη· διαφορετικά, πώς θα μπορούσε να είναι το έργο της κρίσης του Θεού; Πιστεύει ότι, εφόσον αυτό είναι το έργο της κρίσης, τότε ο Θεός θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα επιβλητικός και μεγαλοπρεπής ενόσω εργάζεται, και πως όσοι κρίνονται, θα πρέπει να ουρλιάζουν με δάκρυα στα μάτια, γονατιστοί, ικετεύοντας για έλεος. Μία τέτοια σκηνή πρέπει να αποτελεί ένα εντυπωσιακό θέαμα και να είναι βαθιά συναρπαστική... Όλοι φαντάζονται το έργο της κρίσης του Θεού ως κάτι ασυνήθιστα υπέροχο. Γνωρίζεις, ωστόσο, πως ο Θεός έχει ξεκινήσει το έργο της κρίσης ανάμεσα στους ανθρώπους εδώ και πολύ καιρό, ενώ εσύ κούρνιαζες γαλήνιος στην αγκαλιά της λήθης; Πως ο καιρός που θεωρείς πως ξεκινά επίσημα η κρίση του Θεού, είναι ήδη ο καιρός για τον Θεό να φτιάξει εκ νέου τον ουρανό και τη γη; Ίσως τότε να έχεις καταλάβει μονάχα το νόημα της ζωής, αλλά το ανελέητο έργο της τιμωρίας του Θεού θα σε στείλει, ενώ θα κοιμάσαι ακόμα βαθιά, στην κόλαση. Μονάχα τότε θα συνειδητοποιήσεις ξαφνικά πως το έργο της κρίσης του Θεού έχει ήδη ολοκληρωθεί.

Ας μη χάνουμε πολύτιμο χρόνο και ας μη μιλήσουμε άλλο για αυτά τα αποτρόπαια και ειδεχθή θέματα. Αντιθέτως, ας μιλήσουμε για το τι ακριβώς συνιστά κρίση. Όσον αφορά τη λέξη «κρίση», θα αναλογιστείτε τα λόγια που πρόφερε παντού ο Ιεχωβάς και τα λόγια επιπλήξεως που απηύθυνε ο Ιησούς στους Φαρισαίους. Παρ’ όλη τη δριμύτητά τους, αυτά τα λόγια δεν είναι η κρίση του Θεού για τον άνθρωπο, είναι μόνο λόγια που είπε ο Θεός σε διάφορα περιβάλλοντα, δηλαδή σε διαφορετικά σκηνικά· αυτά τα λόγια διαφέρουν από εκείνα που πρόφερε ο Χριστός καθώς κρίνει τον άνθρωπο τις έσχατες ημέρες. Τις έσχατες ημέρες, ο Χριστός χρησιμοποιεί μια ποικιλία από αλήθειες για να διδάξει τον άνθρωπο, να εκθέσει την ουσία του ανθρώπου και να αναλύσει τα λόγια και τις πράξεις του. Αυτά τα λόγια εμπεριέχουν διάφορες αλήθειες, όπως το καθήκον του ανθρώπου, πώς θα πρέπει να υπακούει τον Θεό, πώς θα πρέπει να είναι πιστός σ’ Εκείνον, πώς οφείλει να βιώνει την κανονική ανθρώπινη φύση, καθώς και τη σοφία και τη διάθεση του Θεού, και ούτω καθεξής. Όλα αυτά τα λόγια απευθύνονται στην ουσία του ανθρώπου και στη διεφθαρμένη διάθεσή του. Συγκεκριμένα, αυτά τα λόγια που εκθέτουν το πώς ο άνθρωπος αποστρέφεται τον Θεό, λέγονται σε σχέση με το πώς ο άνθρωπος αποτελεί ενσάρκωση του Σατανά και μια εχθρική δύναμη απέναντι στον Θεό. Αναλαμβάνοντας το έργο της κρίσης Του, ο Θεός δεν καθιστά απλώς σαφή τη φύση του ανθρώπου με λίγα μόνο λόγια· την εκθέτει, την αντιμετωπίζει και την κλαδεύει μακροπρόθεσμα. Αυτές οι μέθοδοι έκθεσης, αντιμετώπισης και κλαδέματος δεν μπορούν να αντικατασταθούν με συνηθισμένα λόγια, αλλά με την αλήθεια, την οποία ο άνθρωπος δεν κατέχει καθόλου. Μονάχα τέτοιου είδους μέθοδοι θεωρούνται ως κρίση· μόνο μέσω μιας τέτοιας κρίσης μπορεί ο άνθρωπος να υποταχθεί και να πειστεί πλήρως να είναι υποταγμένος στον Θεό και, επιπλέον, να αποκτήσει αληθινή γνώση του Θεού. Αυτό που αποφέρει το έργο της κρίσης, είναι η κατανόηση του ανθρώπου για το αληθινό πρόσωπο του Θεού και η αλήθεια για τη δική του παρακοή. Το έργο της κρίσης δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να κατανοήσει μεγάλο μέρος από το θέλημα του Θεού, τον σκοπό του έργου του Θεού, και τα μυστήρια που παραμένουν ακατανόητα γι’ αυτόν. Επίσης, δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να αναγνωρίσει και να μάθει την διεφθαρμένη ουσία του και τις ρίζες της διαφθοράς του, καθώς επίσης και να ανακαλύψει την ασχήμια του. Αυτές οι επιδράσεις προκαλούνται από το έργο της κρίσης, διότι η ουσία αυτού του έργου είναι στην πραγματικότητα το έργο του ανοίγματος της αλήθειας, της οδού και της ζωής του Θεού σε όλους όσοι πιστεύουν σ’ Εκείνον. Αυτό το έργο είναι το έργο της κρίσης που επιτελεί ο Θεός. Εάν δεν δίνεις την πρέπουσα σημασία σε αυτές τις αλήθειες και συνεχώς σκέφτεσαι να τις αποφύγεις ή προσπαθείς να βρεις έναν νέο τρόπο να ξεφύγεις από αυτές, τότε λέω πως είσαι ένας αμαρτωλός που έχει διαπράξει βαριά αδικήματα. Εάν έχεις πίστη στον Θεό, όμως δεν αναζητάς την αλήθεια ή το θέλημά Του, ούτε αγαπάς την οδό που σε φέρνει πιο κοντά σ’ Εκείνον, τότε λέω πως είσαι κάποιος που προσπαθεί να ξεφύγει από την κρίση, και πως είσαι μια μαριονέτα και ένας προδότης που προσπαθεί να δραπετεύσει μακριά από τον μεγάλο λευκό θρόνο. Ο Θεός δεν θα χαριστεί σε κανέναν από αυτούς τους επαναστάτες που διαφεύγουν από το βλέμμα Του. Τέτοιοι άνθρωποι θα λάβουν ακόμα πιο αυστηρή τιμωρία. Εκείνοι που έρχονται ενώπιον του Θεού ώστε να κριθούν, και επιπλέον έχουν εξαγνιστεί, θα ζήσουν για πάντα στη βασιλεία Του. Φυσικά, αυτό είναι κάτι μελλοντικό.

Το έργο της κρίσης είναι το έργο του Θεού, και έτσι είναι φυσικό να γίνει από τον ίδιο τον Θεό· δεν γίνεται αντί Αυτού να το κάνει ο άνθρωπος. Επειδή η κρίση είναι η κατάκτηση της ανθρώπινης φυλής μέσω της αλήθειας, είναι αναμφισβήτητο πως ο Θεός εξακολουθεί να εμφανίζεται ως ενσαρκωμένη εικόνα, ώστε να επιτελέσει αυτό το έργο ανάμεσα στους ανθρώπους. Δηλαδή, τις έσχατες ημέρες, ο Χριστός θα χρησιμοποιήσει την αλήθεια για να διδάξει τους ανθρώπους σε όλη τη γη και να τους γνωστοποιήσει όλες τις αλήθειες. Αυτό είναι το έργο της κρίσης του Θεού. Πολλοί έχουν κακό προαίσθημα για τη δεύτερη ενσάρκωση του Θεού, διότι ο άνθρωπος δυσκολεύεται να πιστέψει πως ο Θεός θα ενσαρκωνόταν, ώστε να επιτελέσει το έργο της κρίσης. Εντούτοις, πρέπει να πω πως συχνά, το έργο του Θεού υπερβαίνει κατά πολύ τις ανθρώπινες προσδοκίες και είναι δύσκολο να το συλλάβει ο νους του ανθρώπου. Διότι οι άνθρωποι είναι απλώς σκουλήκια πάνω στη γη, ενώ ο Θεός είναι το υπέρτατο Ων που γεμίζει το σύμπαν· το μυαλό του ανθρώπου μοιάζει με λάκκο από βρομόνερα, ένα έδαφος πρόσφορο μόνο για σκουλήκια, ενώ κάθε στάδιο του έργου που κατευθύνεται από τις σκέψεις του Θεού, είναι το απόσταγμα της σοφίας Του. Ο άνθρωπος συνεχώς επιθυμεί να εναντιώνεται στον Θεό, για το οποίο λέω πως είναι αυτονόητο ποιος θα υποστεί απώλειες στο τέλος. Σας παροτρύνω όλους να μη θεωρείτε τους εαυτούς σας σημαντικότερους από τον χρυσό. Εάν άλλοι μπορούν να δεχτούν την κρίση του Θεού, τότε γιατί να μην μπορείς κι εσύ; Πόσο ανώτερος είσαι από τους άλλους; Εάν άλλοι μπορούν να σκύβουν το κεφάλι μπροστά στην αλήθεια, γιατί δεν μπορείς να το κάνεις κι εσύ; Το έργο του Θεού έχει μια ασταμάτητη δυναμική. Δεν θα επαναλάβει το έργο της κρίσης για χάρη της δικής σας «αξίας», και θα μετανιώσετε οικτρά που αφήσατε μια τόσο μεγάλη ευκαιρία να σας διαφύγει. Εάν δεν πιστεύεις τα λόγια Μου, τότε περίμενε απλά εκείνον τον μεγάλο λευκό θρόνο στον ουρανό να σε κρίνει! Πρέπει να γνωρίζεις πως όλοι οι Ισραηλίτες απέρριψαν και απαρνήθηκαν τον Ιησού, και όμως, το γεγονός της λύτρωσης της ανθρωπότητας από τον Ιησού εξαπλώθηκε στα πέρατα του σύμπαντος. Δεν είναι αυτή μια πραγματικότητα που δημιούργησε ο Θεός καιρό πριν; Αν περιμένεις ακόμα τον Ιησού να σε ανεβάσει στους ουρανούς, τότε έχω να πω πως είσαι ισχυρογνώμων και ένα κομμάτι νεκρού ξύλου[α]. Ο Ιησούς δεν πρόκειται να αναγνωρίσει έναν ψεύτικο πιστό σαν εσένα, που δεν πιστεύει στην αλήθεια και αναζητά μόνο ευλογίες. Αντιθέτως, δεν θα δείξει κανένα έλεος και θα σε ρίξει στη λίμνη της φωτιάς, όπου θα καίγεσαι για δεκάδες χιλιάδες χρόνια.

Αντιλαμβάνεσαι τώρα τι είναι κρίση και τι είναι αλήθεια; Εάν έχεις καταλάβει, τότε σε προτρέπω να υποταχθείς υπάκουα στην κρίση, αλλιώς δεν θα έχεις ποτέ την ευκαιρία να λάβεις την επιδοκιμασία του Θεού ή να σε οδηγήσει στη βασιλεία Του. Εκείνοι που απλώς αποδέχονται την κρίση, μα δεν μπορούν να εξαγνιστούν ποτέ, δηλαδή, εκείνοι που διαφεύγουν εν μέσω του έργου της κρίσης, ο Θεός θα τους απεχθάνεται και θα τους απορρίπτει για πάντα. Οι αμαρτίες τους είναι πιο πολλές και πιο βαριές από εκείνες των Φαρισαίων, διότι έχουν προδώσει τον Θεό και επαναστατούν εναντίον Του. Τέτοιοι άνθρωποι που δεν είναι άξιοι ούτε καν να υπηρετούν, θα λάβουν ακόμα μεγαλύτερη τιμωρία, μια τιμωρία που θα είναι επιπλέον αιώνια. Ο Θεός δεν θα δείξει έλεος σε κανέναν προδότη που κάποτε επέδειξε αφοσίωση σ’ Εκείνον μονάχα στα λόγια και στη συνέχεια Τον πρόδωσε. Τέτοιοι άνθρωποι θα υποστούν αντίποινα μέσω τιμωρίας του πνεύματος, της ψυχής και του σώματος. Δεν είναι αυτή μια ακριβής αποκάλυψη της δίκαιης διάθεσης του Θεού; Δεν είναι αυτός ο σκοπός του Θεού για την κρίση και την αποκάλυψη του ανθρώπου; Ο Θεός ξαποστέλνει όλους εκείνους που κάνουν κάθε είδους κακές πράξεις κατά τη διάρκεια της κρίσης, σε ένα μέρος μολυσμένο από μοχθηρά πνεύματα, επιτρέποντας σε αυτά τα κακά πνεύματα να καταστρέψουν τη σάρκα αυτών των ανθρώπων κατά βούληση. Τα σώματα τους αναδίδουν δυσωδία πτωμάτων και τέτοια είναι η τιμωρία που τους αρμόζει. Ο Θεός καταγράφει στο αρχείο τους όλες τις αμαρτίες αυτών των άπιστων ψευδών ακολούθων, των ψευδών αποστόλων, και των ψευδών εργατών· έπειτα, όταν είναι η κατάλληλη στιγμή, τους πετά ανάμεσα στα ακάθαρτα πνεύματα, επιτρέποντας σε τούτα τα πνεύματα να βεβηλώσουν κατά βούληση τα σώματα τους, ώστε να μη μπορέσουν ποτέ ξανά να ενσαρκωθούν και να μη δουν ποτέ ξανά το φως. Αυτοί οι υποκριτές που υπηρετούσαν μέχρι κάποια στιγμή, μα τώρα δεν είναι ικανοί να παραμείνουν πιστοί μέχρι το τέλος, ο Θεός τους προσμετρά ανάμεσα στους αχρείους, έτσι ώστε να περάσουν στο συμβούλιο των αχρείων και να γίνουν κομμάτι του απείθαρχου αυτού όχλου· στο τέλος, ο Θεός θα τους αφανίσει. Ο Θεός απορρίπτει και δεν λαμβάνει υπόψη αυτούς που ποτέ δεν υπήρξαν πιστοί στον Χριστό ή που δεν αφιέρωσαν καμία προσπάθεια, και θα τους εξολοθρεύσει όλους με την αλλαγή των εποχών. Δεν θα υπάρχουν πλέον στη γη, πόσο μάλλον θα αποκτήσουν πρόσβαση στη βασιλεία του Θεού. Εκείνοι που ποτέ δεν υπήρξαν ειλικρινείς απέναντι στον Θεό, αλλά αναγκάστηκαν από τις περιστάσεις να ασχοληθούν επιπόλαια μ’ Αυτόν, προσμετρούνται ανάμεσα σε αυτούς που υπηρετούν τον λαό Του. Μονάχα ένας μικρός αριθμός αυτών των ανθρώπων μπορεί να επιβιώσει, ενώ η πλειοψηφία θα χαθεί μαζί μ’ εκείνους που δεν είναι ικανοί ούτε καν να υπηρετήσουν. Τελικά, ο Θεός θα φέρει στη βασιλεία Του όλους εκείνους που σκέφτονται όπως ο ίδιος, τον λαό και τους υιούς του Θεού, όπως επίσης κι εκείνους που προορίζονται από τον Θεό να γίνουν ιερείς. Αυτό είναι το απόσταγμα που λαμβάνει ο Θεός από το έργο Του. Όσο για εκείνους που δεν εμπίπτουν σε καμία από τις κατηγορίες που έχει ορίσει ο Θεός, θα προσμετρηθούν μαζί με τους άπιστους. Και σίγουρα μπορείτε να φανταστείτε ποια θα είναι η κατάληξή τους. Ήδη σας έχω πει όλα όσα έπρεπε να πω· εσείς θα αποφασίσετε ποιον δρόμο θα επιλέξετε. Αυτό που πρέπει να καταλάβετε είναι το εξής: Το έργο του Θεού δεν περιμένει ποτέ κάποιον που δεν μπορεί να συμβαδίσει μαζί Του, και η δίκαιη διάθεση του Θεού δεν δείχνει έλεος σε κανέναν άνθρωπο.

Υποσημειώσεις:

α. ένα κομμάτι νεκρού ξύλου: κινεζικό ρητό που σημαίνει «χαμένη υπόθεση».