Η ουσία της σάρκας που κατοικείται από τον Θεό

«Η ζωή που έζησε ο Ιησούς στη γη ήταν μια φυσιολογική ανθρώπινη ζωή. Έζησε στην κανονική ανθρώπινη φύση ως άνθρωπος. Η εξουσία Του - να εκτελεί το έργο του Θεού και να προφέρει τον λόγο του Θεού, ή να θεραπεύει τους ασθενείς και να εκβάλλει τους δαίμονες, να κάνει τέτοια παράδοξα πράγματα - δεν εκδηλώθηκε μόνη της, ως επί το πλείστον, έως ότου ξεκίνησε η διακονία Του. Η ζωή Του πριν από την ηλικία των είκοσι εννέα, προτού πραγματοποιήσει τη διακονία Του, ήταν αρκετή απόδειξη ότι Εκείνος ήταν απλώς ένας κανονικός άνθρωπος. Για τον λόγο αυτό, κι επειδή δεν είχε ξεκινήσει ακόμη να εκτελεί τη διακονία Του, οι άνθρωποι δεν είδαν τίποτα το θεϊκό σ’ Εκείνον, δεν είδαν τίποτα περισσότερο από ένα κανονικό ανθρώπινο ον, έναν συνηθισμένο άνθρωπο - όπως όταν αρχικά κάποιοι πίστευαν πως ήταν γιος του Ιωσήφ. Οι άνθρωποι πίστευαν πως ήταν ο γιος ενός συνηθισμένου ανθρώπου, δεν είχαν τρόπο να καταλάβουν πως ήταν ο ενσαρκωμένος Θεός. Ακόμα κι όταν, κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης της διακονίας Του, πραγματοποίησε πολλά θαύματα, οι περισσότεροι άνθρωποι εξακολούθησαν να λένε πως ήταν γιος του Ιωσήφ, διότι ήταν ο Χριστός με το εξωτερικό κέλυφος της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Τόσο η κανονική ανθρώπινη φύση όσο και το έργο Του υπήρξαν προκειμένου να εκπληρώσουν τη σημασία της πρώτης ενσάρκωσης, αποδεικνύοντας πως ο Θεός είχε ενσαρκωθεί, έχοντας γίνει ένας εντελώς συνηθισμένος άνθρωπος. Το ότι Εκείνος είχε κανονική ανθρώπινη φύση προτού ξεκινήσει το έργο Του ήταν απόδειξη πως ήταν συνηθισμένος άνθρωπος˙ και το ότι εργάστηκε αργότερα, επίσης αποδείκνυε πως ήταν συνηθισμένος άνθρωπος, διότι πραγματοποίησε σημεία και τέρατα, θεράπευσε αρρώστους και εξέβαλε δαίμονες όντας άνθρωπος με κανονική ανθρώπινη φύση. Ο λόγος που μπορούσε να πραγματοποιεί θαύματα ήταν ότι η σάρκα Του άντεξε την εξουσία του Θεού, ήταν η σάρκα την οποία ντύθηκε το Πνεύμα του Θεού. Κατείχε αυτήν την εξουσία λόγω του Πνεύματος του Θεού, και αυτό δεν σήμαινε πως Εκείνος δεν ήταν άνθρωπος. Η θεραπεία των αρρώστων και η εκβολή των δαιμόνων ήταν το έργο που χρειαζόταν να επιτελέσει κατά την εκτέλεση της διακονίας Του, μία έκφραση της θείας φύσης Του κρυμμένη μέσα στην ανθρώπινη φύση Του και, παρά τα σημεία ή τον τρόπο που επέδειξε την εξουσία Του, εξακολούθησε να ζει διαθέτοντας μια κανονική ανθρώπινη φύση και να είναι ένας κανονικός άνθρωπος. Μέχρι τη στιγμή που αναστήθηκε αφού πέθανε επάνω στο σταυρό, Εκείνος κατοικούσε μέσα σε μία κανονική σάρκα. Η απονομή χάριτος, η θεραπεία των αρρώστων και η εκβολή των δαιμόνων ήταν όλα μέρος της διακονίας Του, ήταν όλα έργο που επιτέλεσε ως κανονικός άνθρωπος. Πριν τη σταύρωσή Του, Εκείνος ποτέ δεν άφησε την κανονική ανθρώπινη σάρκα Του, ανεξάρτητα από το τι έκανε».

(Η ουσία της σάρκας που κατοικείται από τον Θεό)